Scyntygrafia płuc

Jednym z najważniejszych testów obrazowych do badania płuc jest Scyntygrafia płuc. Jest to standardowa procedura, szczególnie przy rozpoznawaniu zatorowości płucnej.

Co to jest scyntygrafia płuc?

Scyntygrafia płuc jest jedną z nieinwazyjnych procedur i jest metodą obrazowania medycyny nuklearnej do oceny przepływu krwi i wentylacji płuc. Nawet najmniejsze zaburzenia krążenia można uwidocznić za pomocą kamery gamma, co czyni je niezastąpionymi w diagnostyce zatorowości płucnej.

Scyntygrafia płuc służy do diagnostyki zatorowości płucnej w różnych chorobach i wadach rozwojowych płuc. Ma również tę zaletę, że metoda ta może być również stosowana do obliczania przepływu krwi między płucami w celu oceny ryzyka operacji i prognozowania po usunięciu tkanki płucnej w przypadku raka płuca.

Funkcja, efekt i cele

Scyntygrafia płuc składa się z różnych technik, które można ze sobą łączyć:

• Scyntygrafia wentylacyjna
• Scyntygrafia inhalacyjna
• Scyntygrafia perfuzyjna

Podczas scyntygrafii wentylacyjnej pacjent musi wdychać i wydychać radioaktywny gaz szlachetny, zwykle 133Xenon. Ciało nie pochłania gazów szlachetnych. Podczas wdechu i wydechu kamera gamma rejestruje 3 obrazy (scyntygrafia trójfazowa): obraz 1 jest rejestrowany podczas wdechu, obraz 2 podczas dystrybucji gazu w płucach i obraz 3 podczas wydychania gazu. Dystrybucja gazu pokazuje wentylację w danym obszarze. Celem tej techniki jest określenie, czy przepływ powietrza jest utrudniony lub czy płuca nie są w stanie się rozszerzyć. Jest to jednak technicznie skomplikowane i pacjent musi wykonać wdech i wydech w odpowiednim momencie.

W przypadku scyntygrafii inhalacyjnej najmniejsze, znakowane radioaktywnie cząstki substancji nośnikowej są dokładnie odparowywane lub rozpylane i dostarczane do oddechu pacjenta. Zwykle stosuje się go przed scyntygrafią perfuzyjną, ponieważ umożliwia porównanie wentylacji i przepływu krwi w płucach. Lekarz może też rozpoznać pierwotne dolegliwości i wykorzystać tę wiedzę do rozpoczęcia właściwej terapii.

W scyntygrafii perfuzyjnej pacjentowi wstrzykuje się dożylnie radioaktywnie znakowane białkowe elementy budulcowe, które migrują przez żyły do ​​płuc. Mniej radioaktywnych cząstek jest widocznych w miejscach upośledzonego przepływu krwi. Podczas dystrybucji cząstek radioaktywnych ważna jest postawa pacjenta podczas wstrzyknięcia. U osób zdrowych głębsze obszary płuc są przedstawiane silniej ze względu na grawitację, podczas gdy przy wysokim ciśnieniu płucnym (podwyższone ciśnienie krwi w płucach, wszystkie obszary są przedstawione jednakowo.

Jeśli podejrzewa się zatorowość zagrażającą życiu z powodu zakrzepu krwi, najczęściej pierwszym wyborem jest scyntygrafia perfuzyjna połączona z prześwietleniem klatki piersiowej.

Może również wykrywać przecieki prawostronne w krążeniu płucnym, w których krew jest pompowana z płuc do organizmu poprzez połączenie pomiędzy krążeniem płucnym i ustrojowym bez dostarczania tlenu. Zwykle cząsteczki radioaktywne pozostają w płucach i są również ponownie rozkładane przez płuca. Z drugiej strony w przypadku przecieku migrują one do krwiobiegu organizmu i są wydalane z moczem przez nerki. Komputer może wykorzystać objętość krwi przepływającej przez nerki na minutę do obliczenia objętości i zakresu przecieku.

W raku płuca przed i po operacji scyntygrafię wziewną łączy się ze scyntygrafią perfuzyjną, aby móc ocenić czynność płuc lub pozostałej części płuc przed operacją i po niej oraz określić rokowanie po operacji.

Scyntygrafia płuc cytrynianem galu pozwala na ocenę schorzeń tkanki chrzęstnej i procesów zapalnych w płucach i znajduje szczególne zastosowanie w badaniach zapalenia płuc czy gruźlicy. Zapalenie płuc i zawał płuc można również wykryć szybciej za pomocą scyntygrafii płuc niż innymi metodami badania.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Efekty uboczne są raczej rzadkie w przypadku scyntygrafii płuc, w najlepszym przypadku istnieje ryzyko niskiego narażenia na promieniowanie od stosowanych leków radioaktywnych, które jest znacznie poniżej normalnej ekspozycji na promieniowanie w ciągu jednego roku. Nie są znane żadne interakcje z innymi lekami. W przypadku wstrzyknięcia dożylnego mogą czasami wystąpić lekkie reakcje alergiczne na składniki białkowe. Jeśli masz alergię na białka, powinieneś rozważyć, czy w tym przypadku przydatna jest scyntygrafia płuc. Pacjenci, którzy muszą przyjmować leki rozrzedzające krew (np. Marcumar), powinni spodziewać się niewielkiego krwawienia w miejscu wstrzyknięcia.

Badania nuklearne, takie jak scyntygrafia płuc, można z ograniczeniami wykonywać również w czasie ciąży, ale najważniejszy jest tutaj zdrowy rozwój dziecka. Możliwe skutki uboczne i zagrożenia należy dokładnie rozważyć i omówić z kobietą w ciąży. Możliwie. dawkę można zmniejszyć. Kobiety karmiące piersią nie powinny karmić piersią przez 48 godzin po badaniach medycyny nuklearnej.

Do scyntygrafii płuc nie jest wymagane specjalne przygotowanie, a pacjenci nie muszą wyglądać na trzeźwo. Pacjenci z astmą powinni przed badaniem zażyć leki rozszerzające oskrzela. Koszty pokrywa ustawowe ubezpieczenie zdrowotne.

Ponieważ scyntygrafia płuc wiąże się z niewielkim ryzykiem i skutkami ubocznymi, jest to bardzo godna polecenia metoda badania przepływu krwi i wentylacji płuc oraz najlepsza metoda badania w diagnostyce zatorowości płucnej. Co najwyżej istnieją niewielkie ograniczenia wartości informacyjnej przewlekłych obturacyjnych chorób płuc (POChP).