Antracykliny

W Antracykliny to grupa związków, które zostały wyizolowane z bakterii i są stosowane jako cytostatyki. Wskazaniami do otrzymywania składników aktywnych mitoksantronu, epirubicyny, idarubicyny i daunorubicyny są białaczka i inne choroby rakotwórcze. Leki działają na komórki nowotworowe poprzez procesy interkalacji i zapobiegają ich podziałowi.

Co to są antracykliny?

Antracykliny to grupa związków antybiotykowych. Substancje czynne zostały wyizolowane z bakterii z rodzaju Streptomyces i są stosowane jako cytostatyki w chemioterapii. W szczególności gatunki Streptomyces coeruleorubidus i Streptomyces peuceticus snythetize składniki czynne. Mechanizmy działania izolowanych leków są zróżnicowane. W szczególności składniki aktywne są skierowane przeciwko komórkom o wysokim współczynniku podziału.

Wszyscy przedstawiciele z grupy antracyklin to aromatyczne cząsteczki węglowodorów. Są to węglowodory cykliczne i planarne z układem aromatycznym.

Nazywa się również antracykliny Antybiotyki antracyklinowe wyznaczony. Oprócz idarubicyny, daunorubicyną i doksorubicyną do najbardziej znanych przedstawicieli tej grupy składników aktywnych należą mitoksantron i epirubicyna.

Efekt farmakologiczny

Jednym z najważniejszych mechanizmów działania antracyklin jest interkalacja. Odwracalne włączanie pojedynczych jonów, atomów lub cząsteczek do związków chemicznych jest znane jako takie. Struktura molekularna zmagazynowanych cząstek prawie się nie zmienia w wyniku przechowywania. Chemia nieorganiczna mówi o interkalacji, gdy wiele różnych atomów, jonów i małych cząsteczek jest osadzonych między poziomami sieci krystalicznej kryształów warstwy, na przykład gdy metale alkaliczne są osadzone w sieciach krystalicznych grafitu.

Biochemiczna definicja tego terminu opiera się na tej definicji chemii nieorganicznej. W odniesieniu do DNA procesy interkalacji są zawsze wspominane, gdy poszczególne cząsteczki trafiają do nici DNA o podwójnej helisie pomiędzy sąsiednimi parami zasad. Taka interkalacja zakłóca replikację i transkrypcję DNA. Podczas procesu replikacji zachodzą mutacje siatki. Z tego powodu interkalacji przypisuje się działanie mutagenne.

Procesy biosyntezy białek są również zakłócane przez interkalację. W przypadku dotkniętych komórek oznacza to śmierć komórki. Antracykliny przenoszą również enzym topoizomerazę II, który rozluźnia helikalne zwoje dwuniciowych nici DNA, a tym samym zmienia strukturę przestrzenną podwójnej helisy DNA.

Z biochemicznego punktu widzenia topoizomeraza II tymczasowo dzieli obie nici DNA, zużywając ATP. Powstała szczelina między pasmami służy jako otwór prowadzący i zajmuje kolejną sekcję podwójnej helisy.

Oprócz interkalacji i wiązania enzymów antracykliny mogą tworzyć wolne rodniki. W ten sposób tworzą dwuniciowe pęknięcia w DNA guza. Ich aktywne składniki zwiększają również przepuszczalność błony komórkowej guza iw ten sposób zabijają komórki.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Wszystkie antracykliny są na różne sposoby skierowane przeciwko proliferacji lub rozprzestrzenianiu się złośliwych mas. Nowotwory złośliwe inwazyjnie wrastają w otaczającą tkankę, aby ją zniszczyć. Od pewnego momentu sieją przerzuty przez układ krwionośny i limfatyczny. Mimo postępów medycyny złośliwy rak jest nadal jedną z najbardziej zagrażających chorób XXI wieku.

Ze względu na antyproliferacyjne mechanizmy działania antacykliny są stosowane jako cytostatyki w nowotworach złośliwych. Głównym mechanizmem ich działania jest interkalacja DNA guza, co blokuje syntezę białek komórek i tym samym skazuje je na śmierć.

Wskazania do podania daunorubicyny pojawiają się na przykład w przypadku białaczki limfatycznej lub szpikowej u dzieci, młodzieży i dorosłych.

W większości przypadków daunorubicyna jest podawana razem z innymi cytostatykami i, zwłaszcza w ostrej białaczce limfatycznej, jest środkiem wprowadzającym w fazie indukcji chemioterapeutycznej.

Z kolei idarubicyna jest stosowana w terapii skojarzonej białaczki. Szczególnie starsi pacjenci z ostrą białaczką szpikową otrzymują tę substancję czynną. Z reguły nie ma wstępnego leczenia przed podaniem. Jednak środek cytostatyczny nie jest odpowiedni do leczenia paliatywnego.

Mitoksantrom jest stosowany nie tylko w białaczce, ale także w raku piersi, chłoniaku nieziarniczym i raku prostaty. Jest również stosowany w terapii eskalacyjnej u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Epirubicyna jest również stosowana w leczeniu raka piersi i chłoniaka nieziarniczego. Dalsze wskazania to mięsaki i raki żołądka.

Zagrożenia i skutki uboczne

Skutki uboczne antracyklin zależą od składnika aktywnego. Daunorubicyna może sprzyjać leukopenii, trombopenii i anemii. Ponadto czasami dochodzi do krwawień, infekcji spowodowanych osłabieniem odporności, wypadania włosów lub dławicy piersiowej. W układzie sercowo-naczyniowym może rozwinąć się nadciśnienie, arytmia serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wsierdzia, niewydolność serca i uszkodzenie mięśnia sercowego.

Ponadto częstymi działaniami niepożądanymi są wysięk osierdziowy, obrzęk płuc i dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Oprócz nudności, podczas ataku błony śluzowej mogą wystąpić wymioty, biegunka lub ból brzucha.

Doksorubicyna wykazuje podobne skutki uboczne i, podobnie jak daunorubicyna, jest związana przede wszystkim z zahamowaniem czynności szpiku kostnego i kardiotoksycznością. W przypadku mitoksantronu, oprócz wymienionych skutków ubocznych, często występują zawroty głowy, przebarwienia moczu i twardówki oraz martwica skóry. W pojedynczych przypadkach lek wywołuje również białaczkę.

Ze względu na wielorakie skutki uboczne i groźbę uszkodzenia narządowego istnieje niezliczone przeciwwskazania do stosowania antracyklin. W przypadku istniejącej niewydolności serca lub kardiomiopatii podawanie substancji czynnych jest mało uzasadnione ze względu na spodziewaną kardiotoksyczność.

Ponadto przeciwwskazaniem są zwykle poważne infekcje, a antracykliny osłabiają układ odpornościowy organizmu, dzięki czemu istniejące infekcje mogą powodować zagrażającą życiu posocznicę (zatrucie krwi).

Idarubicyna nie jest również odpowiednia dla pacjentów ze skłonnościami do krwawień, niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby. Zasadniczo ryzyko i korzyści należy starannie wyważyć.