Okulistyka

Oko ludzkie jest złożonym, wysoce funkcjonalnym mechanizmem, którego funkcjonalność zależy od charakteru i interakcji poszczególnych jego części. Jak dobrze wiadomo, oko, czyli gałka oczna, jest osadzone w kościstym, prawie stożkowym oczodole. Gałka oczna, która jest zmagazynowana w tłuszczu i otoczona mięśniami oka, jest zamknięta z przodu przez rogówkę, która łączy się ze spojówką, naprzeciw znajdującej się za nią komory przedniej i jest wypełniona przezroczystym płynem, który z kolei jest ograniczony do tyłu przez różnokolorową tęczówkę z otworem źrenicy.

Spójrz oczami

Za tęczówką soczewka oddziela przednią komorę od wnętrza oka, która jest całkowicie wypełniona przezroczystym szklanym korpusem. Ten szklany korpus zapewnia stałe ciśnienie wewnętrzne i znajduje się przed wrażliwą na światło siatkówką.

Prawidłowe widzenie zależy teraz od wielkości gałki ocznej, położenia soczewki itp. Powszechnie wiadomo, że błędy w tej interakcji można korygować za pomocą indywidualnie przepisywanych okularów lub okularów. Wymaga to jednak dokładnej wiedzy o warunkach w oku. Do odpowiedniej diagnozy lekarz potrzebuje, oprócz dogłębnej wiedzy, licznych pomocy technicznych, które fascynują niektórych pacjentów wchodzących do gabinetu.

Metody leczenia

Najczęściej używanymi urządzeniami są lampa szczelinowa i oftalmoskop. Wiele patologicznych zmian w przednim odcinku oka, których nie widać gołym okiem, staje się widocznych dla lekarza pod zebraną (skupioną) wiązką światła lampy szczelinowej. Do połowy ubiegłego wieku nie było możliwości zajrzenia do wnętrza oka w celu zdiagnozowania zmian patologicznych. Dopiero dzięki rewolucyjnemu wynalezieniu oftalmoskopu przez Helmholtza lekarze mogli również bezpośrednio badać wnętrze oczu. Podobnie jak wiele wspaniałych wynalazków, ten opiera się na całkiem prostej, nieskomplikowanej zasadzie.

Światło wpada przez okrągłe, lekko zakrzywione zwierciadło do badanego oka, odbija się od dna i przechodzi przez mały otwór w środku lustra do oka badającego. W ten sposób tylna ściana oka rozszerza się przed lekarzem. Potrafi zobaczyć wejście światłowodu do oka, siatkówki zawierającej komórki czuciowe i naczynia krwionośne, kontrolować ich stan, a następnie określać swoje działania.

Niemniej jednak oftalmoskop, bez którego trudno sobie wyobrazić współczesnego okulistę, ma ograniczenia w zakresie swojego zastosowania. Warunkiem koniecznym do wykonania badania oftalmoskopem są jasne, przezroczyste odcinki przednie oka. Jeśli jednak rogówka lub soczewka jest zmętniała przez chorobę lub uraz, w wyniku czego stała się matowa, oftalmoskop również nie powiedzie się. Jednak dokładna znajomość oka wewnętrznego jest szczególnie ważna w przypadku takich chorób.

Na przykład przeszczep rogówki lub operacja zaćmy jest przydatna i obiecująca tylko wtedy, gdy siatkówka, czyli ta część oka, która odbiera wrażenia czuciowe, nie została uszkodzona. Gdyby siatkówka była odklejona przez długi czas, a zatem nie była już odpowiednio odżywiona, oko nie byłoby już w stanie widzieć, nawet po usunięciu zmętnienia. W tym przypadku pacjentowi można by oszczędzić daremnych nadziei i ciężaru operacji.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Badanie ultrasonograficzne

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu lekarz nie mógł określić takiego oderwania siatkówki przed operacją. Dopiero zastosowanie diagnostyki ultrasonograficznej dało mu możliwość „zobaczenia” za zmętniałą rogówką lub soczewką. Ultradźwięki to termin używany do opisania fal dźwiękowych, które wykraczają poza granicę słyszalności człowieka, tj. Mają wyższą częstotliwość (liczbę drgań na sekundę) niż 16 000. Te wysokie częstotliwości, które zwykle pracujemy z 8 do 15 milionami drgań na sekundę, są generowane przez oscylujące płytki kwarcowe, które są wprawiane w ruch za pomocą impulsów elektrycznych.

Podstawą zastosowania ultradźwięków w diagnostyce medycznej jest ustalenia dotyczące sondowania echa. W przeciwieństwie do dźwięku słyszalnego ultradźwięki są trudne do przewodzenia w powietrzu. Dlatego był używany w mediach stałych i płynnych, na przykład do określania głębokości oceanów lub do testowania materiałów. Jeśli fala ultradźwiękowa trafi w interfejs między dwoma mediami, na przykład wodą i dnem morskim, zostaje częściowo odbita, wraca do nadajnika i można ją odczytać na ekranie. Głębokość morza można obliczyć na podstawie czasu, jaki upłynął między impulsem transmisji a powrotem fali odbitej.

Diagnostyka ultrasonograficzna w okulistyce działa teraz również na tej zasadzie, ponieważ oko jest łatwiej dostępne dla tej techniki badania niż jakikolwiek inny ludzki narząd. W tym przypadku oko należy traktować jako wypełnioną wodą kulę z bardzo regularną obwódką, do której można bez trudu przenieść wspomnianą technikę echosondy.

Stosowane w medycynie urządzenie ultradźwiękowe składa się z części zasilającej, nadajnika, odbiornika i systemu wyświetlania. Podczas gdy nadajnik generuje impulsy elektryczne, które są wysyłane do przetwornika umieszczonego na oku, przetwornik przetwarza je na ultradźwięki i przesyła je badanemu. Odbite fale dźwiękowe są ponownie wychwytywane przez przetwornik, przetwarzane i przesyłane do urządzenia. Monitor lub komputer uwidacznia fale dźwiękowe odbite od dna oka i wyświetla je graficznie jako krzywą echa.

USG jest nieszkodliwe, ponieważ nie wymaga operacji oka musi zostać otwarty. Pacjent kładzie się na kanapie i okiem jedności mocuje strzałę skierowaną na sufit, tak aby podczas badania oko było jak najbardziej nieruchome. Po uodpornieniu oka, które ma być badane, kilkoma kroplami środka znieczulającego, głowicę przykłada się lekko na oko. Badanie przebiega wówczas w kilku kierunkach, czyli przetwornik umieszcza się jeden po drugim w różnych punktach, ale zawsze w taki sposób, aby wiązka dźwięku kierowana była przez środek oka i trafiała prostopadle w tylną ścianę.

Wynik jest natychmiast odczytywany na urządzeniu i zapisywany w formie fotograficznej lub cyfrowej.Spośród chorób, które można zdiagnozować za pomocą ultradźwięków, wspomniano już o jednej, a mianowicie o oderwaniu siatkówki, które może prowadzić do utraty wzroku. W tym przypadku płyn przedostał się między oderwaną siatkówkę unoszącą się w ciele szklistym a tylną ścianą oka, co nie powoduje echa w komputerze, ale pozwala na pojawienie się echa siatkówkowego w miejscu, w którym normalnie nie powinno ono występować.

Innym stanem, który można wykryć za pomocą ultradźwięków, jest wzrost oka. Powstają z gęstej tkanki guza. Echogram starego krwawienia w oku wygląda bardzo podobnie. Obydwa są określone odpowiednią metodologią badawczą, np. różnią się od siebie różną wysoką mocą transmisji. Możliwe jest nawet użycie echosondy do obliczenia wysokości guza, który został już wykryty w oku, a także do określenia całej długości gałki ocznej. Można również zidentyfikować ciała obce w oku i przeprowadzić dalsze badania. Dzięki tej metodzie już od jakiegoś czasu możliwe jest otwarcie niewidocznego wcześniej wnętrza oka, gdy dokładne badanie jest mętne, a tym samym wzbogacenie okulistyki o kolejną cenną opcję diagnostyczną.