autyzm

Z definicji oznacza autyzm głębokie zaburzenie rozwojowe, które dotyka dzieci w różnym wieku. Zaburzenie autystyczne poważnie ogranicza rozwój osobowości.

Co to jest autyzm

Jak dotąd, podstawowe przyczyny autyzmu nie są dokładnie poznane. Uważa się jednak, że odpowiednie czynniki biologiczne lub genetyczne odgrywają zasadniczą rolę.
© master1305 - stock.adobe.com

Istnieją różne formy autyzmu, które różnią się przebiegiem i nasileniem objawów.

Autyzm wczesnodziecięcy tzw Zespół Kannera, to jedna z najbardziej znanych form. Jeśli mówi się o autyzmie w życiu codziennym, zwykle chodzi o tę formę autyzmu.

Przeciwko temu zespół Aspergera tak dobrze jak Nietypowy autyzm łagodniejsze zaburzenie autystyczne Zespół Retta jest głębokim zaburzeniem rozwojowym z cechami autystycznymi. Jednak spektrum możliwych zaburzeń autyzmu jest bardzo szerokie.

Jednak wszystkie zaburzenia mają jedną wspólną cechę, a mianowicie, że pewne cechy osobowości, takie jak trudności w nawiązywaniu relacji z ludźmi, zaburzenia rozwoju językowego, a także ograniczone zajęcia i zainteresowania oraz powtarzalny i stereotypowy wzorzec zachowań są takie same u osób z autyzmem.

przyczyny

Jak dotąd, podstawowe przyczyny autyzmu nie są dokładnie poznane. Uważa się jednak, że odpowiednie czynniki biologiczne lub genetyczne odgrywają zasadniczą rolę. Bliscy krewni osób z autyzmem również często wykazują objawy autystyczne.

Tak zwane badania bliźniąt dostarczają dalszych dowodów na przyczynę genetyczną. Jeśli jedno z bliźniaków wykazuje objawy autystyczne, u drugiego bliźniaka również objawy autystyczne są większe niż przeciętnie. Ponadto zdrowe rodzeństwo osób z autyzmem często wykazuje wady autystyczne. W porównaniu z innymi dziećmi rozwój umysłowy i językowy jest zwykle ograniczony.

Uważa się, że w rozwoju autyzmu zaangażowanych jest od czterech do dziesięciu czynników genetycznych. To również wyjaśnia różne formy autyzmu. Na przykład udało się ustalić genetyczną przyczynę zespołu Retta, który dotyka tylko dziewczęta, ponieważ gen MeCP2 na chromosomie X u dziewcząt został zmieniony.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki poprawiające nastrój

Objawy, dolegliwości i oznaki

Spektrum autyzmu jest szerokie, nie wszyscy chorzy są całkowicie uwięzieni we własnym świecie. Podczas gdy niektórzy ludzie z autyzmem są po prostu nieśmiali i dlatego mają trudności w kontaktach z innymi ludźmi, inni wyróżniają się stereotypowym zachowaniem, nie mówią i są zależni od wsparcia, a nawet troszczą się o całe życie.

Zaburzenie autystyczne niekoniecznie oznacza upośledzenie umysłowe. Spektrum waha się od poważnej psychicznej słabości do niezwykle wyraźnej częściowej zdolności, zwanej także talentem wyspiarskim. Najbardziej znana jest tak zwana pamięć fotograficzna.

Jednak wiele osób z autyzmem ma oczywiste podobieństwa. Ze względu na odmienną percepcję zmysłową zwykle odbierają swoje otoczenie jako nieustrukturyzowany chaos. Głośne dźwięki, jasne światła lub spontaniczne uściski mogą wywołać reakcje strachu i prowadzić do odruchu ucieczki. Z reguły osoby z autyzmem ograniczają się do jednego obszaru zainteresowań, preferując jednolite, powtarzalne procesy.

Znajduje to również odzwierciedlenie w języku, który ogranicza się głównie do mechanicznego powtarzania słów i zdań. Niezdolność osoby z autyzmem do rozumienia wyrazu twarzy i mowy ciała innych osób może ukrywać uczucia nawet bliskich członków rodziny. Dlatego wielu dotkniętych chorobą nie jest w stanie odnaleźć się w większej grupie i odpowiednio zareagować na ich potrzeby.

Diagnoza i przebieg

Nie jest łatwo postawić diagnozę autyzmu, ponieważ nie każde dziecko, które nie interesuje się swoim otoczeniem, jest również autystyczne. Niektóre dzieci w przedszkolu lub szkole również chcą być dla siebie bez autyzmu.

Na przykład, przyczyną takiego zachowania mogą być również zaburzenia lękowe. Jeśli istnieje podejrzenie, psychiatra dziecięcy i nastoletni zwykle pyta rodziców o typowe zachowanie dziecka. Istnieją również gotowe kwestionariusze do postawienia diagnozy. W postawieniu diagnozy pomocna jest również uważna obserwacja dziecka.

Wszystko razem pomaga lekarzowi uzyskać bardzo kompleksowy obraz. Należy również wykluczyć inne choroby, takie jak psychozy lub niepełnosprawność intelektualna. Badania w zakresie percepcji, zdolności motorycznych, zachowań społecznych, inteligencji i języka mogą dostarczyć dokładniejszych informacji o słabych i mocnych stronach dziecka.

Autyzm przejawia się na różnych etapach, które jednak nie muszą występować jednakowo u wszystkich osób z autyzmem. Na przykład zespół Kannera zaczyna się w okresie niemowlęcym, a objawy zespołu Asbergera pojawiają się dopiero w wieku przedszkolnym lub szkolnym. Zespół Retta zaczyna się między 6 miesiącem a 4 rokiem życia, z objawami ciężkiego zaburzenia rozwojowego występującego tutaj.

Nie ma jednolitego kursu autyzmu. Ponadto zawsze zależy od tego, która postać autyzmu występuje i jak silna jest. Na przykład osoby z zespołem Aspergera w wieku dorosłym często mogą organizować swoje codzienne życie, a nawet mieć pracę. Natomiast osoby z zespołem Retta potrzebują ogromnego wsparcia w prowadzeniu swojego życia.

Ponadto istnieje postępujący przebieg zespołu Retta, a osoby dotknięte chorobą będą coraz bardziej potrzebować opieki w ciągu swojego życia. Często osoby autystyczne z opóźnionym rozwojem umysłowym żyją w instytucji społecznej.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Rodzice lub wychowawcy często podejrzewają, że objawy z zakresu zaburzeń ze spektrum autyzmu pojawiają się w pierwszych latach przedszkola. Ale zdarza się również, że dzieci w wieku szkolnym, młodzież, a nawet dorośli z nieprawidłowym zachowaniem wielokrotnie mają problemy i powodują urazę, ale nigdy nie postawiono diagnozy.

Im wcześniej zostanie postawiona specjalistyczna diagnoza dotycząca autyzmu, tym szybciej można zastosować terapie wspomagające. U wielu pacjentów z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mogą one zapewnić dobrą kontrolę objawów, a tym samym większy udział w życiu społecznym.

W przypadku podejrzenia autyzmu wizyta u lekarza na terenie przedszkola ma sens w przypadku wystąpienia stresu psychicznego. Wiele objawów wskazujących na zaburzenie z zakresu autyzmu jest nadal bardzo niespecyficznych, zwłaszcza u małych dzieci. Jednak gdy zbliża się szkoła i często pojawiają się problematyczne sytuacje społeczne, wskazana jest kompleksowa diagnoza.

Chociaż i to nie może „wyleczyć” autyzmu, terapia behawioralna i, jeśli to konieczne, wsparcie w życiu codziennym, na przykład, przez osoby pomagające w integracji, może przynieść znaczne korzyści osobom dotkniętym chorobą.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Terapia autyzmu zależy od osoby dotkniętej chorobą, indywidualnych ograniczeń i mocnych stron. Lekarstwo na autyzm nie jest możliwe i ograniczy osoby dotknięte chorobą w życiu społecznym na całe życie.

Terapia ma na celu pomoc i wsparcie oraz przełamanie powtarzających się stereotypów zachowań. Pedagodzy, psychiatrzy i psychologowie próbują to robić różnymi metodami. Ponadto opiekę rodziny nad osobą zainteresowaną powinny również wspierać różne instytucje państwowe.

Nie ma jeszcze niezawodnej i skutecznej terapii lekowej w leczeniu autyzmu. Jednak neuroleptyki lub benzodiazepiny mogą pomóc w ograniczeniu silnego napięcia lub zachowań samookaleczających. Niektórzy ludzie z autyzmem mają napady padaczkowe, które można również leczyć za pomocą leków.

Perspektywy i prognozy

Wiele czynników odgrywa rolę w perspektywach i rokowaniu zaburzeń ze spektrum autyzmu. Na przykład należy wziąć pod uwagę stopień zaburzenia, możliwy spadek lub wzrost inteligencji, integrację ze środowiskiem i choroby towarzyszące.

U dzieci pełne spektrum zaburzeń zachowania osiąga się zwykle w wieku przedszkolnym lub przedszkolnym. Problemy mogą ustąpić w ciągu pierwszych kilku lat szkoły.

Autyzm wiąże się z trwałą pozytywną zmianą zachowania u około połowy osób dotkniętych chorobą w okresie dojrzewania i dorosłości. W drugiej połowie zaburzenie stagnuje lub nawet się pogarsza.

Ogólnie zaburzenia ze spektrum autyzmu nie dają żadnych szans na wyleczenie. Jednak w większości przypadków poprawa jest możliwa, jeśli terapia wspomagająca zostanie rozpoczęta odpowiednio wcześnie. Ma to na celu zapewnienie, że dotknięci uczą się niezależności w zakresie swoich możliwości, a sposoby komunikacji i samorealizacji są otwarte.

Terapię taką należy rozpocząć we wczesnym dzieciństwie. Prognozy dotyczące znaczącej poprawy stanu są znacznie lepsze u osób z autyzmem bez niepełnosprawności intelektualnej i osób z zespołem Aspergera niż u osób z ciężkim autyzmem.

Należy również zauważyć, że wiele osób z autyzmem jest narażonych na większe ryzyko wypadku i większe ryzyko samookaleczenia, co często oznacza, że ​​natychmiastowa integralność fizyczna jest związana z jakością opieki.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki poprawiające nastrój

Opieka postpenitencjarna

Kontynuacja opieki w klasycznym tego słowa znaczeniu nie może być prowadzona w przypadku autyzmu, ponieważ jest to wrodzona neuroróżnorodność i dlatego nie można jej wyleczyć. Ponieważ jednak terapia może być wykorzystana do nauczenia się radzenia sobie z upośledzeniem, w większości przypadków wskazane są usługi wspierające, które mają utrzymać status quo po zakończeniu terapii.

Wsparcie to najczęściej ma formę mieszkania wspomaganego - albo w trybie ambulatoryjnym, przez pielęgniarkę, która towarzyszy osobie autystycznej w zakupach, wizytach urzędowych i wizytach u lekarza, albo w formie pobytu stacjonarnego w placówce opiekuńczej.

To, która usługa wsparcia jest właściwa, zależy w dużej mierze od indywidualnego klienta. Niektóre osoby z autyzmem potrzebują osobistej wolności i autonomii i dlatego nie nadają się do grup żyjących, w których dzielą pokoje z innymi osobami z autyzmem. Wręcz przeciwnie, inne osoby z autyzmem są uzależnione od bardzo intensywnej opieki, której nie może zapewnić opieka ambulatoryjna.

Osobista więź z przełożonym również może być czynnikiem decydującym. W takim przypadku wskazane jest zatrudnienie pielęgniarki ponad budżet osobisty. Osoby z autyzmem szczególnie zależne i łatwo przytłaczające mają również opiekuna prawnego, który może regulować ważne sprawy, takie jak procedury administracyjne w imieniu pacjenta.

Możesz to zrobić sam

Osoby cierpiące na autyzm mają tendencję do postrzegania życia codziennego inaczej niż osoby zdrowe. Ponieważ osoby z autyzmem wolą dobrze zorganizowaną codzienną rutynę, regularne czynności powinny być częścią programu. Kolejność działań należy ustalić z wyprzedzeniem, aby uniknąć nieprzewidzianych zdarzeń. Rutyna codziennej rutyny stanowi osobiste bezpieczeństwo dla osoby zainteresowanej i przyczynia się do tego, że życie jest przyjemniejsze.

Większość osób z autyzmem odrzuca bliskość i kontakt fizyczny, dlatego powinni mieć wystarczająco dużo czasu i miejsca na osobiste wyjście. Autyzmowi zwykle towarzyszy niepewność co do życia. Aby ustabilizować poczucie niepewności osobistej, działania autystycznych dzieci i dorosłych powinny być wielokrotnie potwierdzane. Osoby z autyzmem powinny pracować w zawodach odpowiadających specyficznym umiejętnościom osoby.

Osoby z autyzmem często mają do czynienia z nadmierną stymulacją. Aby to zminimalizować, ważne jest, aby poszkodowani rozpoznali własne potrzeby i wyznaczyli granice. Aktywność artystyczna często wpływa pozytywnie na autyzm. W muzyce lub sztuce osoby dotknięte chorobą mogą wyrazić siebie i rozwinąć zmysłową percepcję. Terapia masażu może zapewnić relaksację i pomóc dotkniętym chorobą poczuć się lepiej.