Zaburzenia ruchowe

Zaburzenia ruchowe to głównie zaburzenia neurogenne narządu ruchu i układu mięśniowo-szkieletowego. Najczęściej poprzedzone są uszkodzeniem tkanki nerwowej móżdżku, zwojów podstawy lub rdzenia kręgowego. W leczeniu tego schorzenia stosuje się połączone zabiegi lecznicze, terapeutyczne, aw niektórych przypadkach nawet inwazyjne zabiegi chirurgiczne neurologiczne i neurochirurgiczne.

Co to są zaburzenia ruchu?

Zaburzenia ruchowe w węższej definicji obejmują wszystkie neurogenne zaburzenia układu posturalnego i mięśniowo-szkieletowego, które są wywoływane przez ośrodkowy układ nerwowy. W rozszerzonej definicji zaburzenia psychiczne układu postawy i narządu ruchu również liczą się jako zaburzenia ruchu, na przykład wywołany umysłowo brak ruchu.

Neurogenne zaburzenia ruchowe często charakteryzują się nieprawidłowymi lub dodatkowymi ruchami, które poważnie upośledzają codzienne życie pacjenta. W wielu przypadkach zaburzenia te są związane ze zmianą napięcia mięśniowego w wyniku nieprawidłowego działania ośrodkowego układu nerwowego.

W innych przypadkach neurogenne zaburzenia ruchowe objawiają się nadmiernymi ruchami i często są spowodowane centralnie zaburzoną wrażliwością na głębokość, bez której ruchów nie można już zaplanować ani odpowiednio kontrolować w ich zakresie.

Najbardziej znanymi neurogennymi zaburzeniami ruchowymi są ataksja, drżenie i spastyczność. Termin zaburzenia ruchowe jest również używany szczególnie często w związku z chorobami zwyrodnieniowymi, takimi jak choroba Parkinsona czy Huntingtona.

przyczyny

Zgodnie z węższą definicją, przyczyną zaburzeń ruchowych jest uszkodzenie organów kontroli ruchu w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Zaburzenie ruchu jest często poprzedzone chorobą Parkinsona. Powiązane zwyrodnienia ośrodkowego układu nerwowego mogą również prowadzić do zmniejszenia ruchomości.

Zaburzenia ruchowe, takie jak drżenie w sensie drżenia, można przypisać czynnikom dziedzicznym genetycznie lub występować jako drgawki celowe, na przykład w kontekście uszkodzenia móżdżku. Neurogenne zaburzenia ruchowe, takie jak dystonia, są zwykle dziedziczne i prowadzą do zwiększonej podatności na drgawki z powodu zwykle genetycznie zwiększonego napięcia mięśniowego.

Neurologiczne zaburzenia chodu i porażenie spastyczne są zaburzeniami ruchowymi i mogą wynikać z zapalnego, zwyrodnieniowego lub urazowego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego lub najlepiej rdzenia kręgowego.

Ataksje występują jako zaburzenia ruchu, zwłaszcza w chorobach móżdżku, takich jak choroba Wilsona i zespół Gilles de la Tourette. Często przyczyną zaburzeń ruchowych są również procesy patologiczne w zwojach podstawy mózgu. Przede wszystkim zaburzone są automatyczne ruchy i precyzja ruchów dobrowolnych.

Osoby z zaburzeniami ruchu mają różne objawy w zależności od rodzaju zaburzenia ruchu i jego przyczyny. U niektórych pacjentów zaburzona jest głęboka percepcja motoryczna. Ze względu na uszkodzenia po stronie rdzenia kręgowego centralny układ nerwowy otrzymuje tylko mniej informacji o położeniu stawów i napięciu mięśni.

Więc planowanie ruchu jest zaburzone. Szczególnie w ciemności zaburzenia głębokiej wrażliwości prowadzą do nieprecyzyjnych, czasem nadmiernych ruchów. Z drugiej strony w przypadku zaburzeń ruchowych, takich jak drżenie, grupy mięśni, które są antagonistyczne i ściśle rytmiczne, kurczą się mimowolnie i ściśle rytmicznie, powodując drżenie.

W spastycznych zaburzeniach ruchowych występuje zwiększone napięcie mięśniowe, co utrudnia pacjentowi normalne chodzenie oraz ruchy rozciągające i napinające mięśni zaangażowanych w ruch. Powoduje to na przykład zaburzony wzorzec chodu z niezwykłą częstotliwością kroków.

Jednak gdy zaburzenia ruchowe są spowodowane spadkiem napięcia mięśniowego, ruchy często wydają się rozproszone, a pacjenci są narażeni na ryzyko upadku na własne nogi. Zaburzenia ruchowe często charakteryzują się również odruchowymi wadliwymi skurczami mięśni, które wymykają się dobrowolności, a tym samym przeszkadzają w wykonywaniu ruchów dobrowolnych.

Choroby z tym objawem

• alkoholizm
• Choroba Wilsona
• Dystonia
• TAK JAK
• Syndrom niespokojnych nóg

• udar mózgu
• Chorea Huntington
• padaczka
• Ataksja
• Zaburzenia krążenia

• Wieloogniskowa neuropatia ruchowa
• stwardnienie rozsiane
• Spastyczność
• Parkinsona
• zespół Tourette'a

Diagnoza i przebieg choroby

Podczas diagnozowania zaburzeń ruchowych obserwuje się zaburzenia chodu i dysfunkcje rąk, ocenia się ich charakter, pochodzenie i nasilenie oraz wiąże się z chorobą wyższego rzędu. Oprócz badania odruchów w aparacie, w ramach diagnozy przeprowadza się na przykład pomiar linii w ośrodkowym układzie nerwowym.

Ponadto wykonuje się obrazowanie, takie jak MRI lub badanie uwagi i zarządzania pamięcią. Rokowanie w neurogennych zaburzeniach ruchowych zależy od pierwotnej przyczyny. Rokowanie nie jest szczególnie korzystne zwłaszcza w przypadku chorób zwyrodnieniowych.

Komplikacje

Zaburzenia ruchowe są najczęściej spowodowane interwencjami neurologicznymi, a tkanka móżdżku jest często uszkodzona. Zaburzenia ruchowe to zaburzenia postawy i układu mięśniowo-szkieletowego wywoływane przez ośrodkowy układ nerwowy. Pacjenci są poważnie upośledzeni w życiu codziennym, nie można już odpowiednio planować i kontrolować ruchów.

Najbardziej znane zaburzenia ruchowe to ataksja, spastyczność i drżenie. Neurologiczne zaburzenia chodu nie są rzadkością, za to odpowiedzialne są stany zapalne lub urazowe uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego lub rdzenia kręgowego. Osoby te mają różne objawy, u niektórych pacjentów zaburzona jest głęboka percepcja motoryczna. Centralny układ nerwowy otrzymuje tylko ograniczone informacje i nie może już oceniać położenia stawów i napięcia mięśni.

W związku z tym podane jest zaburzenie ruchu, zaburzenia te prowadzą do bardzo nieprecyzyjnych, a czasem nadmiernych ruchów. Ruchy często wydają się rozproszone i zawsze ma się wrażenie, że pacjent przewraca się o własne stopy. Rozpoznanie zaburzeń chodu wiąże się z inną chorobą, do rozpoznania stosuje się pomiar liniowy w ośrodkowym układzie nerwowym. Zwykle wykonuje się rezonans magnetyczny i sprawdza uwagę i pamięć.

W przypadku uszkodzenia móżdżku zaleca się jednak leczenie fizjoterapeutyczne; zaburzenia ruchowe w innych obszarach mózgu można wyrównać poprzez regularny i ukierunkowany trening. Jeśli jednak zaburzenia ruchu nie ulegną poprawie, pacjenci muszą dowiedzieć się, jak sobie z nimi radzić i jakie środki pomocnicze są dostępne.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Zaburzenia ruchu mają różne przyczyny. Większość z nich ma charakter neurologiczny, ale istnieją również emocjonalne przyczyny zaburzeń ruchowych, na przykład zespół Munchausena. Dreszcze są najczęstszym objawem w neurologii i mogą pojawiać się w spoczynku i podczas ruchu.

Powszechnie znanym ograniczeniem ruchu jest drżenie zasadnicze, zwane także „niespokojnymi nogami”. Występuje w wyniku choroby Parkinsona, którą musi leczyć specjalista. Wiele zaburzeń ruchowych jest wynikiem wypadków. Potrzebują też leczenia. Neurologiczne zaburzenia ruchu są spowodowane przez cały szereg chorób, dlatego konieczne jest ich dokładne wyjaśnienie.

Oprócz choroby Parkinsona i drżenia (drżenie), zaburzenia ruchowe mogą również wywoływać demencja, choroby autonomicznego układu nerwowego, udar, padaczka i porażenie spastyczne. Różnorodne zaburzenia w obrębie mózgu, ale także urazy rdzenia kręgowego, powodują różnego rodzaju zaburzenia ruchowe. Neurologiczne zaburzenia chodu poważnie ograniczają pacjenta i mogą znacznie zwiększać ryzyko upadku. Dlatego wizyta u lekarza jest niezwykle ważna.

Tylko specjalistyczna klinika może ustalić przyczynę zaburzenia ruchu. Posiada możliwości diagnostyczne, np. Może przeprowadzać pomiary wydajności ośrodkowego układu nerwowego. Możliwe są również badania uwagi i wydajności pamięci. Ponadto specjalne kliniki neurologiczne często mają laboratoria drżenia, które mogą mierzyć ruchy informacyjne i prądy mięśniowe. Dopiero połączenie poszczególnych aspektów daje znaczący ogólny obraz i prowadzi do jasnej diagnozy.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Pacjentami z zaburzeniami ruchowymi opiekuje się zwykle interdyscyplinarny zespół pielęgniarek, neurologów, fizjoterapeutów i logopedów specjalizujących się w leczeniu zaburzeń ruchowych. Zaburzenie jest leczone w oparciu o jego pierwotną przyczynę. Na przykład w przypadku niektórych chorób dostępne są leki.

Drżenie pacjentów z chorobą Parkinsona można przynajmniej tymczasowo stłumić w początkowej fazie za pomocą leków, takich jak L-Dopa. Terapia toksyną botulinową sprawdziła się również jako terapia lekowa w przypadku różnych zaburzeń ruchu. Dość nową metodą leczenia jest głęboka stymulacja mózgu, która jest stosowana głównie w chorobie Parkinsona, spastycznych zaburzeniach ruchowych, dystoniach i chorobach drżeniowych.

Elektrody stymulujące są umieszczane w układzie nerwowym pacjenta w ramach zabiegu neurochirurgicznego, gdzie wykorzystują sygnały o wysokiej częstotliwości do hamowania nadmiernej aktywności. Od pewnego czasu baklofen dooponowy jest stosowany w leczeniu ciężkiej dystonii i spastyczności. Zabieg fizjoterapeutyczny jest jedną z najważniejszych opcji leczenia, zwłaszcza w przypadku zaburzeń ruchowych po uszkodzeniach móżdżku spowodowanych udarem.

Pacjenci mogą przenosić funkcje wadliwych obszarów mózgu poprzez regularne i ukierunkowane treningi pod profesjonalnym nadzorem na zdrowe obszary mózgu, a tym samym doprowadzić do poprawy zaburzeń ruchowych. Jeśli zaburzenia ruchowe nie ulegną poprawie, pacjenci uczą się radzić sobie z zaburzeniem w terapii zajęciowej i lepiej radzić sobie w życiu codziennym z wykorzystaniem pomocy.

Perspektywy i prognozy

Zaburzenia ruchowe pojawiają się nie tylko w starszym wieku. Zaburzenia ruchowe pojawiają się wielokrotnie w młodym wieku. Przyczyny mogą być różne. Badania wielokrotnie pokazują, że młodsze pokolenie jest mniej aktywne. Zbyt mały ruch lub niewłaściwy ruch mogą być przyczyną zaburzeń ruchowych. Na przykład sportowcy siłowi często borykają się z zaburzeniami ruchu. Powody tego są zwykle zbyt długie i niedostateczne.

Szanse na wyleczenie zaburzeń ruchowych są bardzo duże. Jeżeli kontuzjowany pacjent za dużo ćwiczył, powinien łagodniej podchodzić do treningu. To jedyny sposób na regenerację przeciążonych mięśni. Następnie mięśnie same się regenerują.

Niedotrenowanie, czyli zbyt mała aktywność fizyczna, również może mieć konsekwencje. Zbyt długie siedzenie przed komputerem, telewizorem itp. Może spowodować zaburzenia ruchu. Dokładną prognozę można ustalić u lekarza. Ważne jest, aby określić, jak poważne jest to zaburzenie, aby można było wybrać właściwe leczenie.

zapobieganie

Neurogennym zaburzeniom ruchu można zapobiegać tylko w takim zakresie, w jakim można zapobiec chorobom ośrodkowego układu nerwowego. Obecnie nie ma obiecujących środków zapobiegawczych w przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak stwardnienie rozsiane i choroby zwyrodnieniowe, takie jak choroba Parkinsona.

Możesz to zrobić sam

W mieszkaniu i środowisku domowym wszystkie rutynowe czynności dnia codziennego powinny zostać uproszczone. Dotyczy to ubierania się, jedzenia, higieny osobistej, a nawet chodzenia do toalety. Życie bez barier nie zawsze jest możliwe. Jednak krawędzie dywanów i progi drzwi są źródłem zagrożeń, których nie należy lekceważyć. Można temu zaradzić poprzez małe rampy i usunięcie dywanów.

Krzesło w łazience i przedpokoju, dodatkowe uchwyty do trzymania, wygodny wieszak, który łatwo się zakłada i zdejmuje, czy buty zapinane na rzepy są prawdziwym pomocnikiem. Sypialnia i łóżko muszą spełniać wymagania ograniczonej sprawności ruchowej.Dostosowana wysokość wejścia, umożliwiająca wygodne wsiadanie i wysiadanie, wsporniki ułatwiające chodzenie oraz łatwo dostępne włączniki światła ułatwiają wstawanie w nocy. Przybory takie jak szklanki, szklanki do wody, lekarstwa i protezy można wygodnie i łatwo chwycić na małym stoliku obok.

Przydatny okazuje się domowy system alarmowy, który oferują różne instytucje, takie jak Johanniter, DRK czy Malteser-Hilfsdienst. W nagłych wypadkach, czy to upadek, czy nie możesz wyjść z wanny, dostępna jest szybka i niezawodna pomoc. Telefon jest łatwy w obsłudze, ma duże przyciski i jasny wyświetlacz, co ułatwia wykonywanie połączeń. Telefon komórkowy przydaje się podczas przebywania poza domem.