Z Łuk aorty to praktycznie 180-stopniowe zagięcie głównej tętnicy ciała, które przenosi aortę wstępującą, która jest prawie pionowo do góry, do aorty zstępującej, która jest prawie pionowo w dół. Łuk aorty znajduje się na zewnątrz osierdzia powyżej początku aorty wstępującej, która powstaje w lewej komorze. Z łuku aorty odchodzą trzy tętnice lub pnie tętnicze, które zaopatrują głowę, szyję, barki i ramiona.
Co to jest łuk aorty?
Przejście od aorty wstępującej (wstępującej), które powstaje w lewej komorze, do aorty zstępującej (zstępującej) nazywane jest łukiem aorty. Jest to rodzaj zgięcia 180 stopni na zewnątrz osierdzia.
Przejścia od aorty wstępującej do łuku aorty i dalej do aorty zstępującej nie mogą być zdefiniowane z punktu widzenia biologii komórki, ponieważ struktura ścian naczyń krwionośnych jest identyczna w przebiegu wspomnianych odcinków aorty. Od łuku aorty rozgałęziają się trzy tętnice, wspólny pień ramię-głowa-tętnica (Truncus bracheocephalicus), lewa tętnica szyjna (lewa Arteria carotis communis) i lewa tętnica podobojczykowa (Arteria subclavia sinistra). Już po kilku centymetrach pień tętnicy ramienno-głowowej rozgałęzia się do prawej tętnicy szyjnej (prawa tętnica szyjna wspólna) i prawej tętnicy podobojczykowej (prawa tętnica podobojczykowa).
Wszystkie tętnice, które dostarczają krew do głowy, szyi, ramion i ramion, wyrastają z łuku aorty. Prenatalnie istnieje bezpośrednie połączenie między łukiem aorty a tętnicą płucną krążenia płucnego (Ductus arteriosus Botalli) biegnącą bezpośrednio pod łukiem. Powoduje to zwarcie krążenia płucnego, które jest aktywowane tylko wtedy, gdy oddychanie płuc rozpoczyna się natychmiast po urodzeniu. Zwykle połączenie zamyka się, tak że oba obwody, obwód płucny i obwód ciała, działają niezależnie od siebie.
Anatomia i budowa
Aorta otwiera się na czaszkową część lewej komory na prawo od przegrody międzyprzedsionkowej i tworzy centralny pień tętniczy krążenia ciała, z którego wychodzą wszystkie inne pnie tętnicze i główne tętnice. Aorta ma początkową średnicę od 2,5 do 3,5 cm i biegnie prawie pionowo do góry.
Mniej więcej w punkcie wyjścia z osierdzia (osierdzie) aorta łączy się z łukiem aorty bez zauważalnego przejścia, co powoduje odchylenie aorty o 180 stopni w dół. Trójwarstwowa struktura ścian łuku aorty jest identyczna jak w przypadku aorty i innych dużych tętnic. Wewnętrzne zamknięcie to błona wewnętrzna (tunica intima), która składa się z jednowarstwowego nabłonka, luźnej warstwy tkanki łącznej i elastycznej membrany. Następnie następuje warstwa środkowa, media (tunica media). Składa się z elastycznych włókien i jednej lub więcej elastycznych błon oraz komórek mięśni gładkich.
Externa (tunica externa lub tunica adventitia) łączy się z zewnętrzem. Charakteryzuje się elastyczną i kolagenową tkanką łączną, jest nośnikiem naczyń zaopatrujących ścianę tętnicy, by tak rzec, naczyniami naczyń krwionośnych (vasa vasorum) oraz jest nośnikiem włókien nerwowych kontrolujących światło łuku aorty. W dolnej części łuku aorty znajduje się małe ciało receptorowe (glomus aorticum) otoczone tkanką łączną, które zawiera chemoreceptory, które mierzą ciśnienie parcjalne tlenu w świetle łuku aorty i przekazują je do mózgu przez nerw błędny. Sygnały są używane głównie do kontrolowania czynności oddechowych.
Funkcja i zadania
Łuk aorty służy przede wszystkim do przekierowania gałęzi wstępującej aorty do gałęzi zstępującej. Ponadto, wraz z innymi dużymi tętnicami ciała, pełni funkcję komory wiatrowej. Szczyt skurczowego ciśnienia tętniczego jest łagodzony przez elastyczne ściany tętnic. Światło wielkich tętnic, w tym światło łuku aorty, rozszerza się i łagodzi skoki ciśnienia. W kolejnej fazie rozkurczu komór zastawka aortalna zamyka się, dzięki czemu w tętniczej części krążenia ustrojowego utrzymuje się niezbędne ciśnienie resztkowe.
Poprzez trzy odgałęzienia tętnicze w łuku aorty odpowiada za zaopatrzenie głowy, szyi, ramion i ramion w krew bogatą w tlen. Łuk aorty jako nośnik chemoreceptorów pełni pośrednią funkcję w regulacji czynności oddechowej. Chemoreceptory skupione w glomus aorticum reagują wrażliwie na spadek wartości pH do kwaśnego i spadek ciśnienia parcjalnego tlenu. Sygnały nerwowe są przetwarzane w mózgu i przekształcane w uwalnianie neuroprzekaźników, które stymulują wzrost napędu oddechowego.
Choroby
Choroby i dolegliwości związane z łukiem aorty są zwykle nabyte lub spowodowane genetycznymi zwężeniami lub zamknięciami (zwężeniami) w naczyniach wychodzących lub w samym łuku aorty. Zamknięcie jednej lub więcej z trzech gałęzi łuku aorty nazywa się Nazywany zespołem łuku aorty.
Możliwe przyczyny to zmiany miażdżycowe w błonie wewnętrznej naczyń lub procesy zapalne w ścianach naczyń. W zależności od zajętej gałęzi łuku aorty, w słabo zaopatrzonych obszarach pojawiają się objawy od łagodnych do ciężkich. Jeśli tętnica szyjna wewnętrzna, która również zaopatruje mózg, ulegnie awarii, pojawiają się typowe deficyty neurologiczne, takie jak zaburzenia widzenia, szumy w uszach, brak koncentracji, aż do zaburzeń świadomości i mowy. Łuk aorty dotyczy około 10 procent przypadków rozwarstwienia aorty.
Rozerwanie błony wewnętrznej, wewnętrznej warstwy naczynia, może prowadzić do lekkiego lub ciężkiego krwawienia między błoną wewnętrzną a środkową warstwą i powodować poważne, zagrażające życiu tętniaki. W bardzo rzadkich przypadkach genetycznie uwarunkowana wadą położenia może być koarktacja aorty, wada naczyniowa, która zwykle występuje w przypadku wrodzonych wad serca. W wielu przypadkach przy monosomii X (zespół Turnera) obserwuje się również koarktację aorty.
.jpg)
