Elektroglotografia

Plik Elektroglotografia to nieinwazyjna procedura diagnostyczna krtani i fałdów głosowych, która służy w szczególności do monitorowania skuteczności leczenia krtani i strun głosowych.

Dwie elektrody przymocowane do powierzchni chrząstki tarczycy określają zmienione impendanse elektryczne w wibrujących fałdach głosowych i graficznie przedstawiają użycie głosu w tak zwanym elektroglottogramie. Oceniając ten elektroglotogram, zarejestrowany kształt fali Lx drgań strun głosowych jest sprawdzany pod kątem nieprawidłowości, takich jak niepełne wibracje. , co umożliwia lekarzowi dokładniejszą klasyfikację dysfonii i zaburzeń głosu.

Co to jest elektroglotografia?

Lekarz laryngolog używa elektrogłotografii do diagnostyki krtani i strun głosowych. W tym celu po badaniu pacjentowi podaje się dwie elektrody przymocowane do skrzydła chrząstki tarczycy, a użycie głosu może być przedstawione graficznie.

Elektroglotografia pokazuje cykl drgań fałdów głosowych i krtani podczas normalnego i zaburzonego mówienia i śpiewu za pomocą laryngografu.Metoda jest nieinwazyjną metodą pomiaru, która działa głównie z dwoma elektrodami przymocowanymi do powierzchni. Dlatego może być również określany jako JAJ i w szczególności rejestruje zmienione impedancje elektryczne wibrujących strun głosowych.

Zapisy z laryngografu nazywane są elektroglotogramami i dostarczają informacji o jakości i ilości drgań strun głosowych. To ostatecznie ilustruje językowe użycie głosu. Pierwotnie elektrogłotografia była przeznaczona dla osób z uszkodzeniami słuchu. W międzyczasie procedura stała się również klinicznie pomocna w terapii sprzężenia zwrotnego wzrokowego. Fabre opisał już podstawy procesu pomiarowego w 1957 roku. Po tym pierwszym pomyśle elektroglotografia została zmodyfikowana i udoskonalona, ​​aż odpowiadała obecnemu obrazowi.

Funkcja, efekt i cele

Elektroglotografia jest stosowana głównie do kontroli krtani i strun głosowych lub terapii głosu. W szczególności skuteczność terapeutyczną organicznych zaburzeń głosu można niemal idealnie ocenić za pomocą tej metody. Czasami w diagnostyce krtani i fałdów głosowych stosuje się również elektrogłotografię. Na przykład diagnostykę dysfonii można przeprowadzić za pomocą procedury EEG.

W ramach przygotowania do pomiaru na skrzydłach chrząstki tarczycy umieszcza się symetrycznie dwie elektrody. Wreszcie, mówiąc, śpiewając lub śpiewając na głos, laryngograf dokonuje pomiaru rezystancji prądu przemiennego między tymi dwoma elektrodami. Urządzenie rejestruje swoje pomiary w postaci przebiegu Lx, gdzie Lx oznacza zarejestrowany laryngogram. Fala porusza się w dodatnim zakresie, gdy fałdy głosowe stają się bardziej zamknięte. Każdy czubek fali oznacza maksymalny kontakt między dwoma fałdami głosowymi.

Główna krawędź fali dostarcza informacji o początku każdej fazy zamykania. W przeciwieństwie do tego elektroglottogram nie dostarcza żadnych ostatecznych informacji o szerokości otwarcia głośni. Z drugiej strony, poziome ruchy otwierające i zamykające fałdów głosowych krtani do i od linii środkowej można łatwo zaobserwować i dlatego są one głównym składnikiem przebiegu laryngografu.

Trudno jednak opisać pionowe składowe cyklu wibracji. Zarejestrowany przebieg jest poddawany ocenie medycznej po pomiarze. Nieprawidłowe przebiegi występują, gdy występują fizyczne nieprawidłowości, co prowadzi do podejrzenia medycznego zaburzenia głosu przez lekarza.

Takie zaburzenie może objawiać się na przykład konsekwentnie nieregularnymi lub częściowo niepełnymi wibracjami. Nawet krótsze odcinki takich zaburzonych wibracji mogą świadczyć o zaburzeniach głosu. Najdobitniej można zrozumieć nieregularne drgania, będące oznaką zaburzeń wokalnych w głównych zmianach wysokości dźwięku oraz w artykulacji spółgłosek welarnych. W elektroglottogramie nienormalne zjawiska mogą wyrażać się nie tylko w postaci niesymetrycznych drgań fałdów głosowych, ale także w zaburzeniach aerodynamicznych przepływu powietrza.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Ponieważ elektrogłotografia jest zabiegiem nieinwazyjnym, jej stosowanie nie wiąże się z żadnymi skutkami ubocznymi ani ryzykiem dla pacjenta. Do realizacji nie jest wymagany pobyt w szpitalu. Oprócz elektrogłotografii istnieją procedury diagnostyki krtani i fałdu głosowego. Dlatego lekarz prowadzący decyduje indywidualnie w każdym przypadku, czy wskazana jest elektrogłotografia, czy też inny zabieg.

Jedną z najbardziej znanych alternatywnych procedur jest klasyczna laryngoskopia pośrednia. Podczas tej wizualnej procedury lekarz wprowadza do gardła lusterko lub endoskop powiększający. Jeśli odruch wymiotny jest silny, może być wskazane znieczulenie miejscowe ściany gardła. W porównaniu z tym zabiegiem elektrogłotografia jest znacznie wygodniejsza i łatwiejsza zarówno dla pacjenta, jak i lekarza. W alternatywnej metodzie laryngoskopii bezpośredniej lekarz ponownie wprowadza laryngoskop podtrzymujący i endoskop, które zwykle są również podłączone do mikroskopu.

Tak można obejrzeć wyściółkę krtani. W ten sposób można również uwidocznić zmiany i depozyty. Przy diagnozowaniu paraliżu, a także raka lub innych zmian tego rodzaju procedura ta może mieć więcej sensu niż czysta elektrogłotografia. Trzecią alternatywną metodą jest tzw. Laryngostroboskopia, w której generowane są krótkie błyski światła, które są synchronizowane z wibracjami fałdów głosowych za pomocą mikrofonu krtaniowego. Następnie lekarz zmienia częstotliwość błysków i, w pewnych okolicznościach, wizualizuje spowolnioną sekwencję oscylacji.

Podobnie jak w przypadku elektrogłotografii, procedura ta nie uwidacznia pionowej składowej drgań, ale skupia się na powierzchni fałdów głosowych. Elektroglotografia wyprzedza wszystkie wymienione metody, ponieważ metoda nieinwazyjna nie wymaga ani kompleksowej oceny sygnałów akustycznych podczas mówienia, ani nie zmusza lekarza do ingerencji w sam proces mówienia. Z tych powodów elektrogłotografia jest szczególnie popularna w diagnostyce krtani i fałdu głosowego, pomimo potencjalnych metod alternatywnych. W przypadku zmian nowotworowych zabieg można połączyć z laryngoskopią bezpośrednią.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Typowe i powszechne choroby krtani

• Zapalenie krtani
• Rak gardła
• Paraliż krtani
• Zapalenie nagłośni (zapalenie nagłośni)

Książki o raku gardła