Enterostomia

ZA Enterostomia to sztuczny odbyt na ścianie brzucha do tymczasowego lub stałego drenażu treści jelitowej, co może być konieczne u pacjentów z rakiem okrężnicy, pacjentów z chorobami zapalnymi, takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna lub pacjentów ze szwami jelitowymi.

Zabieg przeprowadzany jest najczęściej w znieczuleniu ogólnym i oprócz typowego ryzyka anestezjologicznego wiąże się przede wszystkim z powstawaniem przepuklin wewnętrznych, których doświadczony lekarz zazwyczaj może uniknąć stosując specjalne środki zapobiegawcze. Enterostomata albo pozostają na stałe, albo są przenoszone w ciągu kilku tygodni, zwłaszcza jeśli mają na celu jedynie tymczasowe odciążenie odcinka jelita.

Co to jest enterostomia?

Enterostoma to sztuczny odbyt na ścianie brzucha, służący do czasowego lub stałego odprowadzania treści jelitowej.

Lekarz nazywa go enterostomią sztuczny odbyt w ścianie brzucha, która służy do drenażu treści jelitowej. W tym kontekście, stomia zawsze odpowiada sztucznie utworzonemu otworowi narządu pustego na powierzchni ciała. Czerwona i wilgotna stomia jelitowa wystaje ze ściany brzucha i może być stosowana na stałe lub tymczasowo.

Lekarz rozróżnia enterstomy na ileostomata, coecostomata, colostomata i transversostomata w zależności od zastosowanego odcinka jelita. Ileostomia jest najczęstszą formą i odpowiada wyjściu z jelita krętego. W tym celu zwykle stosuje się głęboką pętlę jelita cienkiego, przy czym wydzielina odbywa się zwykle przez strop prawej podbrzusza. Zarówno ileostomia, jak i kolostomia - sztuczne ujście okrężnicy - mogą być utworzone tymczasowo lub na stałe.

Specjalna forma stomii poprzecznej to znowu sztuczne wyjście ze środkowej części okrężnicy, które można również stosować w sposób ciągły lub nieciągły. Wreszcie lekarz rozumie coecostoma jako wydzielinę z wyrostka robaczkowego. We wszystkich przypadkach zabieg chirurgiczny zakładania enterstomy można opisać jako Enterostomia opisać. Można to przeprowadzić na końcu lub na dwa sposoby. Wykonanie terminalne jest konieczne, jeśli wcześniej trzeba było usunąć części jelita.

Z drugiej strony, enterostomia dwulufowa jest często stosowana do szwów jelitowych, które tymczasowo wymagają odciążenia jelita. Szacuje się, że w Niemczech ponad 100 000 osób w różnych grupach wiekowych jest nosicielami enterostomatów.

Funkcja, efekt i cele

Różne choroby mogą wskazywać na enterostomię. Zabieg najczęściej odbywa się u pacjentów z dysfunkcją jelit, chorych na raka okrężnicy lub z dziedziczną chorobą polipa jelita grubego. Jednak raki w innym miejscu między klatką piersiową a miednicą mogą również wymagać zabiegu, na przykład rak pęcherza lub macicy.

Jelito mogło również ulec uszkodzeniu w wyniku wcześniejszego urazu, tak że lekarz musiał usunąć jego części, lub choroba zapalna, taka jak choroba Leśniowskiego-Crohna, spowodowała znaczne uszkodzenia niektórych okolic jelit. Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym. Przed operacją lekarz dobiera idealne położenie stomii na pacjencie, dzięki czemu otwór nie powoduje późniejszego dyskomfortu w pozycji siedzącej, leżącej lub stojącej. Z reguły do ​​wykonania nieśności lekarz stosuje nacięcie brzucha, czyli laparotomię.

Jeżeli nie jest wymagany poważny zabieg chirurgiczny, do przeniesienia pacjenta stosuje się zabieg małoinwazyjny w laparoskopii, czyli laparoskopię. W przypadku kolostomy stomię przemieszcza się bez naprężenia i w lekko wypukłej pozycji w prostym mięśniu prostym brzucha. Lekarz mocuje krezkę okrężnicy do ściany brzucha. Jeśli wymagana jest ileostomia, lekarz poprowadzi zaopatrującą nogę stomijną przez wypukłość jelita cienkiego z orientacją w dół. Dba o to, aby stomia wystawała kilka centymetrów ponad skórę, w przeciwnym razie wydzielina jelita cienkiego może powodować podrażnienia skóry.

Końcowego enterostomię przyszywa się na zewnątrz ściany jamy brzusznej i zwykle nie przemieszcza. Stomia dwulufowa jest zwykle przenoszona po kilku tygodniach, ponieważ procedura ta ma na celu odciążenie jelit tylko przez określony czas. Ta operacja różni się od procedury właśnie opisanej tym, że funkcjonalne jelito usuwa się z nacięcia ściany brzucha i zaopatruje w odpowiednie otwory na stomię.

Zarówno w przypadku enterostomii dwulufowej, jak i terminalnej, przemieszczony system odpowiada systemowi jednoczęściowemu lub dwuczęściowemu. W systemie jednoczęściowym płyta chroniąca skórę i worek tworzą jedną całość. Z drugiej strony, w systemie dwuczęściowym lekarz mocuje płytkę i worek oddzielnie do sufitu jamy brzusznej.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Oprócz typowego ryzyka związanego ze znieczuleniem ogólnym, enterostomia wiąże się przede wszystkim z ryzykiem powstania przepukliny wewnętrznej, tj. Przejścia narządów jamy brzusznej przez otwór w ścianie jamy brzusznej. Może to również prowadzić do przemieszczenia narządów z jamy brzusznej przez stomię. Jeśli doszło do wypadnięcia jelita, stomia nie może się już szczelnie zamknąć.

Jeśli brzuch jest zgięty w pozycji siedzącej, po operacji mogą pojawić się rany, ponieważ w fałdach gromadzą się wydzieliny. W pewnych okolicznościach stomia może po operacji cofnąć się z powrotem do jamy brzusznej i tym samym zniknąć pod skórą. Chociaż takie ryzyko istnieje, enterostomia jest ogólnie uważana za stosunkowo bezpieczną operację, która jest częścią codziennego życia chirurga. Przed operacją dużą rolę odgrywa wszechstronna opieka nad pacjentem przez specjalistyczny personel. Obejmuje to na przykład porady dotyczące późniejszej diety, którą można odbudować tylko powoli i początkowo wymaga na przykład unikania wysokotłuszczowych potraw lub ostrych przypraw.

W zależności od wybranego systemu, stomia jest później wyposażona w otwarty lub zamknięty worek. Otwarte worki są regularnie opróżniane przez pacjenta, a zamknięte worki są wyrzucane i zastępowane nowymi. Ta procedura jest również wyjaśniana pacjentowi z wyprzedzeniem przez personel specjalistyczny. Jeśli planowana jest przeprowadzka, można umówić się na spotkanie już teraz. Zagubiona stomia będzie regularnie sprawdzana po operacji, aby upewnić się, że nie ześlizgnęła się poniżej poziomu skóry.