Tak jak Medycyna wewnętrzna to specjalność medycyny zajmująca się narządami wewnętrznymi, ich funkcjami i możliwymi chorobami. Specjalista chorób wewnętrznych nazywany jest internistą i zajmuje się diagnostyką, leczeniem i kontynuacją leczenia dolegliwości. Jeśli to możliwe, w jego zakresie znajduje się również profilaktyka, aby w pierwszej kolejności zapobiegać powstawaniu pewnych obrazów klinicznych.
Co to jest medycyna wewnętrzna?
Narządami leczonymi wewnętrznymi są na przykład płuca, serce, wątroba, nerki, przewód pokarmowy i śledziona. Jej częścią jest również krew, naczynia krwionośne oraz tkanka łączna i podporowa.
Powoduje to powstanie obszaru odpowiedzialności medycyny wewnętrznej za obrazy kliniczne, które bezpośrednio dotyczą tych lub innych narządów lub ich funkcji. Przykładami podobszarów bezpośrednio związanych z narządami są nefrologia, kardiologia, pulmonologia itp. Obszar funkcji narządów obejmuje takie obszary, jak endokrynologia, immunologia, diabetologia i inne. Tak szeroki zakres zadań powoduje, że nakładają się one na inne obszary specjalistyczne, takie jak neurologia czy medycyna laboratoryjna.
Chociaż operacje nie były pierwotnie częścią zadań chorób wewnętrznych, istnieją nowsze metody diagnostyczne (najczęściej małoinwazyjne) interwencje, które można przynajmniej nazwać „operacjami diagnostycznymi”. Obejmują one endoskopie, które są wykonywane w celu oględzin narządów i usunięcia tkanek. Dwie rurki wprowadza się przez małe nacięcia w skórze. W jednej jest kamera, której widok jest transmitowany na ekran, w drugiej najczęściej znajdują się narzędzia tnące, które służą do drobnych interwencji lub do usuwania tkanki. W zależności od rodzaju endoskopii może być konieczne znieczulenie ogólne, na przykład laparoskopia.
Kształcenie na internistę trwa w Niemczech co najmniej pięć lat. Specjalista chorób wewnętrznych może wybrać kierunek, który wydłuża okres dalszego szkolenia o rok. Ponadto możliwe są różne dodatkowe kwalifikacje, takie jak między innymi w zakresie uzależnień lub medycyny tropikalnej.
Funkcja, efekt i cele
Jedną z procedur diagnostycznych w medycynie wewnętrznej jest wywiad, w którym lekarz umożliwia pacjentowi możliwie najdokładniejsze opisanie objawów. Patrzenie na pacjenta, dotykanie, stukanie i słuchanie oraz wykonywanie testu funkcjonalnego stanowią dużą część zwykłego badania fizykalnego i są określane jako schemat IPAAF: badanie, badanie palpacyjne, opukanie, osłuchiwanie, test funkcjonalny.
Konieczne może być również sprawdzenie ciśnienia krwi i pulsu, a także zmierzenie temperatury. Ponadto czynność serca można zmierzyć za pomocą elektrokardiogramu, także w postaci długotrwałego EKG. Do diagnostyki chorób wewnętrznych zaliczane są również badania ultrasonograficzne, endoskopia, badania czynności płuc, a także badania cewnikowe, laboratoryjne i biopsje.
Po postawieniu diagnozy internista sugeruje pacjentowi najbardziej odpowiednią drogę leczenia. Często przyjmuje to formę leków, na przykład przepisywania antybiotyków na infekcje pęcherza lub nerek lub zastępowanie hormonów w przypadku objawów endokrynologicznych. Leczenie można jednak przeprowadzić również bez leków, na przykład jeśli zmiana stylu życia pacjenta może już prowadzić do sukcesu (zmiana diety, rzucenie palenia itp.).
Jednak diagnoza postawiona przez internistę może również prowadzić do skierowania do innych specjalistów, jeśli potrzebne są metody leczenia, do których nie ma kwalifikacji. Dzieje się tak na przykład wtedy, gdy operacja jest konieczna. Skierowanie od internisty ogólnego do internisty ze szczególnym naciskiem również może zostać skierowane, jeśli wynik okaże się złożony.
Internista widzi inne zadanie w profilaktyce. Internista może doradzić pacjentom, którzy ze względu na swoją budowę, zachowanie lub predyspozycje genetyczne są bardziej narażeni na wystąpienie określonej choroby, jak zapobiegać lub opóźniać wystąpienie choroby. Na przykład osoby z wyraźną nadwagą, których poziom cukru we krwi mieści się w granicach, powinny podjąć działania zapobiegające ewentualnej cukrzycy.
Internista powinien również pomyśleć o podaniu preparatów wspomagających, np. Suplementów witaminowych. Jest to szczególnie ważne w przypadku pacjentów osłabionych lub starszych i może się również pojawić, gdy nie ma objawów niedoboru, ale należy się ich obawiać.
Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa
Medycyna wewnętrzna obejmuje wszystkie najważniejsze narządy i dlatego na przykład częściej niż ortopedzi, dermatolodzy i inni specjaliści medyczni spotyka się z bardzo poważnymi lub poważnie zagrażającymi życiu objawami. Ponadto narządy wewnętrzne często mają ze sobą bezpośredni kontakt, dlatego ważna jest dedykowana diagnoza, aby jak najszybciej i jak najdokładniej ustalić przyczynę dolegliwości.
W przypadku opóźnionego zapalenia lub zmian złośliwych w tkance, najkrótszy możliwy czas diagnozy może nawet uratować życie - im dłużej postawienie diagnozy, tym gorsza diagnoza. Jednocześnie mogą pojawić się obrazy kliniczne, które są albo powolne, ledwo lub niewyraźnie zauważalne dla pacjenta. Ponieważ większość narządów znajduje się w klatce piersiowej i brzuchu i są blisko siebie, objawy takie jak ból mogą nie być zlokalizowane prawidłowo. Zatem początkowe podejrzenie może być zarówno poważniejsze, jak i znacznie bardziej nieszkodliwe, niż później okaże się prawdą.
Dlatego też w przypadku mniej nasilonych dolegliwości konieczna jest jak najdokładniejsza diagnoza. Nawet bardzo poważne choroby, takie jak rak, mogą przez pewien czas powodować niewielkie lub żadne objawy. To samo dotyczy nieprawidłowości hormonalnych. Nierzadko objawiają się one rozproszonymi dolegliwościami, takimi jak ogólne złe samopoczucie, zawroty głowy lub osłabienie, przez co stawiają wysokie wymagania co do kompetencji zawodowych lekarza prowadzącego. Dobry internista może zaoszczędzić pacjentowi długiej męki, jeśli szybko postawiona zostanie diagnoza.
.jpg)
