Lubczyk

Lubczyk (Levisticum officinale) należy do rodziny roślin baldaszkowatych (Apiaceae). Są synonimami Zioło do kąpieli, Przyjemność i Nutwort.

Termin jest również powszechny Ziele Maggi. Przyczyną powstania tej nazwy jest podobny smak lubczyku i dobrze znanej przyprawy Maggi. To częściowy hydrolizat białka z solą i dodatkowymi aromatami - Maggi-Wort nie zawiera lubczyku.

Występowanie i uprawa lubczyka

Liście smakiem i kształtem przypominają selera.

Zioło pochodzi z Azji Środkowej, ale od dawna jest szeroko rozpowszechnione w Europie. Tak było z Lubczyk dania przyprawione już w czasach starożytnych Rzymian; szeroko znane były również jego właściwości lecznicze. Odwieczna roślina o wysokości do 2,5 m, intensywnie pachnąca, rośnie bujnie w wielu ogrodach Europy Środkowej; w międzyczasie można znaleźć tu i ówdzie lubczyk w dzikiej postaci.

Lubczyk tworzy bogato rozgałęzione kłącza. Liście smakiem i kształtem przypominają selera. Jest też podobieństwo do zapachu koniczyny czarnej kozy. Części rośliny zawierają garbniki i substancje gorzkie, a także znaczne ilości olejków eterycznych. Lubczyk ma świeży, korzenny aromat. W kuchni jako świeże zioło do dużych pieczeni, do gulaszu i zup, a także do octu ziołowego i marynat.

Nasiona lubczyka mają również dobre właściwości przyprawowe po wysuszeniu. Ale zioło jest również uprawiane jako roślina lecznicza. Nasiona, liście i korzenie lubczyku używane są zwłaszcza w ziołolecznictwie. Do produkcji farmaceutyków liście zbiera się wiosną, korzenie wczesną wiosną lub późną jesienią, a nasiona późnym latem.

Efekt i aplikacja

Ze względu na dużą zawartość składników aktywnych lubczyk jest szeroko stosowany jako roślina lecznicza. Jego aktywne składniki to około 0,5% olejku eterycznego, apiol, kwas anielski, kwas jabłkowy, garbniki, substancje gorzkie, żywice, guma, tłuszcze, kamfora, karwon, cukier inwertowany, kwas izowalerianowy, umbeliferon, kumaryny i mirystycyna.

Lubczyk ogólnie ma działanie pobudzające, moczopędne, hemostatyczne, wykrztuśne i przeciwskurczowe oraz pobudzające apetyt. Mówi się, że zioło ma pozytywny wpływ na infekcje pęcherza, problemy z nerkami, problemy żołądkowe, dnę, ból gardła i infekcje krtani, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, dolegliwości oskrzeli i nerwowość, aż po niewydolność serca i obrzęki.

Lubczyk stosowany jest głównie przy problemach z trawieniem, narządami moczowymi i metabolizmem. Jego składniki aktywne znajdują również zastosowanie w ginekologii, chorobach układu oddechowego i skóry. Powszechnie mówi się również, że ma działanie afrodyzjakalne.

• Trawienny:

Problemy z trawieniem to jedne z podstawowych zastosowań lubczyku. Jest w stanie wzmocnić ogólny apetyt i przeciwdziałać utracie wagi. Owoce lubczyku (Levistici fructus) są przyjmowane w postaci suszonej jako herbata o niezwykle pikantnym smaku. Nalewki ekstrahowane są z korzeni i liści - Levisticum officinale to bardzo skuteczny składnik nalewki Carminativum, który przeciwdziała wzdęciom.

• Narządy moczowe i metabolizm:

W całości lub w kawałkach i suszonych kłączach (Levistici radix) zawiera dużo wysokiej jakości olejków eterycznych. Dlatego lek stosuje się w terapii zaczerwienienia w infekcjach dróg moczowych. Lubczyk przeciwdziała zatrzymywaniu wody w nogach i stopach. Pomaga również złagodzić objawy reumatyzmu i dny moczanowej.

• Ginekologia:

Lubczyk działa odprężająco i łagodzi skurcze miesiączkowe. Promuje miesiączkę. W czasie porodu ułatwia i promuje poród - dlatego też lubczyku nie należy stosować w okresie ciąży. Olejek lubczykowy może prowadzić do przerwania ciąży po spożyciu nadmiernej ilości lubczyku.

• Choroby układu oddechowego:

W przebiegu chorób bezgorączkowych lubczyk może przeciwdziałać kaszlowi i bólowi gardła. Jeśli choroba postępuje gorączkowo, lubczyk nie jest wskazany, ponieważ może pogorszyć gorączkę w każdym przypadku. W medycynie antropozoficznej i homeopatii lubczyk jest również stosowany przeciwko zapaleniu ucha środkowego.

• Problemy skórne:

Lubczyk stosowany jest zewnętrznie na problemy skórne: wywary z korzeni są używane jako okłady, kąpiele lub płukanie w celu zwalczania czyraków, egzemy i ropnych ran.

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

Liście, korzenie i nasiona lubczyku są ważne w fitoterapii. Oprócz leczenia ostrych procesów chorobowych Levisticum officinale pełni również godną uwagi funkcję prewencyjną. Lubczyk ma również swoje stałe miejsce w ochronie zdrowia. Ziołowa, aromatyczna, aromatyczna herbata lubczykowa jest pita profilaktycznie jako dobry środek pielęgnujący żołądek i drogi moczowe.

Ponieważ herbata wzmacnia serce, zapobiega również zatrzymywaniu wody w stopach i nogach oraz dnie moczanowej i reumatyzmowi. Ponadto herbaty lubczykowe powinny mieć działanie równoważące, uspokajające i relaksujące. Podobne efekty daje tak zwany wywar lubczykowy: w przypadku wywaru lubczykowego około pół łyżeczki zmielonych i wysuszonych korzeni gotuje się przez 15 minut.

Profilaktyczna kuracja winem lubczykowym z 1 łyżki suszonych nasion na 1/2 litra białego wina powinna sprzyjać usuwaniu żwiru i kamieni nerkowych. Wspomnianą już nalewkę Carminativum stosuje się kropla po kropli przed ciężkimi, obfitymi posiłkami, aby zapobiec problemom żołądkowym i jelitowym. Jako środek zapobiegawczy przeciw dolegliwościom żołądkowym, które są zdolne do wszystkich swoich możliwości, posypuje się pokarm sproszkowanym lubczykiem z wysuszonych, drobno zmielonych korzeni.

Używa się tutaj jednego lub dwóch ostrzy. Kąpiele, mycie czy okłady przeciwdziałają podrażnieniom skóry. Mówi się również, że lubczyk ma działanie afrodyzjakalne - może to być przyczyną jego generalnie stymulującego, wzmacniającego działania.