Mannitol

W Mannitol to lek należący do diuretycznej klasy składników aktywnych. Mannitol jest najczęściej stosowanym osmodiuretykiem w profilaktyce niewydolności nerek.

Co to jest mannitol?

Mannitol, znany również pod nazwą Mannitol, to alkohol cukrowy (niecykliczne poliole), który chemicznie i strukturalnie pochodzi z mannozy. Mannoza to pary diastereoizomerów jednej cząsteczki glukozy. Nazwa mannitolu alkoholu cukrowego pochodzi od słodkiego soku z popiołu manny. Wysuszony sok z popiołu manny zawiera około 13 procent mannitolu.

Występowanie mannitolu w przyrodzie jest stosunkowo częste w porównaniu z innymi lekami z tej klasy składników aktywnych. Mannitol znajduje się na przykład w drzewach oliwnych, drzewie figowym, grzybach i porostach. Najwięcej mannitolu stwierdzono w wodorostach, modrzewiu, drzewach oliwnych i figach. Tam zawartość mannitolu może wynosić do 20 procent, a brunatnic do 40 procent. Mannitol jest produktem uwodornienia fruktozy (cukru owocowego).

Efekt farmakologiczny

Mannitol jest stosowany w przemyśle spożywczym jako substancja słodząca i dodatek E421 jest zaznaczony. Ma moc słodzącą do 69 procent. Oprócz zastosowania w przemyśle spożywczym mannitol jest również stosowany jako lek w przemyśle farmaceutycznym.Należy do klasy substancji czynnych diuretyków i ma stałą postać fizyczną.

Jako osmodiuretyk mannitol ma tę zaletę, że nie może zostać przekształcony w produkt pośredni w wyniku procesów chemicznych zachodzących w organizmie (poprzez metabolizm). Mannitol przedostaje się do krwiobiegu jako obcy organizm i może w ten sposób rozkładać i rozkładać własne substancje organizmu poprzez dysymilację. W związku z tym jest filtrowany kłębuszkowo (przez ciałka nerkowe) i kanalikowy (układ moczowy), nie wchłaniany. W rezultacie substancja czynna ma działanie moczopędne i przeczyszczające.

Dlatego substancji czynnej nie należy przepisywać, jeśli występuje zaburzenie moczu lub dekompensacja pracy serca (zmniejszona pojemność minutowa serca). W przypadku zaburzenia bariery krew-mózg, krwawienia wewnątrzczaszkowego lub obrzęku płuc, należy unikać leczenia mannitolem i w razie potrzeby rozważyć alternatywę.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

W medycynie mannitol stosuje się w postaci tabletek, roztworów (doustnie), infuzji lub inhalacji. Najczęstszym zastosowaniem jest zapobieganie ostrej niewydolności nerek spowodowanej utratą krwi lub płynów (odwodnienie) po urazach, takich jak oparzenia, wstrząsy lub po operacjach. Zmniejsza również nacisk na oczy i mózg. W przypadku zatrucia mannitol wspomaga oczyszczanie, a tym samym eliminację szkodliwej substancji.

Oprócz stosowania profilaktycznego i doraźnego mannitol można podawać doustnie w postaci roztworu jako środek kontrastowy, na przykład w badaniach obrazowych przewodu pokarmowego.

Badania naukowe pokazują, że mannitol może być również pomocny w mukowiscydozie i chorobach POChP. Substancja czynna upłynnia złogi śluzu w oskrzelach i umożliwia usunięcie wydzieliny poprzez dodatnią zmianę lepkości (lepkości).

Zagrożenia i skutki uboczne

Podczas stosowania mannitolu mogą wystąpić różne skutki uboczne. Są one zaprojektowane inaczej w zależności od formy spożycia. Przyjmując tabletki zawsze należy brać pod uwagę, że substancja czynna wpływa na równowagę mineralną i płynów. Może to prowadzić do odwodnienia, ostrej niewydolności nerek, tachykardii lub arytmii serca. Może również prowadzić do problemów sercowo-naczyniowych, a nawet całkowitej niewydolności sercowo-naczyniowej.

Często występują również dolegliwości żołądkowo-jelitowe w postaci nudności, wymiotów lub bólu w nadbrzuszu. Może to prowadzić do poważnej utraty soli i wynikających z tego skurczów. Podawanie mannitolu we wlewie może prowadzić do ciężkiej, ostrej ekspozycji na płyn. Może to również prowadzić do niewydolności sercowo-naczyniowej.

Gdy substancja czynna jest przyjmowana przez inhalację, często występują działania niepożądane, takie jak kaszel, odkrztuszanie krwi, ból głowy, dyskomfort w klatce piersiowej lub wymioty. Ponadto może wystąpić ból gardła i krtani.

Rzadko występują reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, stany splątania, ostra niewydolność nerek, zakażenia grzybicze jamy ustnej, zakażenia bakteriami]] gronkowcami]], zawroty głowy, astma, ból ucha, zapalenie płuc, trądzik, świąd i nietrzymanie moczu. Połknięcie substancji czynnej powinno zawsze odbywać się zgodnie z instrukcjami specjalisty i być stale monitorowane przez wartości laboratoryjne.