Inhibitory proteazy

W Inhibitory proteazy dotyczy różnych substancji, które mogą hamować działanie własnych proteaz organizmu. Mogą to być peptydy, białka lub niektóre substancje o niskiej masie cząsteczkowej. Istnieją trucizny, takie jak trucizny skorpionów czy węży, które należą do inhibitorów proteazy. To pokazuje, że inhibitory proteazy mogą być bardzo niebezpieczne. W medycynie inhibitory proteazy wykorzystywane są m.in. do działania przeciwzakrzepowego, do obniżania zbyt wysokiego ciśnienia krwi w postaci leków hipotensyjnych czy jako pomocny w postaci leków przeciwwirusowych na zakażenia HIV czy HCV.

Co to są inhibitory proteazy?

Termin „inhibitory proteazy” obejmuje wszystkie substancje, które hamują działanie własnych proteaz organizmu. Proteazy to enzymy, które obecnie nazywane są peptydazami. Termin proteazy jest nieaktualny, ale pomaga lepiej zrozumieć, do czego służą inhibitory proteazy.

Peptydazy lub proteazy mają za zadanie rozszczepianie białek. Ponieważ inhibitory proteazy hamują te enzymy, rozszczepianie tych białek jest zahamowane lub nawet mu zapobiega.

Efekt farmakologiczny

Skutki naturalnie występujących inhibitorów proteazy mogą być śmiertelne. Tak jest na przykład w przypadku trucizn węża i skorpiona, które są naturalnie występującymi inhibitorami proteazy.

W medycynie rozsądne stosowanie inhibitorów proteazy może z kolei uratować życie. Można hamować cztery typy proteaz, a mianowicie proteazy serynowe, proteazy cysteinowe, metaloproteazy i proteazy asparaginianowe. Istnieją różne inhibitory proteazy dla każdej formy proteazy, które są specjalnie dostosowane do jednej z tych czterech proteaz. Są też takie, które mogą hamować różne proteazy.

Należy zwrócić uwagę na prawidłowe dawkowanie, ponieważ stosowane w medycynie inhibitory proteazy mogą również działać bardzo toksycznie w przypadku przedawkowania.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Znane w medycynie inhibitory proteazy to te, które hamują krzepnięcie krwi, regulują wysokie ciśnienie krwi oraz w leczeniu zakażeń HIV i HCV.

Antykoagulanty są również nazywane antykoagulantami. Są stosowane w celu zmniejszenia krzepliwości krwi, która jest zbyt silna. Dostępne są różne antykoagulanty. Należą do nich kumaryny, zwane także antagonistami witaminy K, heparyny, bezpośrednie doustne antykoagulanty (które bezpośrednio wpływają na kaskadę krzepnięcia), wszystkie substancje zawierające hirudynę lub środki kompleksujące wapń.

W celu obniżenia ciśnienia tętniczego stosuje się inhibitory proteazy w postaci leków przeciwnadciśnieniowych. Mogą to być na przykład beta-blokery i blokery kanału wapniowego, które hamują napływ wapnia. Inhibitory ACE, antagoniści aldosteronu i antagoniści AT1 hamują układ renina-angiotensyna-aldosteron. Inhibitory proteazy to także wszelkie formy diuretyków, czyli woda obniżająca w ten sposób ciśnienie krwi.

Leki przeciwwirusowe są również inhibitorami proteazy. Zapobiegają namnażaniu się wirusów w organizmie. Należą do nich wirusy w chorobach, takich jak HIV, w przypadku których stosowanie inhibitorów proteazy jest szczególnie pomocne. Sposób działania leków antywirusowych jest inny. Niektóre uniemożliwiają dokowanie do błony komórkowej organizmu gospodarza, inne zapobiegają wnikaniu do komórki gospodarza, inne zapobiegają tworzeniu się nowych wirusów lub uwalnianiu nowo powstałych wirusów z komórki gospodarza.

Zagrożenia i skutki uboczne

Wszystkie inhibitory proteazy należy stosować bardzo ostrożnie. Choć z jednej strony pomocne mogą być środki przeciwwirusowe, z drugiej mogą być niebezpieczne, ponieważ mogą nie tylko atakować komórki wirusa, ale w przypadku przedawkowania mogą również spowodować zatrzymanie całego życia komórkowego leczonego organizmu. miałoby śmiertelne konsekwencje.

W przypadku antykoagulantów należy zawsze mieć na uwadze, że z jednej strony mogą wystąpić na nie reakcje alergiczne, ale z drugiej strony, jeśli ich dawkowanie jest nieprawidłowe, może również prowadzić do nadmiernej, a więc zagrażającej życiu antykoagulacji.

W odniesieniu do wszystkich leków obniżających ciśnienie krwi, które należą do grupy inhibitorów proteaz, można powiedzieć, że każdy z nich może nieść ze sobą różne skutki uboczne i zagrożenia. Ze względu na działanie moczopędne organizm może wysychać, może dojść do silnych strat elektrolitów i odpowiednich zaburzeń w organizmie, aw najgorszym przypadku zwiększa się skłonność do zakrzepicy z powodu zagęszczonej krwi.

Podczas leczenia inhibitorami proteazy mogą również wystąpić skurcze, stany splątania, zaburzenia rytmu serca lub zbyt niskie ciśnienie krwi. Dlatego ważne jest, aby zachować szczególną ostrożność podczas stosowania wszystkich form inhibitorów proteazy.