Renin

Renin jest enzymem o działaniu podobnym do hormonu. Jest wytwarzany w nerkach i odgrywa rolę w regulacji ciśnienia krwi.

Co to jest renina

Nazwa Renin pochodzi od łacińskiego „ren” oznaczającego nerkę. Jest to enzym o działaniu podobnym do hormonów. Renina jest wytwarzana w nerkach kręgowców. Renina jest uwalniana, gdy ciśnienie krwi jest niskie.

Katecholaminy mogą również zwiększać uwalnianie reniny. Jednak kluczowe bodźce do wydzielania reniny są zawsze związane ze spadkiem ciśnienia krwi. Renin jest inicjatorem powstania układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Służy to do podwyższenia ciśnienia krwi. Renin został odkryty w 1898 roku przez fińskiego fizjologa Roberta Adolpha Armanda Tigerstedta.

Enzym renina składa się z dwóch płatów. Pomiędzy tymi dwoma płatami znajduje się luka, która zawiera aktywne centrum enzymu z dwiema katalitycznymi grupami asparaginianu. Nieaktywny prekursor reniny jest również znany jako prorenina. Jest również wyposażony w N-końcowy propeptyd. Stężenie proreniny w osoczu krwi jest sto razy wyższe niż reniny.

Funkcja, efekt i zadania

Renina jest ważną częścią układu renina-angiotensyna-aldosteron. RAAS jest regulowanym obwodem, który jest tworzony przez różne enzymy i hormony i kontroluje równowagę wodno-elektrolitową organizmu. RAAS jest jednym z najważniejszych środków regulujących ciśnienie krwi w organizmie.

Kaskada renina-angiotensyna-aldosteron rozpoczyna się wraz z uwolnieniem enzymu renina. Enzym jest wytwarzany w aparacie przykłębuszkowym nerki. Składa się z wyspecjalizowanych komórek tkanki łącznej i naczyń krwionośnych oraz plamki żółtej. Wyspecjalizowane komórki kanalików moczowych znajdują się w plamce żółtej. Zadaniem aparatu przykłębuszkowego jest pomiar ciśnienia krwi w naczyniu doprowadzającym krew do nerki. Jednocześnie mierzy także zawartość soli w kanalikach moczowych i reaguje na sygnały i bodźce z wegetatywnego układu nerwowego. Na funkcjonowanie aparatu przykłębuszkowego wpływają również różne hormony. Kiedy aparat przykłębuszkowy wykryje zmniejszony przepływ krwi do ciałek nerkowych, wydziela się więcej reniny.

Renina jest również uwalniana, gdy baroreceptory, czujniki ciśnienia krwi nasieniowodu, mierzą obniżone ciśnienie krwi. Zwiększone uwalnianie reniny jest również inicjowane, gdy zmniejsza się ilość płynu w ciałkach nerkowych. Spadek współczynnika przesączania kłębuszkowego (GFR) prowadzi do zwiększonego wydzielania, a także do zmniejszenia stężenia jonów soli w moczu. Za pomiar odpowiadają czujniki soli w plamce gęstej aparatu przykłębuszkowego. Podsumowując, renina jest uwalniana zawsze, gdy spada ciśnienie krwi i / lub gdy istnieje zagrożenie utraty soli kuchennej i wody.

Renina ma działanie rozszczepiające białka i rozszczepia białko angiotensynogen wytwarzane w wątrobie. W ten sposób powstaje angiotensyna I. Jest ona przekształcana w angiotensynę II przez enzym konwertujący angiotensynę (ACE). Angiotensyna II jest końcowym produktem kaskady renina-angiotensyna-aldosteron. Powoduje zwężenie małych naczyń krwionośnych. Zwiększa to ciśnienie krwi. Angiotensyna II uwalnia również aldosteron w korze nadnerczy. Aldosteron to hormon, który wspomaga reabsorpcję wody i sodu w nerkach. Ten mechanizm zwiększa również ciśnienie krwi.

Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości

Renina jest wytwarzana głównie w komórkach aparatu przykłębuszkowego. Niezbędne etapy wstępne są modyfikowane w retikulum endoplazmatycznym i aparacie Golgiego komórek produkujących reninę po translacji. Ale renina jest syntetyzowana nie tylko w nerkach, ale także w wielu innych narządach.

Pozanerkowe miejsca produkcji reniny obejmują macicę, nadnercza, przysadkę mózgową, centralny układ nerwowy i ślinianki. Jednak główna produkcja odbywa się w nerkach. Wartość reniny określa się w osoczu krwi. Normalne wartości dla leżących dorosłych to 2,90-27,60 pg / ml, dla stojących dorosłych wartości normalne wzrastają do 4,10-44,70 pg / ml.

Choroby i zaburzenia

Nienaturalnie wysoka wartość reniny wynika na przykład z niskiego spożycia sodu, niskiego ciśnienia krwi lub braku płynów. Środki przeczyszczające, moczopędne i niektóre hormonalne środki antykoncepcyjne również zwiększają poziom reniny we krwi.

Jednak w przypadku nadprodukcji aldosteronu (hiperaldosteronizm pierwotny) poziom reniny może być obniżony. Nienaturalnie niskie wartości występują u pacjentów z cukrzycą lub bardzo dużym spożyciem sodu.

Renina odgrywa również ważną rolę w rozwoju wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia). W wielu przypadkach wysokie ciśnienie krwi jest spowodowane zwężeniem tętnicy nerkowej zwanym zwężeniem tętnicy nerkowej. To zwężenie jest zwykle spowodowane miażdżycą. Produkty rozpadu cholesterolu i inne substancje są przechowywane w ścianach naczynia. To gęstnieje, więc krew w dotkniętych naczyniach może płynąć znacznie gorzej. Nadciśnienie nerkowe rozwija się jako część zwężenia tętnicy nerkowej. Jest to wyzwalane przez mechanizm złotego płatka.

Mechanizm złotego płatka zapewnia uwalnianie reniny i aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron, gdy nerki nie są ukrwione. Ciśnienie krwi zwiększa się poprzez zwiększenie zatrzymywania wody i soli w nerkach oraz zwężenie naczyń (zwężenie naczyń). Powoduje to nadciśnienie tętnicze. Jednak wysokie ciśnienie krwi w nerkach zwykle pojawia się tylko wtedy, gdy tętnica nerkowa jest zablokowana w ponad 75%.

Przy niewielkim zwężeniu naczyń nerkowych pacjent może być bezobjawowy. Guz produkujący reninę może również prowadzić do wysokiego ciśnienia krwi poprzez aktywację RAAS. To samo dotyczy raka nerkowokomórkowego, przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, torbielowatości nerek i kłębuszkowego zapalenia nerek.