Hormony tkankowe W przeciwieństwie do innych hormonów, nie powstają w specjalnych gruczołach, ale w bezpośrednim sąsiedztwie miejsc ich działania. Wykonują różnorodne zadania w ciele. Niektóre hormony tkankowe działają tylko na komórki, w których są produkowane (hormony komórkowe).
Co to są hormony tkankowe?
Nazywa się także hormony tkankowe Lokalne hormony wyznaczony. Wykonują swoje zadanie w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca powstania, działając bezpośrednio na sąsiednie komórki (tkankę parakrynną).
Pokonują przestrzeń pomiędzy, która jest wypełniona naczyniami krwionośnymi, włóknami nerwowymi i tkanką łączną, i wykorzystują ją, aby dotrzeć do receptorów docelowych komórek. Krążenie krwi nie jest wymagane jako droga transportu. Istnieją również lokalne hormony, które wpływają tylko na tkankę hormonalną. Przykładami hormonów tkankowych są prostaglandyny (PG), serotonina, histamina, bradykinina oraz hormony regulujące pracę przewodu pokarmowego (substancja P). Jeśli hormon tkankowy działa bezpośrednio na komórki, w których jest produkowany, określa się go jako hormon komórkowy.
Funkcja, efekt i zadania
Hormony tkankowe wykorzystują zasadę dyfuzji do rozprzestrzeniania się do otaczającej tkanki parakrynnej lub hormonalnej. Miejscowo działające hormony wpływają na procesy metaboliczne oraz regulują wzrost i dojrzałość płciową.
Są stale kontrolowane przez centralny układ nerwowy i hormony wyższego poziomu. Na przykład są uwalniane przez bodziec w ośrodkowym układzie nerwowym. Uwalniane są również w celu utrzymania równowagi hormonalnej (pętla kontrolna). Prostaglandyny (PG) należą do grupy eikozanoidów. Jako mediatory bólu przekazują odczucie bólu; w żołądku biorą udział w tworzeniu błony śluzowej, która chroni żołądek. W przypadku zapalenia naczyń zapobiegają zlepianiu się płytek krwi, a tym samym powstawaniu zakrzepów i zatorowości. Rozszerzają naczynia krwionośne i kurczą mięśnie. W jaskrze obniżają ciśnienie wewnątrz oka.
Grupy prostaglandyn E1 i E3 zapobiegają niepożądanym skutkom prostaglandyny E2, takim jak rozwój gorączki. Serotonina, hormon tkankowy, działa na receptory 5 HT. Działa głównie z błony śluzowej jelit i wpływa na pamięć i samopoczucie psychiczne. Jako „hormon szczęścia” zapewnia dobry nastrój i lepsze radzenie sobie ze stresem. Zmniejsza uczucie głodu i reguluje temperaturę ciała. Histamina, która pełni również rolę neuroprzekaźnika, jest uwalniana podczas reakcji zapalnych. Stymulując receptory H2, stymuluje produkcję soków żołądkowych.
W przypadku zapalenia uwolnienie histaminy prowadzi do obrzęku tkanki w miejscu docelowym i poszerzenia naczyń krwionośnych - środków, które mają na celu wsparcie odpowiedzi immunologicznej w dotkniętym obszarze. Ponadto wysoki poziom uwalniania histaminy może powodować objawy alergiczne, takie jak katar, łzawienie oczu i wysypka. Histamina uwalnia inne neuroprzekaźniki przez centralny układ nerwowy.
Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości
Hormony tkankowe powstają w wyspecjalizowanych pojedynczych komórkach i, w przeciwieństwie do hormonów gruczołowych, mogą być rozmieszczone w dużych obszarach tkanki. Prostaglandyny po raz pierwszy odkryto w wydzielinie męskiej prostaty (stąd nazwa). Są szczególnie widoczne w męskich plemnikach, ale można je również znaleźć w wielu narządach.
Prostaglandyny są wytwarzane z kwasów tłuszczowych: kwasu gamma-linolenowego, kwasu eikozapentaenowego i kwasu arachidonowego - nienasyconych kwasów tłuszczowych zbudowanych z 20 atomów węgla i zamkniętego 5-węglowego pierścienia. Istnieją grupy prostaglandyn D2, E1, E2, E3 itd. Histamina powstaje z histydyny. Organizm wytwarza go również z niektórych pokarmów, takich jak ser, drożdże i czekolada. Występuje prawie wszędzie (skóra, płuca, podwzgórze, przewód pokarmowy) i w zwiększonych ilościach, zwłaszcza w komórkach tucznych, komórkach błony śluzowej żołądka i zasadofilnych granulocytach.
Około 95% serotoniny powstaje w przewodzie pokarmowym i służy również jako neuroprzekaźnik. L-tryptofan jest niezbędny do jego produkcji w mózgu, ponieważ organizm nie jest w stanie sam wytwarzać serotoniny. Tryptofan znajduje się w dużych stężeniach w niektórych produktach spożywczych (orzechach, soi, grzybach, nasionach słonecznika), ale najpierw musi przejść przez barierę krew-mózg. Sport ułatwia przechodzenie L-tryptofanu do mózgu, a tym samym zwiększa produkcję i dystrybucję serotoniny.
Choroby i zaburzenia
Sztuczne prostaglandyny rozszerzają tętnice obwodowe u pacjentów z chorobą zarostową tętnic obwodowych (PAOD) w stadium III i IV. Naśladują działanie naturalnej prostaglandyny E1.
Są również używane do leczenia i zapobiegania wrzodom i infekcjom żołądkowo-jelitowym. Jako analog E2 są stosowane do wywoływania sztucznego porodu i zapobiegania atonicznemu krwawieniu z macicy. Jeśli występuje niedobór prostaglandyn, grupy E1 i E3 są wytwarzane niewystarczająco. Zwykle hamują niepożądane skutki grupy E2. W rezultacie dochodzi do reakcji alergicznych. Niedobór serotoniny prowadzi do nastrojów depresyjnych, złego nastroju, drażliwości, wzmożonego niepokoju i migreny. Jest spowodowana brakiem witaminy B6 i magnezu i jest leczona lekami przeciwdepresyjnymi, które działają bezpośrednio na mózg.
Ponadto spożywanie kawy, mięsa i produktów mlecznych wpływa niekorzystnie na tworzenie się serotoniny. Z drugiej strony spożywanie pokarmów zawierających L-tryptofan, takich jak banany, orzechy, amarantus, grzyby i czekolada, zwiększa produkcję serotoniny. W przypadku nietolerancji histaminy zaburzona jest zdolność organizmu do rozkładania hormonu tkankowego histaminy. Wymagany do tego enzym DAO działa tylko nieprawidłowo. Prowadzi to do nadmiaru histaminy oraz reakcji zapalnych i alergicznych. Pacjent reaguje na spożycie czekolady, suszonych owoców siarki, sera i czerwonego wina wysypką, bólem głowy, biegunką, nudnościami, katarem i podpuchniętymi oczami.
Czasami są nawet długoterminowe konsekwencje (migreny, egzema). Nietolerancja histaminy jest często spowodowana antybiotykami, które mają niekorzystny wpływ na bakterie jelitowe. Jest to również spowodowane brakiem niezbędnych substancji.
.jpg)
