Podkorowa arteriosklerotyczna encefalopatia

Tak jak podkorowa arteriosklerotyczna encefalopatia (SAE) nazywana jest chorobą mózgu. Jest również nazywana Choroba Binswangera znany.

Co to jest podkorowa encefalopatia miażdżycowa?

w podkorowa arteriosklerotyczna encefalopatia (SAE) to choroba mózgu spowodowana zmianami w naczyniach krwionośnych, takimi jak stwardnienie tętnic (arterioskleroza). Prowadzi to do uszkodzeń w obszarze podkorowym pod korą mózgową. Choroba nosi również nazwy Demencja wielozawałowa, encefalopatia naczyniowa i Choroba Binswangera.

Podkorowa encefalopatia miażdżycowa została po raz pierwszy opisana pod koniec XIX wieku przez psychiatrę i neurologa Otto Ludwiga Binswangera (1852-1929) ze Szwajcarii. Podkorowa encefalopatia miażdżycowa jest najczęstszą postacią otępienia naczyniowego, jest jedną z encefalopatii i wiąże się z nadciśnieniem tętniczym. Powoduje również mikroangiopatię.

przyczyny

Podkorowa encefalopatia miażdżycowa jest spowodowana postępującym od lat nadciśnieniem tętniczym, w którym tętniczki ośrodkowego układu nerwowego (OUN) są trwale uszkodzone w wyniku martwicy fibrynoidów. Powoduje to zniszczenie tkanki. Ponieważ w rezultacie wpływa to na małe naczynia krwionośne, dotknięte struktury nie mogą już być odpowiednio zaopatrzone. Prowadzi to do rozległej demielinizacji łożyska szpikowego.

Ponadto mikrozawały zakrzepowo-zatorowe występują w obozie rdzeniastym, w brzusznym pniu mózgu oraz w zwojach podstawy mózgu. We wcześniejszych latach demielinizacja obozu szpiku kostnego była jedyną przyczyną rozwoju objawów demencji. Jednak według ostatnich badań demencja nie rozwija się w tym samym czasie, co uszkodzenie szpiku. Zamiast tego są zmiany neuropatologiczne podobne do choroby Alzheimera. Jednak nie udało się jeszcze ustalić dokładnego pochodzenia choroby.

Pacjenci dotknięci chorobą często cierpią na podkorową encefalopatię miażdżycową spowodowaną cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym lub zawałami w kilku częściach mózgu.

Objawy, dolegliwości i oznaki

W początkowej fazie podkorowej encefalopatia miażdżycowa przebiega stopniowo i postępuje stopniowo. Uważa się, że objawy podobne do choroby Parkinsona są najwcześniejszymi objawami SAE. Prowadzi to do drżeń, bezruchu i sztywności. Ponadto właściwości poznawcze, takie jak koncentracja, uwaga i pamięć są zmniejszone.

Jednak nie ma to większego wpływu na starą pamięć. Z drugiej strony nowe informacje mogą być przetwarzane tylko w niewystarczającym stopniu. Dlatego osoby dotknięte chorobą nie są w stanie poradzić sobie w nowych sytuacjach. Jednak rutynowa praca trwa nadal i jest skrupulatnie wykonywana.

U niektórych pacjentów po kilku latach następuje spłaszczenie afektywne i intelektualne, co wiąże się z zaburzeniami neuropsychologicznymi. Wraz z postępem miażdżycowej encefalopatii podkorowej często dochodzi do otępienia naczyniowego. Innymi typowymi objawami SAE są zaburzenia pęcherza, w których pacjent cierpi na utratę moczu i nietrzymanie moczu oraz zaburzenia chodu. Te ostatnie charakteryzują się niezdarnym, szerokimi nogami i niestabilnym chodem.

Ponadto następuje spastyczny wzrost napięcia mięśniowego. Ponadto pacjenci cierpią na otępienie podkorowe, które prowadzi do podobnej do choroby Parkinsona utraty popędu i spowolnienia. Paranoja i halucynacje nie są rzadkością.

Diagnoza i przebieg choroby

Rozpoznanie podkorowej encefalopatii miażdżycowej można postawić za pomocą technik obrazowych, takich jak tomografia komputerowa (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI). Dzięki tym metodom można łatwo rozpoznać rozległą demielinizację łożyska szpikowego i zawały lakunarne. Są one pokazane jako białawe ogniska wokół komór. Za ważną uważa się również diagnostykę różnicową. Podobne objawy mogą wystąpić m.in. w chorobie Alzheimera, otępieniu wielozawałowym, stwardnieniu rozsianym, encefalopatii HIV, obrzęku mózgu lub uszkodzeniach popromiennych.

Jeśli podkorowa encefalopatia miażdżycowa zmienia się w otępienie naczyniowe, skraca to oczekiwaną długość życia pacjenta. Śmiertelność jest wyższa niż w przypadku demencji Alzheimera. Często prowadzi również do poważnych upadków lub przykuty do łóżka.

Komplikacje

Podkorowa encefalopatia miażdżycowa zawsze wiąże się z poważnymi ograniczeniami ruchu. Osoba dotknięta chorobą może coraz gorzej chodzić w miarę postępu choroby i ostatecznie staje się nieruchoma. Często zdarzają się upadki i wypadki, w wyniku których pacjent jest przykuty do łóżka. Opóźnione gojenie się ran i ciągłe leżenie może powodować wtórne objawy, takie jak obrzęk, zaburzenia krążenia i stany zapalne.

Długotrwały odpoczynek w łóżku również pogarsza percepcję poznawczą iz czasem powoduje dolegliwości psychologiczne i zmiany osobowości. Podkorowa encefalopatia tętniczo-miażdżycowa może powodować zaburzenia pęcherza. Często dochodzi do utraty moczu, a nawet nietrzymania moczu.

Następnie demencja postępuje i powoduje objawy paranoidalne i halucynacyjne. Oczekiwana długość życia pacjenta jest zwykle zmniejszona. Leczenie choroby mózgu zwykle przebiega bez większych komplikacji. Jednak przepisane środki uspokajające mogą powodować poważne skutki uboczne.

W związku z istniejącymi chorobami psychicznymi mogą również rozwinąć się zachowania uzależniające. Terapia zajęciowa może powodować frustrację i niepokój u osób dotkniętych chorobą, ponieważ postępy są zwykle bardzo powolne. Fizjoterapia niesie ze sobą ryzyko chwilowego napięcia lub siniaków, ale poza tym jest wolna od objawów.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Jeśli upośledzenie pamięci utrzymuje się lub stopniowo się zwiększa, istnieje powód do niepokoju. Należy skonsultować się z lekarzem w celu kontroli, aby można było wyjaśnić przyczynę. Należy zbadać ograniczenia uwagi, pamięci ogólnej i spadek sprawności umysłowej. Lekarz jest potrzebny, jeśli zmniejsza się odporność osoby, zmienia się jej osobowość lub pojawia się nienormalne zachowanie. Drżenie kończyn, chwiejny chód lub zaburzenia sekwencji ruchowych to kolejne oznaki uszczerbku na zdrowiu. Wizyta u lekarza jest konieczna, aby można było rozpocząć badania nad przyczyną.

Jeśli dana osoba cierpi na niekontrolowany wyciek moczu, narastające poczucie wstydu lub wycofuje się z życia społecznego, konieczne jest podjęcie działań. W przypadku sztywności lub unieruchomienia należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. W ciężkich przypadkach należy wezwać pogotowie ratunkowe. Halucynacje, apatia i nieprawidłowości w układzie mięśniowym to kolejne objawy podkorowej arteriosklerotycznej encefalopatii.

Musisz jak najszybciej zgłosić się do lekarza, aby zapewnić opiekę medyczną. Zmęczenie, odpoczynek w łóżku i uporczywe wyczerpanie należy przedstawić lekarzowi w celu zbadania. Problemy psychologiczne i emocjonalne, pogorszenie samopoczucia i ogólne poczucie choroby należy omówić z lekarzem. Jeśli codzienne obowiązki nie mogą już być wykonywane samodzielnie, osoba zainteresowana potrzebuje pomocy.

Leczenie i terapia

Ponieważ przyczyny podkorowej encefalopatii miażdżycowej są nadal w dużej mierze nieznane, nie ma specyficznej terapii jej leczenia. Nawet interwencje chirurgiczne nie przyniosą żadnej poprawy. Nawet leczenie lekami rzadko kończy się sukcesem. Z tego powodu celem terapii jest unikanie długotrwałego lub krótkotrwałego nadciśnienia. Stanowią one istotny czynnik ryzyka podkorowej arteriosklerotycznej encefalopatii.

Ponadto leczone są pozapiramidowe zaburzenia ruchowe, które są typową cechą SAE. W centrum terapii jest kompensacja zaburzeń chodu, zaburzeń równowagi i słabej koordynacji. Ważne jest, aby rozpocząć leczenie jak najwcześniej.

Kolejnym filarem terapii SAE jest terapia zajęciowa. Jest szczególnie przydatny w leczeniu zaburzeń koordynacji. Ponadto zapewniane są porady dotyczące nietrzymania moczu i podanie odpowiednich środków. Zaopatrzenie w materiał do inkontynencji ułatwia życie pacjentom, co dotyczy również ich bliskich.

Jeśli chory odczuwa niepokój, w celu uspokojenia można podać mu na noc leki uspokajające, takie jak haloperidol, melperon lub klometiazol. Kolejną ważną częścią leczenia jest trening poznawczy. Mogą to również zrobić wspólnie terapeuci zajęciowi i psychologowie.

Celem jest zapewnienie pacjentowi lepszej orientacji, a także większej niezależności i osobistej odpowiedzialności. Jeśli występują zaburzenia zachowania, terapeuci preferują teraz interwencje niefarmakologiczne. Jeśli te środki lecznicze nie są wystarczające, pacjent otrzymuje odpowiednie leki.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia pamięci i zapominanie

zapobieganie

Ponieważ przyczyny podkorowej encefalopatii miażdżycowej są w dużej mierze nieznane, profilaktyka celowana jest prawie niemożliwa. Nie ma również leków, które mogłyby zapobiegać lub przynajmniej opóźniać SAE lub demencję naczyniową. Oferowane są pewne preparaty, ale ich szkoda jest zwykle większa niż korzyść.

Opieka postpenitencjarna

SAE nie można całkowicie wyleczyć. Na progresję choroby można wpływać jedynie w niewielkim stopniu poprzez podawanie leków. Ze względu na przewlekły charakter, pomocna jest opieka kontrolna. W dużej mierze normalne życie jest celem kontynuacji terapii. Jakość życia pacjenta powinna być ustabilizowana, a jego niezależność jak najdłużej zachowana.

W przypadku podkorowej encefalopatii miażdżycowej kontynuacja opieki ma charakter fizjoterapeutyczny i psychoterapeutyczny. Wskazana jest również jednoczesna opieka neurologa. Ruchliwość pacjenta należy poprawić poprzez ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Istniejące choroby naczyniowe wymagają leczenia. Zmniejsza to ryzyko SAE. Podczas stosowania leku specjalista musi sprawdzić, czy jest on tolerowany.

Skutki uboczne należy wcześnie rozpoznać i leczyć. Opieka następcza dotyczy również krewnych. Terapeuta doradzi, jak na co dzień postępować z pacjentem. Osoby dotknięte chorobą mają możliwość samodzielnego podjęcia środków zapobiegawczych: zdrowy styl życia może zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia SAE. Zróżnicowana dieta oraz unikanie nikotyny i alkoholu jest korzystne. Jednak zmiana diety jest częścią późniejszej opieki. Po postawieniu diagnozy pacjent powinien powstrzymać się od papierosów i zbyt dużej ilości alkoholu.

Możesz to zrobić sam

Po zdiagnozowaniu choroby terapie mogą jedynie złagodzić objawy i spowolnić postęp choroby. Aby to zrobić, pacjenci muszą dokładnie przestrzegać planów leczenia swoich lekarzy, regularnie przyjmować przepisane leki i przychodzić na wizyty fizjoterapeutyczne. Możliwe, że dotrzymywanie wizyt jest utrudnione ze względu na zmniejszoną pamięć krótkotrwałą, dlatego pacjenci często potrzebują pomocy i opieki na wczesnym etapie.

Pomocna może być również wizyta u psychologa lub psychiatry. Z jednej strony radzenie sobie ze stresującą sytuacją chorobową, z drugiej udział w treningu poznawczym, który ma zapobiegać lub spowalniać dalszą utratę pamięci. Członkowie rodziny również mogą odnieść korzyści z towarzyszącej psychoterapii, ponieważ opieka nad osobą z podkorową encefalopatią miażdżycową może być bardzo stresująca.

Wysokie ciśnienie krwi, które może być przyczyną choroby, musi być zdecydowanie obniżane na stałe i w sposób ciągły, aby uniknąć dalszych uszkodzeń. Oznacza to, że pacjent może nadal zrobić kilka rzeczy samodzielnie, oprócz odpowiednich leków, aby poprawić swoją sytuację. Obejmuje to na przykład powstrzymywanie się od alkoholu i nikotyny. W szczególności nikotyna zamyka naczynia krwionośne i w ten sposób pogarsza podkorową encefalopatię miażdżycową. Wskazane jest jednak spożycie kwasów tłuszczowych omega-3. Na rynku dostępne są kapsułki z olejem rybim, które zawierają te kwasy tłuszczowe, ale olej lniany jest również dobrym źródłem kwasów tłuszczowych omega-3.

Tagi: Edukacja Sporty Składniki Aktywne