Plik Driakiew gołębi to kwiat łąkowy z delikatnym fioletowym nalotem, roślina lecznicza rozpowszechniona w całej Europie. Driakiew gołębi występuje głównie na tzw. Ubogich łąkach i suchych murawach.
Występowanie i uprawa świerzbu gołębi
Do celów leczniczych używa się tylko liści, a nie kwiatów. Można je zbierać od późnej wiosny do początku jesieni. Na niektórych obszarach parchocz gołębi stał się bardzo rzadki. Jest chroniony i dlatego nie powinien być zbierany na wolności. Strukturalna zmiana w rolnictwie i nadmierne nawożenie, które często się z tym wiąże, sprawia, że naturalnie występujące zasoby tej rośliny leczniczej są trudne do opanowania.
Drobne, delikatne listki najlepiej nadają się do przygotowania sałatek od kwietnia do czerwca. Liście na koperty najlepiej stosować od wiosny do wczesnej jesieni. Oprócz suchej trawy na poboczach dróg często można również znaleźć parchę gołębi. Roślina jest wieloletnia i może osiągnąć wysokość od 25 do 60 centymetrów. Górne liście są pierzaste, dolne z wyglądu owalne, lancetowate. Pod kwiatami łodyga scabiosa gołębi jest lekko włochata.
Typowe niebiesko-fioletowe kwiaty pojawiają się od czerwca do października. Są to końcowe główki rośliny, a kwiaty brzeżne scabiosa gołębi są zawsze większe niż te we wnętrzu kwiatu. Nasiona rozwijają się z kwiatów jesienią i chowają się na kłujących owocach. Liście łodyg prawie nie zmniejszają się u góry i są prawie równomiernie rozmieszczone.
Efekt i aplikacja
Oprócz tego, że jest rośliną pokarmową dla owadów, świerzb gołębi służy również jako pokarm dla ludzi, a także jako roślina lecznicza. Sałatkę można przygotować z części rośliny. Roślina lecznicza swoją nazwę zawdzięcza temu, że wcześniej była stosowana jako skuteczny środek przeciwko inwazji roztoczy u ludzi i zwierząt. Aby przygotować sałatkę, świeżo zebrane liście dodaje się po prostu do innych rodzajów sałatek. Jednak sałatkę można również przygotować wyłącznie z liści gołębia.
Sałatka jest uważana za aromatyczną i smaczną i ma ogólne działanie wzmacniające i poprawiające metabolizm. Liście można również suszyć. Z suszonych liści można zrobić herbatę, ale nie jest to powszechne ze względu na raczej gorzki, mdły smak.
Liście świerzbu gołębi można również stosować zewnętrznie w celach leczniczych. Za pomocą moździerza miazgę można wybić ze świeżych liści. W przeszłości taki okład był stosowany jako środek dezynfekujący skórę pasożytów skóry, a zwłaszcza zarażenia roztoczami swędzącymi. Roztocza giną niezawodnie w ciągu kilku godzin po cienkim rozprowadzeniu pasty. W dużej mierze utracono leczniczą wiedzę o działaniu na świerzb.
Obecnie dostępne są również znacznie skuteczniejsze środki chemiczne przeciwko świerzbowi. Driakiew gołębi można z powodzeniem uprawiać również we własnym ogrodzie. Aby to zrobić, nasiona wysiewa się wiosną bezpośrednio w żądane miejsce. W tym celu należy wybrać słoneczne miejsce. Gleba powinna być bogata w wapno, sucha i gliniasta. Dodatkowe nawożenie nie jest wymagane.
Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania
Znaczenie parcha gołębi dla zdrowia, zapobiegania i leczenia zostało dziś w dużej mierze utracone. Niemniej jednak korzystne skutki zarażenia roztoczami swędzącymi są dobrze udokumentowane i wiarygodne. Dziś jednak parchowate występuje głównie jako piękna roślina ozdobna w ogrodach frontowych. Tam jest ceniony przez wiele gatunków owadów jako bogate źródło nektaru.
Główne znaczenie dla zdrowia leży z jednej strony w ogólnym działaniu pobudzającym metabolizm, z drugiej strony w stosowaniu przeciwko roztoczom swędzącym. Składniki lecznicze są zawarte w liściach, ale nie w kwiatach rośliny. Jednak wszystkie części rośliny, w tym kwiaty, są nietoksyczne i można je spożyć bez wahania. Liście świerzbicy gołębiej zawierają różne olejki eteryczne, flawonoidy, minerały, scabiozydy, a także witaminy. Za działanie przeciwpasożytnicze odpowiedzialne są przede wszystkim parabozyd i olejki eteryczne.
Pozostałości scabiosa gołębi są również widoczne zimą, ponieważ przeżywają również nad ziemią. W przeciwieństwie do innych roślin łąkowych, korzenie gołębicy sięgają nawet dwóch metrów w głąb ziemi. Aby nie dopuścić do zbytniego rozprzestrzeniania się w ogrodzie lub na polach, konieczne może być całkowite przycięcie. Pierwsze wiarygodne znalezisko archeologiczne dotyczące świerzbu gołębia pochodzi z III wieku w okolicach Rottweil.
W 1562 roku Hieronymus Harder dodał do zielnika roślinę leczniczą i uprawną. W międzyczasie w wyniku krzyżowania pojawiło się kilka mieszańców gołębi parchowatych, na przykład „Butterfly Blue” o głębokich, czysto niebieskich kwiatach. Ogólnie populacja gołębia parchowcowego w Niemczech nie jest zagrożona, ale roślina znajdowała się w landach Brandenburgii i Meklemburgii-Pomorza Przedniego. dodany do Czerwonej Listy Zagrożonych Gatunków Roślin Produkty dostępne w aptekach nie zawierają już ekstraktów roślinnych z parcha gołębi.
.jpg)
