Wycięcie tarczycy

Pod jednym Wycięcie tarczycy rozumie się chirurgiczne usunięcie gruczołu tarczowego. Odbywa się to głównie w leczeniu wola lub raka tarczycy.

Co to jest tyreoidektomia?

Z tyroidektomią lub Wycięcie tarczycy jest chirurgicznym usunięciem gruczołu tarczowego (tarczycy). Jeśli operacja jest tylko jednostronna, nazywa się ją hemityroidektomią.

Jeśli gruczoł tarczycy zostanie usunięty tylko częściowo, lekarze mówią o resekcji wola. W ten sposób pozostała funkcjonalna część organu pozostaje w organizmie. Po raz pierwszy resekcja tarczycy została wykonana w 1791 roku przez francuskiego lekarza Pierre-Josepha Desaulta (1744-1795). Pierwszą tarczycę w Niemczech wykonał chirurg Ludwig Rehn (1849-1930) w 1880 roku.

Tyroidektomia może leczyć zarówno łagodne, jak i złośliwe choroby tarczycy. Jeśli przerzuty (guzy potomne) już istnieją jako część raka, oprócz usunięcia tarczycy można przeprowadzić tzw. Preparację szyi, w której wszystkie węzły chłonne szyjki macicy są usuwane.

Funkcja, efekt i cele

Tyroidektomię można wykonać z różnych powodów. Jeśli występuje łagodne wole guzkowe, tarczyca zostanie usunięta tylko wtedy, gdy nastąpi całkowita zmiana guzkowa w narządzie. W takim przypadku konieczne jest usunięcie całej tkanki tarczycy, ponieważ istnieje zwiększone ryzyko nawrotu. Z reguły jednak wykonuje się tylko częściową resekcję tarczycy ze względu na duże ryzyko powikłań.

Innym obszarem zastosowań jest choroba autoimmunologiczna choroba Gravesa-Basedowa, która wiąże się z nadczynnością tarczycy. Można wykonać zarówno częściową, jak i całkowitą tyreoidektomię.

Tyroidektomia jest często stosowana w raku tarczycy. Należą do nich rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak rdzeniasty tarczycy i rak anaplastyczny tarczycy.

Przed chirurgicznym usunięciem gruczołu tarczowego należy wcześniej przeprowadzić różne badania kontrolne. Lekarz sprawdza stan fizyczny pacjenta. Kontrola koncentruje się na sercu i krążeniu. Wykonuje się również zdjęcia rentgenowskie płuc. Badania wstępne obejmują również oznaczenie morfologii krwi, krzepnięcia krwi, elektrolitów i czynności nerek. Wartość CRP jest również określana, aby wykluczyć stan zapalny. Rutynowe badania obejmują również oznaczenie hormonów tarczycy. Lekarz uszu, nosa i gardła sprawdzi również, jak elastyczne są struny głosowe pacjenta.

Na początku tyreoidektomii pacjentowi podaje się znieczulenie ogólne, które jest standardowym postępowaniem w tym zabiegu. Jest również ustawiony z lekko wyprostowaną górną częścią ciała, a jego głowa odchyla się do miski, co ułatwia dostęp do tarczycy.

Pierwszym krokiem w tyroidektomii jest odsłonięcie przedniej powierzchni tarczycy. Most tkankowy na tchawicy, który znajduje się między płatami tarczycy, zostaje przecięty i zaopatrzony w hemostazy. Chirurg następnie rozluźnia części tarczycy, które należy usunąć i przecina naczynia krwionośne odpowiedzialne za dostarczanie i odprowadzanie krwi. Podczas zabiegu chirurg dba o zachowanie nerwów strun głosowych oraz przytarczyc. Po przecięciu tkanki łącznej między tchawicą a tarczycą płatek jest usuwany.

Jeśli w trakcie zabiegu lekarz wykryje przerzuty do węzłów chłonnych, należy wykonać radykalną tyreoidektomię, w tym preparację szyi. W tym celu przedłuża tzw. Wycięty kołnierz Kochera do wycięcia skrzydła drzwiowego. Wykonuje proste cięcie wzdłużne w jego środkowej linii. Kończy się poniżej podbródka i rozszerza się poprzecznie po obu stronach.

Następnym krokiem w tyreoidektomii jest założenie drenów Redona w celu odprowadzenia krwi i wysięku z rany. Rana jest zamknięta w trzech warstwach. Chirurg zamyka mięśnie i tkankę podskórną wchłanianym materiałem do szycia. Aby zamknąć skórę, chirurg stosuje technikę szycia śródskórnego, która jest uważana za tanią. Alternatywą są również kleje tkankowe lub plastry adaptacyjne.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Wycięcie tarczycy wiąże się z pewnym ryzykiem. Krwawienie może wystąpić w trakcie lub po zabiegu chirurgicznym. W niektórych przypadkach rozwijają się one groźnie, ponieważ tarczyca jest dobrze ukrwiona.

Dlatego z reguły rezerwy krwi są zwykle dostępne do wykorzystania. Dobre krążenie krwi ma tę zaletę, że rzadko dochodzi do ropnych infekcji ran. Jeśli tak, można je łatwo zidentyfikować i odpowiednio potraktować. Jednak efekt kosmetyczny jest często negatywny. Czasami pooperacyjne zakrzepy krwi lub zatorowości są również możliwe.

Innym możliwym ryzykiem tyreoidektomii jest przecięcie strun głosowych. Powoduje to trwały paraliż mięśni głosowych i chrypkę. Awarie funkcjonalne mogą również wystąpić z powodu nadmiernego rozciągnięcia lub ucisku nerwów. Jednak nerwy zwykle wracają do zdrowia, więc nie jest wymagane żadne specjalne leczenie. Szczególnie niepokojące jest obustronne nawracające porażenie dziecięce, które może prowadzić do całkowitej niedrożności tchawicy. Stwarza to ryzyko uduszenia się pacjenta. W takich przypadkach konieczna jest tracheotomia tracheotomiczna.

Innym niebezpieczeństwem tyreoidektomii jest niezamierzone uszkodzenie przytarczyc, które jest zwykle trudne do wykrycia i może zaburzyć metabolizm wapnia. Jednak temu powikłaniu można zwykle zaradzić, dodając witaminę D i wapń.

Inne możliwe zagrożenia i skutki uboczne to trudności w połykaniu, ból szyi spowodowany pozycjonowaniem, urazy sąsiednich struktur ciała, takich jak tchawica lub przełyk, uszkodzenie tkanek miękkich, powstawanie blizn lub reakcje alergiczne, które mogą nawet skutkować zagrażającym życiu wstrząsem anafilaktycznym.