niepewność

niepewność lub niepewność siebie stoi w psychologii jako przeciwny biegun dla pewności siebie. Obie skrajności to emocjonalno-subiektywne uczucie, które nie jest oparte na rzeczywistych wynikach osób dotkniętych. Silnie wyrażana niepewność siebie spełnia kryteria osobowości lękowo-unikającej, która odróżnia się od zaburzeń lękowych czy fobii społecznych i do których rozwoju oprócz czynników środowiskowych, jako jedną z głównych przyczyn zalicza się predyspozycje genetyczne.

Jaka jest niepewność?

Termin niepewność jest używany w psychologii jako synonim niepewności siebie i uosabia biegun przeciwny do pewności siebie. W obu przypadkach jest to uczucie emocjonalno-subiektywne, które niekoniecznie musi odpowiadać faktycznym kryteriom, takim jak zachowanie danych osób.

Jeśli niepewność jest wyraźnie wyraźna, może rozwinąć się zaburzenie osobowości polegające na unikaniu samooceny, które zwykle wiąże się z zahamowaniami w komunikacji i strachem przed krytyką, odrzuceniem, poczuciem niższości i innymi negatywnymi uczuciami.

Przejścia między poczuciem niepewności a rozpoznawalnym zaburzeniem osobowości unikającym niepewności siebie są płynne. Chwilowe poczucie niepewności w szczególnych sytuacjach społecznych, takich jak egzaminy, rozmowy kwalifikacyjne i wykłady publiczne, nie spełnia kryterium zaburzeń osobowości związanych z brakiem poczucia bezpieczeństwa. Drżenie kolan, czerwone plamy na twarzy, szyi i dekolcie oraz zimny pot na skórze są często obserwowanymi objawami towarzyszącymi w takich sytuacjach.

Rozróżnienie między poczuciem niepewności a obecnością zaburzenia osobowości unikającego samozabezpieczenia jest ważne w odniesieniu do możliwych terapii.

Funkcja i zadanie

Brak poczucia bezpieczeństwa, któremu prawie zawsze towarzyszy strach, może pełnić ważne funkcje ochronne. Jedynym warunkiem wstępnym jest to, że niepewność i strach mieszczą się w dopuszczalnym zakresie, który jest uważany za normalny.

Przede wszystkim strach i niepewność chronią przed przecenianiem siebie i błędną oceną własnych zdolności i umiejętności. Szczególnie podczas uprawiania sportów ekstremalnych i innych potencjalnie niebezpiecznych czynności prywatnych lub zawodowych, przy braku niepewności, ryzyko można ocenić jako nierealistycznie niskie, tak że mogą wystąpić nieoczekiwanie niebezpieczne i bezpośrednio zagrażające życiu sytuacje, których można było uniknąć.

Pewna ilość strachu i niepewności w pewnych sytuacjach aktywuje współczulny układ nerwowy, który wyzwala wydzielanie hormonów stresu i może prowadzić do poprawy koncentracji i sprawności fizycznej. Krótkotrwałe stresory zwiększają uwalnianie dwóch katecholamin, adrenaliny i noradrenaliny, podczas gdy stały stres zwiększa glukokortykoidy, takie jak kortyzon, kortyzol itp. można udowodnić.

Katecholaminy powodują szereg fizjologicznie skutecznych zmian, które optymalnie programują metabolizm na ucieczkę lub atak. Z drugiej strony glukokortykoidy prowadzą do zwiększonej mobilizacji zasobów organizmu. Zwiększona zdolność koncentracji sprzyja kreatywnym rozwiązaniom w sytuacjach kryzysowych. Oznacza to, że postrzegana niepewność ma nie tylko negatywne aspekty, ale nawet przyczyniła się do trwałej poprawy wykraczającej poza jej bezpośredni efekt ochronny.

Jedynie przy patologicznie zwiększonej niepewności i lęku przeważają aspekty negatywne, które w dłuższej perspektywie mogą prowadzić do znacznej izolacji społecznej osób dotkniętych chorobą.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Efekt ochronny i aspekty zwiększające wydajność mogą zmienić się w odwrotny, jeśli niepewność i strach zostaną trwale zwiększone w patologii. Trwale podwyższony poziom stresu, zwany również dystresem, powoduje szereg zmian fizjologicznych w organizmie, które mogą prowadzić do poważnych chorób, takich jak nadciśnienie, miażdżyca, zawał serca, ogólne osłabienie i wiele innych problemów. Przede wszystkim układ odpornościowy cierpi na ciągły stres, przez co np. Występuje zwiększona podatność na infekcje.

Oprócz fizjologicznych zmian zachodzących w organizmie, trwale podwyższony poziom hormonów stresu ma również znaczący wpływ na psychikę. Koncentracja i zdolności poznawcze ulegają pogorszeniu i spadają. Może dojść do stanu wyczerpania, depresji lub wypalenia, przy jednoczesnym zwiększeniu ryzyka uzależnienia od nikotyny lub alkoholu.

Próbując rozwiązać problem, należy wziąć pod uwagę, że stresorów nie można zmierzyć obiektywnie, ale ich skutki mogą się znacznie różnić w zależności od indywidualnej tolerancji na stres. Dlatego nie byłoby celowe unikanie czynników wywołujących stres, ale bardziej obiecująca jest poprawa radzenia sobie ze stresorami w taki sposób, aby uzyskać lepsze zarządzanie stresem przy wyraźnie niższym stężeniu hormonów stresu.

W związku z patologicznie zwiększoną i trwałą niepewnością może pojawić się zaburzenie osobowości polegające na unikaniu samozabezpieczenia. Charakteryzuje się tym, że osoby dotknięte chorobą czują się subiektywnie niepewnie, gorsze i nieakceptowane, ale tęsknią za uczuciem i akceptacją. Cierpią z powodu patologicznie zwiększonego strachu przed krytyką i odrzuceniem oraz mają zahamowania w komunikacji z innymi ludźmi.

Zaburzenie osobowości oznacza, że ​​osoby dotknięte chorobą świadomie i nieświadomie unikają kontaktu z ludźmi, którzy mogą wywołać u nich poczucie odrzucenia i wykluczenia. Ich poczucie własnej wartości jest słabe, a ich kontakty społeczne są zwykle ograniczone do kilku osób, o których uważa się, że nie stanowią zagrożenia.

Niepewne poczucie własnej wartości związane z unikaniem zaburzeń osobowości ostatecznie prowadzi do izolacji społecznej i obejmuje ścisłe zachowania polegające na unikaniu problemów. Pod wieloma względami choroba przypomina fobię społeczną, która jednak jest związana z sytuacją i objawia się tylko w specjalnych wymaganiach, takich jak egzaminy, rozmowy kwalifikacyjne czy wykłady publiczne.