Pod Zespół niewydolności oddechowej noworodka rozumie się jako zaburzenie czynności płuc u niemowląt. Szczególnie dotyczy to wcześniaków.
Co to jest zespół ostrej niewydolności oddechowej noworodka?
Plik Zespół niewydolności oddechowej noworodka (ANS) również nosi imiona Zespół niewydolności oddechowej u wcześniaków, Zespół niedoboru środków powierzchniowo czynnych, zespół błony szklistej lub Zespół ostrej niewydolności oddechowej niemowląt (IRDS).
Chodzi o dysfunkcję płuc u noworodków, która często prowadzi do śmierci. Choroba płuc objawia się po urodzeniu i jest wynikiem niedojrzałości płuc. Ogólnie jeden procent wszystkich noworodków cierpi na zespół niewydolności oddechowej.
Odsetek tej choroby jest szczególnie wysoki u wcześniaków i wynosi około 60 procent. Indukcja dojrzałości płuc umożliwiła zmniejszenie śmiertelności z powodu ANS. Jeśli jednak zespół niewydolności oddechowej wystąpi przed 28. tygodniem ciąży, śmiertelność jest nadal bardzo wysoka.
przyczyny
Amerykańska pediatra Mary Ellen Avery (1927-2011) odkryła przyczynę rozwoju zespołu zaburzeń oddechowych u noworodków w 1959 roku, co umożliwiło zastosowanie ukierunkowanych metod leczenia. Lekarz odkrył, że niedobór środka powierzchniowo czynnego w płucach jest odpowiedzialny za poważną dysfunkcję. Angielskie wymyślone słowo surfaktant oznacza w języku niemieckim „substancję powierzchniowo czynną”.
Substancja ta jest zwykle produkowana od 35 tygodnia ciąży. Jednak u około 60 procent wszystkich dotkniętych nią dzieci zespół niewydolności oddechowej pojawia się przed 30 tygodniem ciąży. Do tego momentu pneumocyty typu 2 w płucach nie mogły wytworzyć wystarczającej ilości środka powierzchniowo czynnego, który jest warstwą powierzchniową. Z każdym oddechem ta warstwa powierzchniowa wspomaga rozwój pęcherzyków płucnych (pęcherzyków płucnych).
Ponieważ wcześniaki nie są jeszcze wyposażone w dostateczną dojrzałość płuc ze względu na ich wczesny poród, szczególnie często występuje u nich zespół niewydolności oddechowej noworodka. Jeśli znane jest ryzyko przedwczesnego porodu, ANS można przeciwdziałać, podając glukokortykoidy w czasie ciąży. Podawane leki mają zdolność przyspieszania dojrzałości płuc dziecka.
Objawy, dolegliwości i oznaki
Objawy zespołu niewydolności oddechowej noworodka są typowe. Obejmuje to przyspieszone oddychanie dla dziecka, które ma częstość oddechów powyżej 60 oddechów na minutę. Czynność oddechowa noworodka jest trudniejsza, co może być odebrane jako jęk podczas wydechu.
Ponadto ciągle pojawiają się przerwy w oddychaniu. Inne cechy ANS, które pojawiają się bezpośrednio po urodzeniu to bladość skóry, niebieskawe przebarwienie skóry (sinica), oddychanie nosem, wciąganie przestrzeni między żebrami, obszar poniżej krtani i górnej części brzucha podczas wdechu oraz zmniejszone napięcie mięśni.
Możliwe ostre powikłania zespołu niewydolności oddechowej u noworodka obejmują gromadzenie się powietrza w jamach ciała i rozwój śródmiąższowej rozedmy płuc.
Diagnoza i przebieg choroby
Zespół niewydolności oddechowej noworodka jest zwykle diagnozowany podczas pierwszego badania we wczesnym dzieciństwie. Wykorzystywane są również metody obrazowania, takie jak badanie rentgenowskie, które pozwalają uzyskać dalsze informacje. W ten sposób na zdjęciach rentgenowskich można zobaczyć typowe zmiany.
W medycynie zespół niewydolności oddechowej u noworodków dzieli się na cztery etapy. Etap I nazywany jest drobnoziarnistą redukcją przezroczystości. W II etapie znajduje się pozytywny aerobronchogram, który wykracza poza kontur serca. W kontekście III etapu następuje dalszy spadek przezroczystości, któremu towarzyszy rozmycie konturów serca i przepony. W czwartym i ostatnim etapie płuca stają się białe. Nie widać różnicy między konturami serca a miąższem płuc.
W miarę postępu ANS mogą wystąpić dodatkowe choroby. Należą do nich przede wszystkim dysplazja oskrzelowo-płucna czy retinopatia wcześniaków, która powoduje uszkodzenie oczu. Ponadto możliwe są wady rozwojowe oskrzeli, astma oskrzelowa, rozedma płuc i krwotok mózgowy. W najgorszym przypadku zespół niewydolności oddechowej kończy się śmiercią dziecka.
Leczenie i terapia
Zespół niewydolności oddechowej najlepiej leczyć w optymalnie wyposażonym ośrodku okołoporodowym. Szczególnie ważne jest, aby niepotrzebnie nie obciążać dziecka. Jedną z możliwych terapii jest podanie przez rurkę rekombinowanego środka powierzchniowo czynnego, co pozwala na poprawę wymiany gazowej i zmniejszenie ryzyka powikłań.
W przypadku bardzo wyraźnego przedwczesnego porodu należy spodziewać się zespołu niewydolności oddechowej. Z tego powodu nienarodzone dzieci otrzymują profilaktycznie środek powierzchniowo czynny przed 28 tygodniem ciąży. Jeśli noworodek ma tylko łagodny zespół niewydolności oddechowej, jest leczony wentylacją CPAP przez nos. W tej procedurze podczas fazy wdechu stosowane jest nadciśnienie.
Z drugiej strony, jeśli przypadek jest ciężki, zwykle wymagana jest wentylacja mechaniczna. Zasadniczo leczenie zespołu niewydolności oddechowej u noworodków dzieli się na leczenie przyczynowe i objawowe. Leczenie objawowe polega na analizie gazometrii, uważnej obserwacji dziecka i regularnym monitorowaniu temperatury ciała.
Ponadto skuteczne okazały się dostarczanie tlenu, sztuczne oddychanie, dokładna równowaga płynów, kontrole laboratoryjne i podawanie antybiotyków. Natomiast w ramach leczenia przyczynowego dokonuje się substytucji surfaktantu, która może zmniejszyć śmiertelność dotkniętych nią dzieci.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na duszności i problemy z płucamizapobieganie
Jeśli spodziewany jest przedwczesny poród, możliwa jest skuteczna profilaktyka zespołu niewydolności oddechowej. W tym celu podaje się dziecku betametazon, który jest jednym z syntetycznych glukokortykoidów i przyspiesza dojrzewanie płuc. W przypadku tokolizy przedwczesny poród może zostać opóźniony o pewien czas, aby płuca miały więcej czasu na dojrzewanie. Ważne jest, aby terapia profilaktyczna rozpoczęła się 48 godzin przed porodem.
.jpg)
