Choroby autoimmunologiczne

ZA Choroby autoimmunologiczne ma wiele twarzy. Ale to nie zewnętrzni wrogowie, tacy jak wirusy, bakterie, łagodne lub złośliwe narośle działają, ale mechanizmy obronne organizmu.

Co to jest choroba autoimmunologiczna?

Oprócz dziedzicznych predyspozycji zwykle odgrywają rolę czynniki środowiskowe. Stwierdzono, że choroby autoimmunologiczne szybko się nasilają.
© quayside - stock.adobe.com

Choroba autoimmunologiczna to choroba, w której układ obronny organizmu atakuje jego własne struktury, takie jak komórki i tkanki. Choroby autoimmunologiczne to zbiorcze określenie dla około 60 chorób autoimmunologicznych, takich jak B. choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, reumatyzm, choroba Wegenera itp. Rozróżnia się je według następujących kryteriów:

Choroby immunologiczne specyficzne dla narządów:

Nadmierne reakcje układu odpornościowego atakują określone narządy i niszczą ich tkanki. Ta forma jest najbardziej powszechna.

Układowe choroby autoimmunologiczne:

Ta forma nie ogranicza się do określonych narządów, ale wpływa na choroby zapalne organizmu, takie jak B. reumatyzm. 5–10% osób dotkniętych chorobą układową.

Pośrednie choroby autoimmunologiczne:

Choroby te mogą być hybrydą między dwoma pierwszymi lub przejściem od jednej do drugiej.

przyczyny

Oprócz predyspozycji dziedzicznych zwykle rolę odgrywają czynniki środowiskowe. Stwierdzono, że choroby autoimmunologiczne szybko się nasilają. Po pierwsze, są trucizny. Reumatoidalne zapalenie stawów dotyka palaczy i osoby narażone w pracy na olej mineralny i pył silikonowy. Przy skłonnościach genetycznych ryzyko choroby wzrasta około 16 razy. Plastyfikatory w kosmetykach są przyczyną chorób skóry, takich jak toczeń rumieniowaty.

Nasza dieta sprzyja chorobom zapalnym jelit, takim jak celiakia. Podejrzewa się, że jedną z przyczyn jest wczesny posiłek dla dziecka z owsianką zbożową. Wielu cierpiących twierdzi, że stres sprzyja lub wyzwala nawroty.

Jedna z ostatnich tez głosi, że układ odpornościowy jest „znudzony”, ponieważ nie musi już odpowiednio radzić sobie z wrogami zewnętrznymi z powodu szczepień, leków i higieny, a zatem szuka nowych, endogennych celów.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki wzmacniające obronę i układ odpornościowy

Typowe i powszechne choroby autoimmunologiczne

• arterioskleroza
• łuszczyca
• Zapalenie błony śluzowej żołądka
• Zapalenie tarczycy Hashimoto
• Zespół Sjogrena
• zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
• artretyzm
• Bielactwo (choroba białych plam)
• Cukrzyca z cukrzycą typu 1
• Choroba Leśniowskiego-Crohna (przewlekłe zapalenie jelit)
• Toczeń rumieniowaty układowy (SLE)

Objawy, dolegliwości i oznaki

Choroba autoimmunologiczna może mieć wiele objawów, w zależności od jej rodzaju. Większość form początkowo wywołuje nieszkodliwe objawy, takie jak swędzenie, wysypka i zmęczenie. Utrata libido i mrowienie w dłoniach i stopach są również typowe.

Łuszczyca objawia się zaczerwienieniem skóry, swędzeniem i łupieżem. Zapalenie błony śluzowej żołądka prowadzi między innymi do bólu brzucha, utraty apetytu, nudności, odbijania się i wzdęć. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa objawia się zapalnym bólem pleców i poranną sztywnością, podczas gdy autoimmunologiczne choroby stawów mogą wiązać się z obrzękiem, ciepłem kończyn i bólem stawów.

Choroby autoimmunologiczne oczu, takie jak zapalenie nerwu opuszkowego, powodują zaburzenia widzenia, aż do ślepoty włącznie. Choroby wywoływane przez układ odpornościowy mogą objawiać się różnymi objawami i dolegliwościami, w zależności od choroby i na jakim jest etapie. Z tego powodu większości chorób autoimmunologicznych nie można zidentyfikować na podstawie indywidualnych objawów.

Diagnoza jest zwykle możliwa dopiero po ustaleniu przyczyny i wykonaniu różnych badań fizykalnych. Łuszczycę, zapalenie stawów, zapalenie błony śluzowej żołądka i cukrzycę można jednak zdiagnozować na podstawie wyraźnych objawów bez dokładnych badań.

Diagnoza i przebieg

Osoby dotknięte chorobą początkowo zgłaszają rozproszone objawy, które są łatwo źle zrozumiane przez lekarzy lub są rozpoznawane dopiero późno w związku z chorobą autoimmunologiczną. Objawy, takie jak swędzenie, wysypka, zmęczenie ołowiane, mrowienie w dłoniach i stopach, utrata libido itp.

Nawet prawidłowa diagnoza nie gwarantuje prawidłowego leczenia. Eksperci podkreślają znaczenie wczesnego leczenia niektórych chorób. Reumatyzm stawów może z. B. zostać zatrzymany, jeśli zostanie leczony na czas. Większość chorób autoimmunologicznych objawia się zaostrzeniami. Pomiędzy nimi mogą upływać krótsze lub dłuższe okresy. Nikt nie może tego przewidzieć.

Diagnozę zwykle stawia się na podstawie wyników badań krwi. Można tu dostrzec pierwsze oznaki choroby autoimmunologicznej, np. B. podwyższone wartości krwi. Test przesiewowy może ujawnić przeciwciała.

Komplikacje

W przebiegu choroby autoimmunologicznej oraz w trakcie leczenia mogą wystąpić różne komplikacje.Alergie mogą prowadzić do przewlekłych wysypek i innych chorób wtórnych, podczas gdy ryzyko poważnych chorób autoimmunologicznych może obejmować dolegliwości żołądkowo-jelitowe (choroba Leśniowskiego-Crohna), paraliż mięśni i trwałe zaburzenia czucia (stwardnienie rozsiane). Powikłania prawie zawsze nasilają się wraz z postępem choroby podstawowej.

Często pojawiają się inne objawy wtórne, ale można je skutecznie leczyć na początku leczenia. Dalsze komplikacje zawsze zależą od rodzaju choroby autoimmunologicznej. Na przykład gorączka reumatyczna może prowadzić do różnych chorób serca, takich jak niewydolność serca i migotanie przedsionków, podczas gdy alergia może przebiegać bez żadnych objawów. W przypadku nadczynności lub niedoczynności tarczycy ryzyko spada typowe objawy, takie jak zmiany ciśnienia krwi lub utrata masy ciała.

W chorobie Gravesa-Basedowa i Leśniowskiego-Crohna zapalenie stawów i inne procesy zapalne mogą prowadzić do paraliżu, chorób wtórnych i innych powikłań. Ze względu na różnorodność chorób i objawów tylko lekarz może odpowiedzieć dokładnie na komplikacje, jakich można się spodziewać w przypadku choroby autoimmunologicznej.

Leczenie i terapia

Jak dotąd nie było metody leczenia, która mogłaby przywrócić równowagę układu odpornościowego, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że nie ma konkretnych przyczyn choroby autoimmunologicznej.

Dlatego nie ma leczenia przyczynowego, jak w przypadku innych chorób, a raczej terapię opiera się na objawach. Podawane są leki przeciwzapalne lub wzmacniające odporność. Warto mieć specjalistę zaangażowanego w leczenie, np. B. dermatolog, internista, neurolog lub podobny.

Celem leczenia jest stłumienie nadmiernej reakcji układu odpornościowego bez jego całkowitego wyłączania. Kortyzon jest jednym z najważniejszych preparatów, ale prowadzi do licznych skutków ubocznych i interakcji z długotrwałymi lekami, przez co naukowcy dążą do opracowania bardziej specyficznych leków.

Nową formą terapii, szczególnie w przypadku ogólnoustrojowych chorób autoimmunologicznych, jest przeszczep komórek macierzystych, co powinno umożliwić organizmowi „wznowienie”, złagodzenie nadmiernej reakcji i ochronę dotkniętych chorobą narządów.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w przypadku choroby autoimmunologicznej może być bardzo zróżnicowane i zależy między innymi od tego, które narządy są dotknięte chorobą oraz czy choroba jest systematyczna i postępująca. W żadnym przypadku nie ma przyczynowego wyleczenia choroby autoimmunologicznej.

Rokowanie zależy również od czasu diagnozy i dokładnego rodzaju choroby autoimmunologicznej. Jest to szczególnie korzystne, jeśli diagnoza zostanie postawiona wcześnie, a dotknięty obszar trzeba ustabilizować za pomocą leków lub wymienić jego funkcję. Dotyczy to na przykład trzustki. W przypadku całkowitego niepowodzenia można go usunąć, a jego działanie równoważy podanie leków.

Wiele osób dotkniętych chorobą ma normalną długość życia i może żyć bez większych ograniczeń. Masz osłabiony układ odpornościowy tylko z powodu leków. Rokowanie jest na ogół mniej korzystne, jeśli dotyczy to nerwów lub ważnych narządów.

Terapia choroby autoimmunologicznej pozwala także na różne prognozy. Kortyzon jako lek z wyboru niesie ze sobą ryzyko wywołania zespołu Cushinga przy kontynuacji leczenia. Inne leki immunosupresyjne również wiążą się z innym ryzykiem, ale koszty i korzyści należy rozważać indywidualnie.

Jednym ze sposobów leczenia jest zniszczenie układu odpornościowego, a następnie wykonanie przeszczepu komórek macierzystych. Jednak ta procedura wiąże się ze znacznym ryzykiem (wysoka śmiertelność, podatność na infekcje, reakcje obronne itp.) I dlatego należy ją traktować jako ostateczność.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki wzmacniające obronę i układ odpornościowy

zapobieganie

W chorobach klasycznych celem jest wzmocnienie osłabionego układu odpornościowego, aby z powodzeniem mógł podjąć obronę. W chorobach autoimmunologicznych układ odpornościowy nie jest osłabiony, lecz skierowany przeciwko własnemu organizmowi. Ponieważ dokładna przyczyna nie jest znana, profilaktyka ukierunkowana jest trudna. Jednak zbilansowana dieta, wystarczające ćwiczenia i życie bez stresu mogą mieć pozytywny wpływ i wzmocnić ogólne samopoczucie.

Opieka postpenitencjarna

Choroba autoimmunologiczna towarzyszy większości ludzi przez całe życie. Wyleczenie przyczynowe nie jest możliwe. Nauka nie jest jeszcze wystarczająco zaawansowana, aby to osiągnąć. Dlatego opieka pooperacyjna nie może mieć na celu zapobiegania nawrotom. Na pacjenta czeka długotrwałe leczenie. Celem postawionej diagnozy jest zapobieganie powikłaniom i ułatwienie pacjentowi codziennego życia.

Osoby chore muszą być przygotowane do regularnych rutynowych badań. Przede wszystkim służą do dokumentowania postępu choroby i dostosowania terapii. Specjaliści wspierają leczenie w zależności od rodzaju objawów. Badania krwi są powszechne. Na podstawie ustalonych wartości lekarze mogą na wczesnym etapie określić, które części ciała są zagrożone.

Pacjenci przyjmują leki dostosowane do ich potrzeb. Zmniejsza to typowe i specyficzne objawy choroby autoimmunologicznej. W ciężkich przypadkach opieka kontrolna ma również na celu zaangażowanie krewnych. Ma to na celu rozłożenie stresów codziennego życia na jak największej liczbie ramion.

Należy również omówić sytuację zawodową. Jak dotąd nie są znane żadne ogólne środki zapobiegawcze, które mogłyby zminimalizować skutki choroby autoimmunologicznej. Ogólnie jednak odpowiednie ćwiczenia, zdrowa dieta i stabilne środowisko mogą ułatwić życie osobom dotkniętym chorobą.

Możesz to zrobić sam

Choroba autoimmunologiczna jest związana z różnymi procesami. W okresach nawrotów codzienne życie jest często trudne dla osób dotkniętych chorobą. Zwykłe codzienne zadania są trudniejsze lub niemożliwe do wykonania. Dla pacjentów ważne jest, aby mogli żyć w stabilnym i zrozumiałym środowisku. Trudności często pojawiają się w związku z wykonywaniem pracy. Otwarta dyskusja z wyprzedzeniem jest pomocna w zależności od branży i pracodawcy - w ten sposób można zminimalizować różne awarie lub problemy.

Zrównoważona ilość aktywności fizycznej i wystarczająca ilość faz regeneracji są ważne dla organizmu i metabolizmu organizmu. Zalecany jest sport wytrzymałościowy, taki jak pływanie. Bóle stawów i mięśni, które regularnie pojawiają się jako objawy towarzyszące autoimmunologicznym, mogą stać się znacznie bardziej znośne w wodzie lub całkowicie zniknąć, dzięki czemu ruch jest przyjemniejszy. Ostatecznie znalezienie odpowiedniego sportu jest sprawą indywidualną. Należy również wziąć pod uwagę sporty takie jak Modern Arnis.

Ponadto przyjmowanie suplementów diety i homeopatii jest szczególnie pomocne w procesach autoimmunologicznych. To, które środki są kwestionowane, zależy głównie od danej choroby autoimmunologicznej. Osoby dotknięte chorobą mogą zasięgnąć porady lekarza lub apteki.