Żywokost, uniwersalne zioło lecznicze starożytnej medycyny ludowej, ma wiele nazw, a zawarte w nim substancje lecznicze pomagają przy niezliczonych dolegliwościach fizycznych. Ponad 2000 lat temu starożytni Grecy i Rzymianie używali żywokostu jako dobrze sprawdzonego wewnętrznego i zewnętrznego naturalnego środka. Nawet dzisiaj żywokost jest szeroko stosowany jako tradycyjny lek etnobotaniczny.
Występowanie i uprawa żywokostu
Żywokost lekarski od wieków ratuje pierwszą pomoc w przypadku złamań kości, otwartych ran oraz urazów ścięgien i więzadeł. Nawet angielski lekarz i farmaceuta Nicholas Culpeper zauważył w XVII wieku: „Żywokost ma taką moc uzdrawiania i łączenia, że pocięte kawałki mięsa ponownie rosną razem, jeśli ugotujesz je z żywokostem w garnku”.
Efekt i aplikacja
Żywokost lekarski jest rośliną liściastą, zielną, krzaczastą i wieloletnią, która osiąga wysokość od 30 do 60 cm, rzadko do 150 cm. Ich łodygi i liście są twarde i mocno owłosione. Okres kwitnienia przy wielu obficie kwitnących podwójnych okładach trwa od maja do września. Szybko rosnący keleriac ceni gleby słoneczne do częściowo zacienionych, zwłaszcza azotowe, wilgotne gleby gliniaste na brzegach potoków, łąki torfowiskowe i skraju lasów do wysokości 1000 metrów.
Żywokost tworzy racemiczne kwiatostany z fioletowymi lub fioletowymi kwiatami. Jej obszar dystrybucji w Eurazji sięga od Austrii po Hiszpanię i Chiny. Świeże liście żywokostu zawierają skoncentrowane, biologicznie wysokiej jakości białko - porównywalne z białkiem zwierzęcym. Liście żywokostu są nadal pieczone w cieście w Szwajcarii. Duże, zwijane arkusze dobrze nadają się do owijania.
W przeszłości suszone liście rośliny leczniczej były nawet używane jako składnik tytoniu w krajach niemieckojęzycznych. W dzisiejszej ziołolecznictwie kłącza są głównie przetwarzane. Najlepszy czas na zbieranie korzeni to marzec i kwiecień oraz jesienne miesiące październik i listopad. Świeże lub suszone korzenie są uznawane za produkty lecznicze we współczesnej medycynie. Oprócz liści żywokostu zawierają one bogactwo cennych składników roślinnych.
Zewnętrzne obszary zastosowania wypróbowanego zioła leczniczego są niezwykle zróżnicowane. Jego korzenie i liście zawierają wysoce skoncentrowane składniki aktywne, takie jak kosmetycznie i medycznie sprawdzona alantoina, która przyspiesza budowę komórek i stymuluje ich regenerację. Ze względu na szczególnie wysoką zawartość alantoiny żywokost jest stosowany przy tzw. Tępym urazie. Jego silne właściwości przeciwobrzękowe, przeciwzapalne i przeciwbólowe przypisuje się w szczególności alantoinie, składniku pielęgnacyjnym.
Żywokost jest również bogaty w cenny, leczniczo skuteczny śluz i garbniki, flawonoidy, kwas krzemowy, kwas rozmarynowy, asparaginę, witaminę B12, cholinę, sterole i triperteny. Apteki, sklepy ziołami leczniczymi i producenci leków naturalnych oferują głównie praktyczne produkty gotowe do użycia, takie jak maści („maść Kytta”), żele i kremy. Popularne są również preparaty na okłady, koperty maściowe, koperty z ekstraktem z żywokostu czy też herbatki z żywokostu i opakowania owsianki.
Zasadniczo wymagana jest ostrożność w przypadku instrukcji dotyczących samodzielnego mieszania, ponieważ postacie dawkowania, które można stosować zewnętrznie, również podlegają ograniczeniom medycznym. W razie wątpliwości przed niekontrolowaną samoleczeniem należy zasięgnąć porady specjalisty. Prawdziwy żywokost jest niezwykle silnym środkiem etnobotanicznym.
Nawet kochające naturę plemiona indiańskie w Ameryce wcześnie rozpoznały jego właściwości lecznicze. Żywokost ma właściwości ściągające, uspokajające, przeciwzapalne, hemostatyczne, hematopoetyczne, gojące rany, chłodzące, łagodzące i przeciwbólowe.
Tradycyjna wiedza z zakresu medycyny naturalnej od dawna wykorzystuje te wszechstronne i naukowo udowodnione właściwości lecznicze. Żywokost jest stosowany nie tylko w tradycyjny sposób jako środek gojący rany słabo gojące się ropnie, złamane kości, zapalenie ścięgien czy obrzęki gruczołów.
Jest również stosowany jako silny ziołowy środek leczniczy w przypadku różnych chorób i urazów: między innymi ropni, oparzeń i siniaków, a także choroby zwyrodnieniowej stawów, zapalenia żołądka i cukrzycy. Objawy żylaków, rwy kulszowej lub wrzodów można złagodzić. Żywokost to również sprawdzony naturalny środek na choroby układu oddechowego, takie jak astma, zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli.
Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania
Receptury żywokostu pochodzące z medycyny ludowej oraz tradycyjne preparaty do użytku wewnętrznego w postaci herbat czy nalewek zniknęły z praktyki naturopatycznej. Powód: Żywokost zawiera różne ilości rakotwórczych alkaloidów pirolizydynowych. W doświadczeniach na zwierzętach alkaloidy te zostały sklasyfikowane jako szkodliwe dla wątroby i powodujące raka, ale są nieszkodliwe dla zdrowia w minimalnych dawkach. W Niemczech wewnętrzne stosowanie produktów z żywokostu jest dozwolone tylko w ograniczonym zakresie.
W Ameryce Północnej preparaty do podawania doustnego od dawna nie są dostępne na rynku. Gatunki roślin żywokostu niezawierające szkodliwych alkaloidów istnieją od lat 90. XX wieku, a na rynku dostępne są również gotowe do użycia preparaty bez alkaloidów do użytku wewnętrznego bez ryzyka. Żywokost pastewny ("Symphytum xuplandicum") to pożyteczna i pastewna roślina pochodząca z Azji, która w międzyczasie została naturalizowana w całej Europie.
Służy jako baza pokarmowa dla pszczół i zapewnia wysokiej jakości kompost i ściółkę bogatą w azot organiczny. W żywokostach paszowych do celów leczniczych wykorzystuje się również części roślin wykonane z liści i kłączy. Żywokost lekarski stosowany jest w postaci maści do gojenia ran oraz przy bólach mięśni i stawów. Nawet jeśli żywokost może być uprawiany we własnym ogrodzie ziołowym jako szybko rosnąca roślina uprawna - nie wolno go używać jako pokarmu!
.jpg)
