Bupiwakaina

W Bupiwakaina jest to środek farmakologiczny należący do kategorii środków znieczulających. Lek bupiwakaina jest środkiem miejscowo znieczulającym i należy do tzw. Typu amidu. Substancja czynna jest używana między innymi jako racemat. Bupiwakaina charakteryzuje się stosunkowo powolnym początkiem działania.Ponadto działanie leku utrzymuje się stosunkowo długo, do dwunastu godzin.

Co to jest bupiwakaina?

Lek bupiwakaina jest stosowany przede wszystkim jako element znieczulenia miejscowego, a także do znieczulenia całych obszarów ciała. Służy do znieczulenia przewodowego i infiltracyjnego. W przypadku znieczulenia przewodowego, nerwy są zdrętwiałe, podczas gdy w znieczuleniu nasiękowym do tkanki wstrzykuje się substancję czynną bupiwakainę, aby złagodzić miejscowy ból.

Lek bupiwakaina jest również stosowany w leczeniu bólu. Ponadto substancja czynna służy do wyłączania nerwu współczulnego, ponieważ może to zmniejszyć ból związany z tym nerwem.

W przeciwieństwie do aktywnych składników mepiwakainy i lidokainy, lek bupiwakaina jest lipofilny. Jeśli dostanie się do krwi, 96 procent składnika aktywnego wiąże się z określonymi białkami osocza. Zasadniczo lek działa stosunkowo wolno. Tak zwany okres półtrwania w osoczu wynosi średnio około pięciu i pół godziny. Z tego powodu bupiwakaina może działać do dwunastu godzin. Substancja czynna jest następnie wydalana przez nerki.

Efekt farmakologiczny

Lek bupiwakaina charakteryzuje się charakterystycznym sposobem działania w organizmie człowieka. Po pierwsze, lek powoduje zmianę przepuszczalności błon komórkowych. Ta zmiana jest szczególnie istotna dla jonów sodu. W rezultacie nie mogą one już wpływać do komórki, dlatego potencjał czynnościowy nie może już tworzyć się. Oznacza to, że ból nie jest już odczuwalny w odpowiednim obszarze.

Substancja czynna bupiwakaina jest przede wszystkim lekiem do znieczulenia miejscowego, ponieważ blokuje włókna nerwowe wegetatywnego układu nerwowego na dłuższy okres czasu, dzięki czemu blokada nie jest trwała, ale odwracalna.

Ponadto składnik aktywny jest w stanie tymczasowo wyłączyć specjalne nerwy czuciowe i te, które kontrolują ruchy. Lek bupiwakaina może nawet znieczulić włókna nerwowe kontrolujące pracę serca.

Uważa się, że bupiwakaina działa poprzez blokowanie kanałów dla jonów sodu w ścianach komórek nerwowych. Napływ tych jonów odgrywa ważną rolę w odwróceniu polaryzacji elektrycznej w nerwach, co umożliwia przewodzenie bodźców. Gęste kanały sodowe nie przepuszczają odpowiednich jonów do komórki nerwowej, więc nie może dojść do wzrostu napięcia elektrycznego.

W większości przypadków aktywny składnik bupiwakainy występuje w postaci chlorowodorku bupiwakainy, czyli soli. W tym stanie lek najpierw dociera do komórki nerwowej i tam rozwija swoje działanie. Jeśli środowisko jest bardzo kwaśne, jak ma to miejsce na przykład w obszarach objętych stanem zapalnym, chlorowodorek bupiwakainy nie rozpada się na dwa podstawowe składniki. Z tego powodu w takim przypadku nie jest możliwy efekt przeciwbólowy.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Lek bupiwakaina jest stosowany głównie w kontekście znieczulenia. Służy głównie do znieczuleń wykonywanych w pobliżu rdzenia kręgowego. Należą do nich na przykład znieczulenie zewnątrzoponowe lub podpajęczynówkowe.

Ze względu na stosunkowo długotrwały efekt bupiwakaina jest bardzo często stosowanym środkiem miejscowo znieczulającym. Z kolei w stomatologii jest rzadziej stosowany. Tutaj jest używany przede wszystkim do bardzo długich zabiegów.

Bupiwakaina jest również stosowana jako element znieczulenia przewodowego i nasiękowego. Zasadniczo substancja czynna jest odpowiednia do czasowego usuwania silnego do bardzo silnego bólu w różnych obszarach ciała.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Lek bupiwakaina ma niepożądane skutki uboczne, które należy wziąć pod uwagę przed zastosowaniem substancji czynnej. Zasadniczo należy zauważyć, że bupiwakaina jest bardzo toksycznym środkiem miejscowo znieczulającym. Ta toksyczność staje się szczególnie problematyczna w przypadku niekontrolowanego wstrzyknięcia dożylnego.

Możliwe skutki uboczne i objawy leku bupiwakainy obejmują na przykład zawroty głowy i niedociśnienie lub nadciśnienie. Dotknięci pacjenci mogą odczuwać nudności i wymioty. Poważniejsze działania niepożądane obejmują arytmie lub bradykardię.

Ponadto podczas przyjmowania leku możliwe są tak zwane kołatanie serca. W niektórych przypadkach u pacjentów występują drgawki. Ponadto możliwe są zaburzenia słuchu i wzroku, a także zaburzenia mowy. Czasami zdarzają się także reakcje nadwrażliwości na bupiwakainę, które objawiają się np. Biegunką lub napadami astmy.

W niektórych przypadkach podawanie substancji czynnej bupiwakainy jest przeciwwskazane. Obejmuje to na przykład istniejącą nadwrażliwość na tak zwane amidy kwasowe. Nawet przy niskim ciśnieniu krwi (niedociśnieniu) lub zdekompensowanej niewydolności serca nie należy stosować leku, jeśli to możliwe.

Inne przeciwwskazania to zaburzenia krzepnięcia krwi, hipowolemia i podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe podczas znieczulenia zewnątrzoponowego.