Cukrzyca

Cukrzyca, Cukrzyca Lub tylko cukrzyca jest częstą przewlekłą chorobą metaboliczną. Typową cechą jest tutaj podwyższony poziom cukru we krwi. Cukrzycę zdecydowanie powinien leczyć lekarz, ponieważ następcze uszkodzenie może prowadzić do śmierci.

Co to jest cukrzyca?

Cukrzyca („słodki jak miód”) lub cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną. Charakteryzuje się przewlekle wysokim poziomem cukru we krwi (hiperglikemia).

Cukrzyca jest spowodowana brakiem insuliny (bezwzględnym lub względnym) lub zmniejszoną odpowiedzią organizmu na insulinę.

Insulina jest wytwarzana w trzustce. Jego głównym zadaniem jest wchłanianie cukru gronowego (glukozy) z krwiobiegu do komórek. Jeśli brakuje tego hormonu, glukoza nie może już zostać wprowadzona do komórek. W rezultacie cukrzyca zwiększa poziom cukru we krwi.

przyczyny

Dwie główne postacie cukrzycy, typ 1 i typ 2, mają zupełnie różne przyczyny. Tylko około pięć procent diabetyków cierpi na cukrzycę typu 1. Choroba zwykle rozpoczyna się w młodym wieku i dlatego jest również nazywana cukrzycą młodzieńczą (młodzieńczą). Jest to choroba autoimmunologiczna, której sprzyjają predyspozycje genetyczne i infekcje wirusowe (zwłaszcza wirusy odry, świnki i grypy).

W cukrzycy typu 2 komórki nie odpowiadają już odpowiednio na insulinę wytwarzaną przez organizm. Rozwija się względny niedobór insuliny, w wyniku czego insulinooporność jest obecna, ale komórki nie reagują na nią.

U większości chorych stwierdza się zmiany fizyczne, które podsumowuje się jako „syndrom dobrobytu”. Należą do nich duża nadwaga (ponad 80% osób dotkniętych chorobą), zaburzenia metabolizmu lipidów (wysoki poziom cholesterolu), wysokie ciśnienie krwi i zaburzenia metabolizmu cukru. Dziedziczna predyspozycja również odgrywa ważną rolę w cukrzycy typu 2.

Diagnoza i przebieg

W celu zdiagnozowania cukrzycy mierzy się tzw. Poziom cukru we krwi na czczo (stężenie glukozy we krwi) oraz wykonuje się test obciążenia glukozą. Jeśli podwyższony poziom cukru we krwi jest mierzony przez co najmniej dwa dni, jest to uważane za wskazanie cukrzycy.

W przebiegu choroby narządy mogą działać nieprawidłowo bez leczenia lub przy nieprawidłowej kontroli poziomu cukru we krwi. W skrajnych przypadkach różne narządy mogą nawet całkowicie zawieść. Ponadto bez leczenia pacjenci z cukrzycą typu 1 zwykle tracą na wadze, źle się czują i muszą często oddawać mocz. Jednak w typie 2 objawy są znacznie mniej wyraźne.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Ciało próbuje wydalić zwiększone nagromadzenie cukru we krwi z moczem. Dlatego silna potrzeba oddania moczu może być oznaką cukrzycy. Mocz ma wtedy słodki smak i może mieć kwaśny i owocowy zapach. Częste oddawanie moczu sprawia, że ​​dotknięci chorobą nieustannie odczuwają pragnienie. Ponadto sucha, swędząca skóra może być oznaką zaburzonej równowagi płynów spowodowanej cukrzycą.

Inne możliwe dolegliwości to zmęczenie, wyczerpanie i trudności z koncentracją, ponieważ cukier nie dostaje się do komórek jako źródło energii. Może to również prowadzić do utraty wagi, ponieważ organizm następnie wykorzystuje rezerwy tłuszczu. I odwrotnie, cukrzyca może również powodować napady głodu i przyrost masy ciała.

Ponieważ cukrzyca wpływa również na układ odpornościowy, osoby nią dotknięte są często bardziej podatne na infekcje, takie jak infekcje pęcherza, infekcje grzybicze i przeziębienia, lub obserwują opóźnienia w gojeniu się ran. Ponadto mogą wystąpić zaburzenia widzenia i erekcji, mrowienie dłoni i stóp oraz problemy sercowo-naczyniowe.

Podczas gdy objawy cukrzycy typu 2 często wydają się podstępne i nie są tak łatwe do przypisania, cukrzyca typu 1 zwykle ujawnia się w ciągu kilku tygodni. Lekarz może zdecydowanie zmierzyć wysoki lub niski poziom cukru we krwi.

Jeśli objawy cukrzycy zostaną zignorowane, mogą wystąpić objawy zagrażające życiu, takie jak odwodnienie, niewydolność nerek lub utrata przytomności w postaci śpiączki cukrzycowej (hipoglikemia) lub wstrząsu cukrzycowego (hipoglikemia).

kierunek

Przebieg i rokowanie cukrzycy zależy głównie od tego, jak dobrze jest możliwe utrzymanie stałego poziomu cukru we krwi. W cukrzycy typu 1 bez leczenia zmiany w równowadze kwasowo-zasadowej organizmu następują w ciągu kilku tygodni. Może to prowadzić do śpiączki cukrzycowej, która może prowadzić do śmierci. Cukrzyca typu 2 rozwija się wolniej i często jest wykrywana dopiero po latach postępu.

Objawy obu typów obejmują zwiększone pragnienie, częste oddawanie moczu, utratę wagi, podatność na infekcje, skurcze nóg, swędzenie i niewyraźne widzenie. Przebieg determinują głównie choroby wtórne (uszkodzenie oczu, uszkodzenie nerek, uszkodzenie nerwów, zaburzenia krążenia). Najczęstszymi przyczynami zgonów w wyniku cukrzycy są udary, zawały serca i niewydolność nerek.

Komplikacje

W przypadku nieleczonej lub źle kontrolowanej cukrzycy mogą wystąpić zarówno ostre powikłania, jak i długotrwałe uszkodzenie narządów. Silnie podwyższony poziom cukru we krwi (hiperglikemia) często prowadzi do zaburzenia metabolizmu cukru z utratą przytomności i niewydolnością krążenia, bez natychmiastowego leczenia pacjent może zapaść w śpiączkę cukrzycową. Z drugiej strony, podanie zbyt dużej ilości insuliny lub zbyt małego spożycia węglowodanów może wywołać równie zagrażający życiu niski poziom cukru we krwi (hipoglikemię), co ryzyko wstrząsu hipoglikemicznego.

Jeśli wysoki poziom cukru we krwi nie powoduje ostrych dolegliwości i dlatego nie jest leczony przez długi czas, uszkadza małe naczynia krwionośne ważnych narządów. Jednym z najczęstszych powikłań jest retinopatia cukrzycowa, która atakuje naczynia w siatkówce oka. Zbyt późne wykrycie może prowadzić do ślepoty. Na naczynia krwionośne nerek wpływa również podwyższony poziom cukru we krwi przez długi czas (nefropatia cukrzycowa).

Zmniejsza się wydajność filtrująca narządu, a inne powikłania cukrzycy, takie jak wysokie ciśnienie krwi i zaburzenia metabolizmu lipidów, również wpływają na nerki. Lekarz określa uszkodzenie nerwów spowodowane cukrzycą jako polineuropatię cukrzycową, która objawia się zaburzeniami czucia. Słabo gojące się rany i wrzody, które występują głównie na stopach i mogą prowadzić do obumarcia tkanek, to kolejna konsekwencja źle kontrolowanego poziomu cukru we krwi.

Kiedy należy iść do lekarza?

W cukrzycy typu 1 własne przeciwciała organizmu niszczą komórki trzustki produkujące insulinę. W rezultacie nie jest wytwarzana insulina lub jest jej za mało. Pacjenci muszą zastępować insulinę na całe życie. Cukrzyca typu 1 jest najczęstszym typem cukrzycy u dzieci.

Jeśli podejrzewa się tę chorobę, należy zawsze skonsultować się z lekarzem. Cukrzyca typu 1 jest związana z wieloma typowymi objawami. Należą do nich w szczególności silne pragnienie, zwiększone oddawanie moczu, regularne pragnienie jedzenia i niespecyficzne swędzenie. Pacjenci również czują się nieustannie wyczerpani i są bardzo podatni na choroby zakaźne.

Każdy, kto zauważy takie objawy u siebie lub swojego dziecka, powinien natychmiast zbadać poziom cukru we krwi. Wiele aptek oferuje również ten test w niskiej cenie. Jeśli poziom cukru jest nieprawidłowy, ważne jest, aby udać się do lekarza. Jeśli nie ma żadnych nieprawidłowości, należy zapobiegawczo powtórzyć test.

Cukrzyca typu 2 jest najczęstszą postacią cukrzycy u dorosłych i jest spowodowana głównie nadwagą, otyłością i brakiem ruchu. Ta postać cukrzycy jest zwykle mniej niebezpieczna, ale nieleczona może prowadzić do poważnych powikłań. W przypadku źle dostosowanych diabetyków obniża się nie tylko jakość życia, ale także długość życia. Dlatego też tutaj niezbędne są regularne wizyty u lekarza.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Aby uniknąć ostrych objawów i długotrwałych skutków cukrzycy, szczególnie ważna jest dobra kontrola poziomu cukru we krwi. Na pierwszym planie jest zdrowy styl życia. Oprócz większej ilości ćwiczeń i utraty wagi u osób z nadwagą ważne jest osiągnięcie normalnego poziomu lipidów we krwi i ciśnienia krwi.

Zdrowszy tryb życia często nie wystarcza, aby poziom cukru we krwi w cukrzycy znalazł się w odpowiednim zakresie. W tym przypadku dostępna jest szeroka gama leków tzw. Przeciwcukrzycowych w postaci tabletek (biguanidy, pochodne sulfonylomocznika, regulatory glukozy, uczulacze na insulinę).

Diabetycy typu 1 muszą wstrzykiwać insulinę od początku choroby, ponieważ ich trzustka nie jest w stanie samodzielnie wytwarzać insuliny. Chorobom wtórnym można zapobiec lub je opóźnić, jeśli cukrzyca i choroby towarzyszące są odpowiednio leczone. Jeśli poziom cukru we krwi jest dobrze kontrolowany, diabetycy mogą żyć bez ograniczeń i dyskomfortu.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w cukrzycy jest powiązane z typem rozpoznanej cukrzycy i różni się znacznie między różnymi typami. Ponadto zachowanie pacjenta ma duży wpływ na przebieg obecnej choroby. Może to mieć zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na wszystkie formy cukrzycy.

Mimo wszelkich wysiłków cukrzyca nie można wyleczyć, ponieważ jest przewlekłą chorobą podstawową. Zgodnie z aktualnymi możliwościami naukowymi pełne wyleczenie z zaburzeń metabolicznych nie jest możliwe. Jeśli jednak pacjent jest dobrze wyregulowany, powikłania cukrzycy są znacznie ograniczone. Oczekiwana długość życia osoby dotkniętej chorobą zależy również od ustawienia i regularnego monitorowania poziomu cukru we krwi.

W najgorszym przypadku, w warunkach negatywnych, pacjent umiera przedwcześnie. Jest to szczególnie ważne, jeśli nie ma leczenia i ciągłego monitorowania poziomu cukru we krwi. W optymalnych warunkach pacjent ma szansę na dobre życie z cukrzycą.

Wymaga to zmiany spożycia żywności i nieoptymalnych nawyków związanych ze stylem życia oraz zastosowania leczenia farmakologicznego. Choroba metaboliczna może stać się chorobą, którą można leczyć, prowadząc zdrowy tryb życia i unikając przyjmowania szkodliwych substancji podczas długotrwałej terapii.

Opieka postpenitencjarna

Cukrzyca jest chorobą przewlekłą i wymaga regularnej opieki kontrolnej. Ponieważ choroba atakuje różne narządy i układy narządów, należy skonsultować się z różnymi specjalistami w celu dalszej opieki w celu rozpoznania i leczenia chorób wtórnych na wczesnym etapie. Po rozpoznaniu choroby należy przeszkolić pacjenta w zakresie przygotowania do przyjmowania leku i udzielenia informacji na temat dalszej opieki.

Zasadniczo należy przeprowadzać regularne kontrole poziomu cukru we krwi, aby można było sprawdzić, czy pacjent dobrze przyjmuje leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, aby w razie potrzeby zmienić lek. W przypadku długotrwałej cukrzycy konieczna jest coroczna kontrola okulistyczna, gdyż choroba może uszkodzić drobne naczynia w dnie, a tym samym doprowadzić do problemów ze wzrokiem, a nawet ślepoty.

Wymaga to badania dna oka w celu wykrycia wczesnych zmian w siatkówce. Ponieważ cukrzyca często atakuje również nerki, konieczne jest regularne monitorowanie przez nefrologa. Nieleczona cukrzyca może prowadzić do niewydolności nerek.

Lekarz rodzinny powinien również przeprowadzać regularne kontrole stóp, ponieważ stopa cukrzycowa jest częstym powikłaniem niekontrolowanej cukrzycy. Pacjent powinien również zgłosić się do neurologa, ponieważ uszkodzenie nerwów spowodowane podwyższonym poziomem cukru we krwi nie jest rzadkością.

Możesz to zrobić sam

Zachowanie w życiu codziennym i sposoby samopomocy w przypadku cukrzycy mogą mieć znaczenie dla przebiegu choroby. Przy prawidłowej kontroli i regulacji poziomu cukru we krwi oraz przestrzeganiu kilku zasad postępowania praktycznie nie ma ograniczeń dla chorych na cukrzycę i nie ma utraty oczekiwanej długości życia. Dotyczy to zarówno nabytej cukrzycy typu 2, jak i genetycznie uwarunkowanej cukrzycy typu 1, która stanowi tylko około pięć procent wszystkich chorób cukrzycowych.

Różnica w leczeniu cukrzycy typu 1 i 2 polega na tym, że w cukrzycy typu 1, która jest chorobą autoimmunologiczną, wyspecjalizowane komórki trzustki nie mogą już wytwarzać insuliny, dlatego konieczne jest wstrzyknięcie niezbędnej insuliny, ponieważ byłby nieskuteczny, gdyby podawany był doustnie przez przewód pokarmowy. W nabytym wariancie cukrzycy typu 2 trzustka nadal jest w stanie wytwarzać insulinę.

Niezależnie od ewentualnej konieczności wstrzyknięcia insuliny, w przypadku obu wariantów choroby obowiązuje ścisłe przestrzeganie indywidualnie skomponowanej diety i terapii ruchowej, co znajduje odzwierciedlenie w indywidualnych programach sportowych.

Osobom dotkniętym chorobą zalecamy udział w kursie szkoleniowym na temat cukrzycy i konsekwencji zachowania. Zajęcia sportowe w ramach zalecanej terapii ruchowej są, oprócz świadomego odżywiania i skutecznej kontroli ciśnienia krwi, ważnym budulcem w zapobieganiu wtórnym chorobom, takim jak uszkodzenie naczyń w ważnych narządach, takich jak nerki i siatkówka oczu.