Dysmorfofobia

Dysmorfofobia to przesadne zajęcie podejrzewanym o siebie zniekształceniem fizycznym. Jest to więc niewłaściwa percepcja ciała. Znane również jako zespół oszpecenia, to zaburzenie psychiatryczne charakteryzuje się obsesyjną i nadmierną chęcią postrzegania siebie jako nieprzyjemnego lub brzydkiego. Od dłuższego czasu dysmorfia ciała jest ponownie przedmiotem dyskusji medycznej.

Co to jest dysmorfofobia?

W szczególności kwestionuje się kształt, symetrię, rozmiar lub położenie niektórych obszarów ciała lub kończyn. Typowe przykłady to rozmieszczenie tłuszczu, niezadowolenie z ułożenia zębów, skłonność do zaczerwienienia lub fałszywe przypuszczenie, że usta, broda, policzki, usta czy nos są brzydkie.
© vf1 - stock.adobe.com

Słowo dysmorfofobia składa się z trzech złożonych sylab greckich - „dys”, „morph” i „fobios”. Oznacza nieśmiałość, lęk lub lęk przed własnym wyglądem zewnętrznym, przed własnym kształtem zewnętrznym. Dzisiaj tak zwane zaburzenie dysmorficzne ciała jest klasyfikowane i rozpoznawane jako niezależny, psychiatryczny obraz choroby. Jeśli więc u pacjenta zostanie zdiagnozowana dysmorfofobia, ma on prawo do odpowiedniej terapii.

Choroba psychiczna często ma bardzo negatywny wpływ na życie osób dotkniętych z powodu fałszywego postrzegania własnego obrazu siebie i często prowadzi do depresji; udowodniono również samobójstwa z powodu dysmorfofobii.

Ze względu na możliwości kosmetycznej chirurgii plastycznej, która w ostatnich latach poczyniła ogromny postęp, ponownie skupia się na tym zaburzeniu psychiatrycznym. Jeśli jednak własne postrzeganie siebie jest trwale zaburzone, wątpliwe jest, czy pacjentowi rzeczywiście można trwale pomóc taką interwencją.

przyczyny

W przypadku dysmorfofobii zakłada się nieprzetworzony konflikt duszy. Wydajność i jakość życia maleją coraz bardziej, ponieważ pętle umysłu osób dotkniętych chorobą obracają się tylko wokół rzekomego zniekształcenia twarzy lub innych części ciała.

Nawet jeśli krewni lub lekarze wiarygodnie zapewniają poszkodowanego, że istnieje zniekształcony obraz jej własnej percepcji i rzeczywistości, pacjent neguje to. Ponadto często jest tak, że chorzy lękliwie unikają porad ekspertów, na przykład wyspecjalizowanych psychiatrów.

Zaburzenia dysmorficzne ciała są często związane z brakiem poczucia własnej wartości i hipochondrią. Ponieważ wielu chorych unika kontaktu z lekarzem w związku z błędną świadomością ciała, należy założyć dużą liczbę niezgłoszonych przypadków. Każda osoba ma pewne cechy fizyczne, które ją charakteryzują i czynią ją wyjątkową. Większość ludzi dobrze się z tym dogaduje, ale obawy pacjentów z dysmorfofobią zawsze charakteryzują się wyraźną przesadą.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Objawy, dolegliwości i oznaki

W literaturze medycznej nie ma wiarygodnych danych dotyczących rozkładu zespołu oszpecenia ze względu na płeć, ponieważ nie przeprowadzono jeszcze dokładnych badań. Autorzy specjaliści zakładają równy podział kobiet i mężczyzn, inni opisują niewielką przewagę płci żeńskiej.

Pewne jest jednak to, że zachowania dysmorficzne mogą się rozpocząć już w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Po uruchomieniu nadmiernego zaabsorbowania własnym wyglądem, objawy i dolegliwości nasilają się wraz z wiekiem.

Jednak im dłużej utrzymują się objawy, tym trudniej jest rozpocząć odpowiednią terapię psychiatryczną. Chorzy uważają się za rzekomo śmiesznych, odrażających lub brzydkich, chociaż obiektywnie wyglądają zupełnie normalnie. Idea własnej brzydoty często dotyczy całego ciała, rzadziej poszczególnych obszarów.

W szczególności kwestionuje się kształt, symetrię, rozmiar lub położenie niektórych obszarów ciała lub kończyn. Typowe przykłady to rozmieszczenie tłuszczu, niezadowolenie z ułożenia zębów, skłonność do zaczerwienienia lub błędne założenie, że usta, broda, policzki, usta czy nos są brzydkie.

Diagnoza i przebieg

Osoby dotknięte chorobą cierpią z powodu stworzonego przez siebie błędnego koła odrzucenia siebie i bolesnej troski. To typowe, że własny wygląd jest ciągle kwestionowany lub sprawdzany w lusterkach. Głęboka diagnoza psychiatryczna często ujawnia narcystyczne cechy osobowości i głęboką niższość. Z powodu ogólnej tendencji do wycofywania się i nieśmiałości konsekwencje psychospołeczne dla osób dotkniętych chorobą są często znaczne.

W wielu przypadkach to lekarz pierwszego kontaktu, mając dobrą znajomość pacjenta, stawia podejrzenie rozpoznania, które następnie musi zostać potwierdzone przez psychiatrę lub psychoterapeutę. Dlatego też należy rozpocząć odpowiednią terapię na tyle wcześnie, aby można było skutecznie przeciwdziałać tendencji do chronizacji. Ponieważ uważa się, że przebieg choroby jest przedłużony, nierzadko osoby dotknięte chorobą pozostają więźniami strachu przed patologicznym zniekształceniem na całe życie.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Z reguły osoby dotknięte chorobą cierpią na szereg różnych dolegliwości psychologicznych związanych z dysmorfofobią. Z tego powodu należy skonsultować się z lekarzem w tej chorobie, jeśli występują znaczne kompleksy niższości lub obniżona samoocena. Pilne leczenie jest szczególnie konieczne, jeśli te objawy występują bez konkretnego powodu. Leczenie jest przydatne również w przypadku dokuczania lub zastraszania w celu uniknięcia dalszych komplikacji i dolegliwości.

Ponadto dysmorfofobia może również prowadzić do myśli samobójczych. W wielu przypadkach rodzice i krewni pacjenta również muszą być świadomi objawów i skontaktować się z lekarzem. W ciężkich przypadkach warto przebywać w klinice zamkniętej. Może to znacznie złagodzić objawy. Najczęściej diagnozę dysmorfofobii stawia psycholog. Leczenie może również przeprowadzić psycholog. Im wcześniej choroba zostanie zdiagnozowana i leczona, tym większe szanse na całkowite wyleczenie pacjenta.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Nadal nie jest znane schematyczne leczenie psychiatryczne nieprawidłowego postrzegania ciała, dlatego każda terapia dysmorfii musi być oparta na indywidualnej sytuacji i problemie pacjenta. Terapeuta musi najpierw uporać się z tym, że pacjent otwiera się na niego, zyskuje zaufanie i w ogóle chce pomocy. Terapia przyczynowa, czyli przyczynowo-skutkowa, nie jest możliwa, ponieważ psychologiczne podłoże dysmorfofobii jest wciąż nieznane.

Dopiero gdy jednocześnie występuje depresja, uzasadnione jest stosowanie leków psychotropowych. Terapia jest poza tym ograniczona do towarzyszenia sesjom psychoterapeutycznym terapii behawioralnej. Jeśli pacjenci wyrażają różne, niejasne lub rozproszone dolegliwości, zdecydowanie odradza się zabiegi kosmetyczne. Ponieważ upośledzenia umysłowe ukryte za dolegliwościami nie mogą zostać wyeliminowane przez pożądany zabieg medyczny.

Perspektywy i prognozy

W przypadku dysmorfofobii istnieje perspektywa wyleczenia, gdy tylko choroba zostanie profesjonalnie leczona terapeutycznie, a diagnoza i terapia zostaną przeprowadzone na wczesnym etapie.

Większość pacjentów doświadcza poprawy stanu zdrowia dzięki terapii poznawczo-behawioralnej. Terapia może być prowadzona stacjonarnie lub ambulatoryjnie. W połączeniu z leczeniem farmakologicznym obserwuje się znaczne złagodzenie objawów u pacjentów.

Podawanie leków bez psychoterapii okazało się mniej skuteczne. W większości przypadków objawy ustępują po odstawieniu przepisanych leków. Najlepsze perspektywy wyzdrowienia to połączenie terapii i leków. Terapia trwa kilka miesięcy lub lat. Dolegliwości stopniowo ustępują, aż do ustąpienia objawów.

Nieleczona dysmorfofobia może przekształcić się w przebieg przewlekły. Rokowanie znacznie się pogarsza. Uważa się, że spontaniczne wyleczenie jest bardzo mało prawdopodobne. Objawy choroby zmieniają się w miarę postępu choroby. Jednocześnie jednak objawy nasilają się, im dłużej choroba trwa. Wraz ze wzrostem objawów ryzyko samobójstwa u pacjenta stopniowo wzrasta. Terminowa terapia ma kluczowe znaczenie, aby nie doszło do sytuacji krytycznej lub zagrażającej życiu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

zapobieganie

Dysmorfofobia to bardzo złożony, czasem dziwaczny obraz cierpienia z uporczywie negatywnym postrzeganiem ciała. Ponieważ często trzeba założyć, że przyczyną dolegliwości jest już dzieciństwo, to tutaj należy rozpocząć zapobieganie.

W przypadku dzieci i młodzieży z tendencją do wycofywania się lub stale zaabsorbowanych własnymi brakami, należy na wczesnym etapie dokonać korekt socjoterapeutycznych lub zaproponować psychologię konwersacyjną.

Opieka postpenitencjarna

Ponieważ dysmorfofobia jest poważnym, a przede wszystkim poważnym zaburzeniem psychicznym danej osoby, osoba zainteresowana jest zwykle najpierw uzależniona od intensywnej terapii psychologicznej prowadzonej przez lekarza. W większości przypadków samoleczenie nie może nastąpić, dlatego leczenie należy zawsze przeprowadzić. Środki lub opcje dalszej opieki zwykle nie są dostępne dla osób dotkniętych dysmorfofobią.

Zdecydowanie należy rozpoznać i unikać wyzwalaczy tej choroby. Im wcześniej choroba zostanie rozpoznana i leczona, tym zwykle jest lepszy, tym dalej przebiega. Dysmorfofobię leczy się za pomocą leków i porad psychologicznych. Ważne jest, aby upewnić się, że dawkowanie jest prawidłowe i że lek jest przyjmowany regularnie, aby uniknąć dalszych komplikacji.

Krewni i rodzina osoby dotkniętej chorobą muszą zrozumieć chorobę i sobie z nią poradzić. W tym celu często konieczne są intensywne rozmowy z poszkodowanym. W poważnych przypadkach krewni powinni przekonać pacjenta do leczenia w zamkniętej placówce, aby nie pojawiały się dalsze skargi. Dysmorfofobia nie skraca średniej długości życia chorego.

Możesz to zrobić sam

W przypadku dysmorfofobii możliwości samopomocy w życiu codziennym są bardzo ograniczone dla chorego. Zwykle osoba poszkodowana nie jest w stanie podjąć działań prozdrowotnych z własnej inicjatywy. Zaburzenie ma podłoże psychologiczne i niemożność prawdziwej samooceny. Dlatego istnieje tylko kilka wariantów działań dla danej osoby.

Własne ciało nie jest celowo źle postrzegane. Dlatego zakłócenia nie można celowo kontrolować. Częściowo objawia się to, że osoba dotknięta chorobą nie jest w stanie naprawdę zobaczyć własnego ciała i rozpoznać konturów. Z tego powodu często bardziej odpowiedzialne są osoby z bliskiego otoczenia społecznego. Powinni zapytać chorego o pomoc, jakiej potrzebuje. Do tego niezbędna jest stabilna, oparta na zaufaniu relacja. W ciężkich przypadkach krewni również potrzebują porady i pomocy fachowego personelu.

Informacje o chorobie i jej pojawieniu się są niezbędne, aby poznać i wdrożyć prawidłowe podejście do postępowania z chorym. Do tego niezbędna jest cierpliwość, spokój i wyczerpująca informacja o chorobie. Zainteresowanej osoby nie można nękać ani wywierać na nią nacisku poprzez codzienne komentarze. W miarę możliwości należy unikać wstydu, poczucia winy lub doktrynalnych słów.