Stabilizator zewnętrzny

Tak jak Stabilizator zewnętrzny to urządzenie przytrzymujące, które służy do terapii kontuzjowanych części ciała. Jedną z metod leczenia jest osteosynteza.

Co to jest zewnętrzny stabilizator?

Stabilizator zewnętrzny to system przytrzymujący, który służy do unieruchamiania złamań kości. Ta procedura osteosyntezy leczy w szczególności skomplikowane złamania związane z otwartymi ranami. Termin stabilizator zewnętrzny pochodzi z języka francuskiego i oznacza „stabilizację zewnętrzną”.

Stabilizator zewnętrzny składa się z wydłużonych śrub i sztywnej ramy. Lekarz mocuje go do zewnętrznej strony ciała i za pomocą śrub mocuje go do chorej kości. W ten sposób można ustabilizować fragmenty kości powstałe w wyniku złamania. Ponadto nie mogą się przeciwstawiać.

W kontekście osteosyntezy stosuje się różne procedury odbudowy złamanych kości. Obejmuje to wprowadzenie drutów, śrub i metalowych płytek. Jednak te materiały nie zawsze nadają się do otwartych złamań, ponieważ dodatkowo zwiększają wysokie ryzyko infekcji. Istnieje ryzyko, że zarazki pozostaną w organizmie, co spowoduje rozprzestrzenianie się i pogorszenie infekcji. Z drugiej strony bardziej sensowne jest użycie zewnętrznego stabilizatora, dzięki któremu fragmenty kości mogą ustabilizować się do czasu wyleczenia infekcji.

Funkcja, efekt i cele

Stabilizator zewnętrzny jest najczęściej stosowany w chirurgii urazowej w celu wstępnego leczenia złamań kości, takich jak odłamki. Typowe wskazania to wyraźne otwarte złamania kości, podwójne złamanie kości na tej samej kości, zamknięte złamania kości, w których dochodzi do poważnych uszkodzeń tkanek miękkich oraz infekcje spowodowane złamaniami kości.

Kolejnymi obszarami zastosowania są urazy wielonarządowe, czyli kilka urazów zagrażających życiu, które występują w tym samym czasie, oraz staw rzekomy. To jest tak zwany fałszywy staw. Powstaje po niedostatecznym gojeniu kości. Czasami zewnętrzny stabilizator jest również używany do celowego usztywnienia połączeń. Specjalne wyposażenie można również wykorzystać do transportu segmentowego. Do wydłużania kości za pomocą zewnętrznego stabilizatora pierścieniowego zastosowano metodę Ilisarowa, która wywodzi się od radzieckiego chirurga Gavrila Ilisarowa.

Przecięcie kości w określonym miejscu powoduje sztuczne pęknięcie. Następnie obie części kości są mocowane do aparatu, dzięki czemu szczelina w miejscu złamania jest coraz bardziej poszerzana. Gdy kość jest rozerwana, rośnie. Z biegiem lat proces ten został jeszcze bardziej udoskonalony.

Obszary zastosowania stabilizatora zewnętrznego obejmują również złamania kręgosłupa szyjnego i różne deformacje, w których jest on używany do odwracania uwagi od kostniny. Są to przeważnie różne długości nóg.

Przed założeniem stabilizatora zewnętrznego pacjentowi podaje się znieczulenie ogólne. Sposób przechowywania ofiary zależy od jej obrażeń. Na przykład, jeśli nadgarstek się złamie, lekarz lekko ugnie ramię pacjenta i lekko je podniesie. W trakcie zabiegu chirurg na bieżąco kontroluje pacjenta za pomocą promieni rentgenowskich. W ten sposób można określić, czy fragmenty kości są również ustawiane we właściwej pozycji przez stabilizator zewnętrzny. W tym celu konieczne jest, aby stół do przechowywania miał przepuszczalność promieni rentgenowskich. Skóra pacjenta musi zostać dokładnie zdezynfekowana. Ponadto pacjent jest przykrywany sterylną szmatką.

Jeśli fragmenty kości przesunęły się podczas złamania, ich prawidłowe położenie względem siebie może zostać zaburzone. Chirurg przywraca je do właściwej pozycji, pociągając za nie. Następnie wykonuje się niewielkie nacięcia skóry w okolicy uszkodzonej kości. Daje to chirurgowi dostęp do kości. Przez nacięcia wierci się również w kości otwory. Chirurg następnie wkręca wydłużone metalowe pręty w otwory, które łączą zewnętrzną ramę zewnętrznego stabilizatora z kością.

Urządzenie mocuje się do kości za pomocą wkrętów. Są połączone z nośnikiem mocy za pomocą specjalnych szczęk. Wkręty wprowadza się przezskórnie. Nośnik siły łączącej znajduje się poza tkankami miękkimi.

Po założeniu stabilizatora zewnętrznego wykonuje się badanie rentgenowskie pacjenta. Jeśli wszystkie fragmenty kości znajdują się w żądanej pozycji, lekarz może aseptycznie zakryć miejsca wlotu metalowych prętów, aby przeciwdziałać infekcji. Pacjent jest następnie przewożony do sali pooperacyjnej, gdzie dochodzi do siebie po zabiegu.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Podłączenie zewnętrznego stabilizatora wiąże się z pewnym ryzykiem. Może to prowadzić do nieprzewidzianych incydentów z powodu znieczulenia, urazów nerwów i krwawienia. Ponadto możliwe jest powstawanie nieestetycznych blizn i infekcji ran.

Ponadto istnieje ryzyko specjalnych powikłań. Należą do nich nierówności, infekcje kości, opóźnienia w gojeniu kości i trwałe wyraźne ograniczenia ruchu sąsiednich stawów. Jednak jeśli leczenie jest starannie zaplanowane, często można przeciwdziałać powikłaniom.

Po operacji pacjent po 2-3 dniach przystępuje do fizjoterapii. W szpitalu fizjoterapeuta zapoznaje go z ćwiczeniami, które następnie może wykonywać we własnych czterech ścianach. Dwa do sześciu tygodni później lekarz wykona dodatkowe prześwietlenia. Ważna jest również konsekwentna konserwacja zewnętrznego stabilizatora. Metalowe pręty stwarzają ryzyko, że rana zostanie dotknięta zarazkami. Z tego powodu konieczne jest dokładne czyszczenie sztyftów środkami dezynfekującymi. Ponadto rana musi pozostać sucha.