Występowanie i uprawa bluszczu pospolitego
W Europie Środkowej bluszcz pospolity jest jedynym pnączem. Po kilku latach topory pędów zaczynają drzewnieć i przekształcać się w półkrzewinki, krzewy i liany (pnącza). W rzadkich przypadkach lignifikacja może sięgać tak daleko, że bluszcz pojawia się jako drzewo. Pnie zdrewniałe osiągają czasami średnicę od 10 do 30 centymetrów. Bluszcz w trakcie swojego rozwoju rozwija dwa różne kształty liści. Zjawisko to jest znane jako dyformizm liści.
Pełzające młode pędy mają kanciaste, klapowane liście, podczas gdy liście mają gładką krawędź, gdy roślina jest w pełni rozwinięta. Liście rosną wtedy w kształcie gruszki, której łodygi są wolne w powietrzu. Późnym latem tworzą się kuliste kwiaty. Zimą z tych kwiatów wyrastają czarne, trujące jagody. Bluszcz pochodzi z zachodniej, środkowej i południowej Europy. W toku kolonizacji europejskiej bluszcz pospolity trafił do Ameryki Północnej, Australii i Nowej Zelandii.
Efekt i aplikacja
Wszystkie części bluszczu są trujące. Jednak toksyczność zależy również od dawki składników aktywnych. Dlatego bluszcz może być również używany jako roślina lecznicza i lecznicza. Preparaty z liści bluszczu przy niewielkich stężeniach mają działanie wykrztuśne i przeciwskurczowe. Dlatego stosuje się je przy chorobach oskrzeli oraz kaszlu drażliwym i konwulsyjnym. Jednak przy wyższych dawkach następuje podrażnienie skóry i błon śluzowych. Efekt ten jest spowodowany przez Alpha-Hederin.
Alfa-hederin powstaje, gdy rozkładane są saponiny, które znajdują się w liściach, drewnie i jagodach bluszczu. Ta substancja stanowi 80 procent trucizn w bluszczu.Kolejną toksyczną substancją jest falcarinol. Różne gatunki roślin, takie jak bluszcz, produkują falkarinol, który odstrasza szkodniki i grzyby. W niewielkich stężeniach stwierdzono właściwości przeciwrakowe, przeciwbakteryjne, grzybobójcze i przeciwbólowe tej substancji.
Jednak w większych ilościach jest trujący i może prowadzić do alergii i podrażnień skóry. Dlatego przy cięciu bluszczu zaleca się również lekkie środki ochronne. Toksyczność bluszczu jest również powodem, dla którego jest on obecnie rzadko stosowany jako roślina lecznicza. Kiedyś była popularną rośliną leczniczą, a nawet w starożytności i starożytności była uważana za świętą roślinę. Stosowano go przy chorobach biegunkowych, schorzeniach śledziony i schorzeń dróg oddechowych.
W tamtych czasach ludzie wierzyli również w lecznicze właściwości bluszczu w leczeniu reumatyzmu, dny moczanowej, żółtaczki, a nawet dżumy. Dziś do jego stosowania można używać tylko liści i kwiatów. Czarne jagody mają zbyt wysokie stężenie toksyn. Stężenie nie może być zbyt wysokie do użytku wewnętrznego. Dlatego herbaty mieszane z bluszczem są odpowiednie jako herbaty oskrzelowe. Jednak na zewnątrz jest bezpieczny w użyciu. Stosowany jest w postaci kąpieli, okładów i okładów na rany, wrzody i ból. Bluszcz można również stosować jako maść lub ekstrakt olejowy.
Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania
Bluszcz działa leczniczo na różne choroby układu oddechowego, wrzody, dnę, reumatyzm i różne bóle. Obniża również gorączkę, leczy rany, a nawet jest stosowany przy cellulicie. Okład z bluszczu polecany jest również przy nerwobólach tzw. Nerwobólach.
W listopadzie 2009 roku została uznana za roślinę leczniczą roku 2010. Ponieważ ekstrakty z bluszczu są dziś używane jako syrop na kaszel lub herbaty lecznicze w leczeniu uporczywego śluzu w oskrzelach. Jednak ze względu na toksyczność składników czynnych ekstrakty te można uznać tylko za produkty lecznicze. Dozowanie nie może być zbyt wysokie. Do ich wykonania można używać tylko liści. Zawierają do 6 procent saponin triterpenowych.
Oprócz alfa-hederiny, substancje hederakozyd B i C również odgrywają rolę w zakresie skuteczności. Te aktywne składniki upłynniają śluz, rozluźniają mięśnie oskrzeli i tym samym rozluźniają drogi oddechowe. Ekstrakty te są również bardzo skuteczne w leczeniu przewlekłych zapalnych chorób oskrzeli i krztuśca. Oprócz syropów na kaszel i herbat, ekstrakty z bluszczu są również używane jako krople.
Jednak przy wyższych dawkach pojawiają się nieprzyjemne skutki uboczne, a nawet poważne zatrucia. Zwłaszcza w miąższu czarnych jagód bluszczu zawartość alfa-hederiny jest tak wysoka, że jej spożywanie jest bardzo niebezpieczne. Pierwsze objawy zatrucia mogą wystąpić już po spożyciu 2-3 jagód. Występują nudności, wymioty, szybki puls, podrażnienie żołądka i jelit oraz bóle głowy. Spożycie dużej ilości jagód prowadzi nawet do ciężkiej biegunki, skurczów i niewydolności oddechowej. Zaobserwowano również śmiertelne formy tego zatrucia. Nawet kontakt zewnętrzny z bluszczem może powodować poważne podrażnienia skóry i alergie z powodu wpływu tej samej substancji czynnej.
.jpg)
.jpg)
