Wstrząs hipowolemiczny

W a wstrząs hipowolemiczny występuje poważne zaburzenie krążenia, które nieleczone prowadzi do śmierci. Przyczyną jest zwykle utrata krwi lub płynu, na przykład z powodu ciężkiej biegunki lub krwawienia po wypadku.

Co to jest wstrząs hipowolemiczny?

W języku potocznym mówi się często o szoku wywołanym sytuacją ze skrajnym stresem psychologicznym. W medycynie termin ten oznacza wstrząs hipowolemiczny jednakże ostry brak tlenu w ważnych narządach, takich jak płuca lub nerki. Zależność między zapotrzebowaniem na tlen a podażą tlenu nie jest już poprawna.

Brak objętości prowadzi do centralizacji pozostałej objętości krwi, a tym samym do zmniejszenia ukrwienia najmniejszych naczyń krwionośnych (kapilar). Brak przepływu krwi powoduje brak tlenu i uszkodzenie komórek, a tym samym całego narządu. Może to prowadzić do utraty funkcji dotkniętych struktur.

przyczyny

Przyczyną wstrząsu hipowolemicznego jest brak objętości. Występuje, gdy traci się ponad 20 do 30 procent całkowitej objętości krwi i inne utraty płynów. Wstrząs hipowolemiczny, spowodowany utratą krwi, jest również nazywany a wstrząs krwotoczny.

Urazy naczyń krwionośnych, na przykład przez przecięcia lub pęknięcie tętniaka, czyli worka naczyniowego w tętnicy głównej, mogą powodować masywną utratę krwi, a tym samym wstrząs hipowolemiczny. Krwawienie z przewodu pokarmowego, na przykład z powodu wrzodów żołądka lub guzów jelita, może być tak masywne, że objętość krwi nie jest już wystarczająca do całkowitego zaopatrzenia organizmu.

Innym źródłem obfitego krwawienia jest ostre, ciężkie zapalenie trzustki (zapalenie trzustki). Inne przyczyny obfitego krwawienia, które mogą wywołać wstrząs hipowolemiczny, obejmują złamania kości z dobrym ukrwieniem, takie jak złamanie miednicy lub uda. Pęknięcie śledziony, na przykład po wypadku lub przypadkowych urazach innych narządów, może prowadzić do krwawienia do jamy brzusznej, a tym samym do utraty objętości, której nie można skompensować.

Powikłania podczas porodu czy podczas operacji również niosą ze sobą ryzyko utraty krwi zagrażającej życiu. Nie tylko utrata krwi, ale także utrata wody, osocza lub elektrolitów może prowadzić do szoku związanego z utratą objętości. Możliwe przyczyny to straty spowodowane silnymi wymiotami, biegunką, odwodnieniem z powodu niedostatecznego spożycia płynów lub zaburzeniami równowagi hormonalnej ze zwiększoną utratą wody (np. Niewydolność nadnerczy choroba Addisona).

W przypadku ciężkiego zapalenia otrzewnej lub płuc, a także rozległych oparzeń utrata wody z osocza do tkanek może być tak poważna, że ​​dochodzi do wstrząsu hipowolemicznego.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Jeśli następuje zmniejszenie objętości krwi z powodu utraty krwi lub płynów, organizm najpierw próbuje ustabilizować krążenie poprzez zwiększenie rzutu serca. Ponadto uwalniana jest adrenalina i noradrenalina w celu zwężenia naczyń krwionośnych. Serce również bije szybciej z powodu adrenaliny. Środki te powodują redystrybucję pozostałej krwi.

Krew jest pobierana z narządów i struktur ciała, które nie są bezpośrednio niezbędne, takich jak skóra, ręce i nogi, przewód pokarmowy i nerki, aby móc zaopatrywać pośrednio ważne narządy, takie jak mózg, serce i płuca. Ten proces nazywa się centralizacją krążenia.

Pacjenci w szoku lub na jego krawędzi są zwykle bardzo niespokojni i niespokojni. Uwolnienie adrenaliny i noradrenaliny zwiększa tętno do ponad 100 uderzeń na minutę. Pacjenci mają zimne poty. Ciśnienie krwi jest niskie z powodu małej objętości krwi, a ciśnienie skurczowe wynosi poniżej 90 mmHg. Jeśli centralizacja krążenia już nastąpiła, pulsacje na obrzeżach ciała, na przykład na nadgarstku lub stopie, nie są już odczuwalne.

Ze względu na zmniejszony dopływ krwi do skóry osoby dotknięte chorobą są bladoszare i odczuwają zimno. Skóra i błony śluzowe są zabarwione na niebiesko (cyjanotycznie) z powodu braku tlenu. Wydalanie moczu jest ograniczone lub całkowicie zatrzymane z powodu upośledzenia czynności nerek. Występują trudności w oddychaniu lub hiperwentylacja. Silne uczucie pragnienia jest również typowe dla wstrząsu hipowolemicznego.

Diagnoza i przebieg choroby

Rozpoznanie wstrząsu hipowolemicznego zwykle opiera się na typowym obrazie klinicznym w połączeniu z objawami możliwej przyczyny. Indeks wstrząsów może służyć do oceny niebezpieczeństwa sytuacji. Indeks wstrząsów to iloraz tętna i skurczowego ciśnienia krwi. U osób zdrowych wskaźnik ten wynosi ok. 0,5, w szoku wartość wzrasta powyżej 1, co oznacza, że ​​tętno jest wyższe niż ciśnienie skurczowe.

Test Rekap służy do diagnozowania sytuacji w zakresie przepływu krwi obwodowej.Egzaminator na krótko wciska paznokieć chorego w łożysko paznokcia. Spowoduje to wypchnięcie krwi z naczyń włosowatych. Jeżeli ponowna kapilarizacja, czyli cofanie się krwi do naczyń włosowatych, trwa dłużej niż sekundę, to przyjmuje się, że na obwodzie nie ma wystarczającego przepływu krwi.

Komplikacje

Jeśli wstrząs nie jest leczony przez lekarza, pacjent zwykle umiera. Z tego powodu, aby utrzymać pacjenta przy życiu, konieczne jest natychmiastowe leczenie. Występuje poważna utrata krwi i płynów. Jeśli te straty nie ustąpią i nie zostaną natychmiast zatrzymane, narządy wewnętrzne i serce przestaną funkcjonować.

Ponadto narządy są zaopatrywane w zbyt małą ilość tlenu, przez co może dojść do następczych uszkodzeń, które są zwykle nieodwracalne. Z powodu niskiego ciśnienia krwi pacjent traci przytomność i może doznać różnych urazów od upadku. Występuje duszność, której zwykle towarzyszy hiperwentylacja.

Leczenie wstrząsów jest objawowe i przede wszystkim zatrzymuje krwawienie i utratę płynów. Jeśli zostanie to zrobione wystarczająco szybko, cierpiący może przeżyć. Nie można jednak przewidzieć, czy wstrząs spowodował nieodwracalne uszkodzenie narządów lub mózgu. Może to prowadzić na przykład do paraliżu lub innych zaburzeń czucia. Szok może również ograniczyć oczekiwaną długość życia.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku wstrząsu hipowolemicznego należy natychmiast powiadomić lekarza ratunkowego. Pacjent wymaga natychmiastowego intensywnego leczenia. Jeśli ciśnienie krwi nagle spada i pojawia się duszność, należy wezwać pogotowie. Charakterystyczne dla reakcji szokowej jest również silne uczucie pragnienia, którego nie można wyeliminować poprzez spożycie płynów. Jeśli objawy zostaną zauważone, może to być spowodowane wstrząsem hipowolemicznym i wymagać oceny lekarskiej i leczenia. Jeśli masz poważne skaleczenia lub oznaki tętniaka, musisz natychmiast zgłosić się do lekarza.

Osoby, które cierpią na wrzody żołądka lub guzy jelit, również należą do grup ryzyka. Pacjenci cierpiący na zapalenie trzustki powinni porozmawiać z lekarzem, jeśli mają wspomniane objawy. W przypadku wstrząsu hipowolemicznego zawsze wymagana jest pomoc medyczna w nagłych wypadkach. Inne osoby kontaktowe to lekarz rodzinny lub internista. Osoby, które doświadczyły reakcji szoku w związku z istniejącą chorobą, powinny porozmawiać z odpowiedzialnym lekarzem.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Terapia i leczenie

Najważniejszą metodą leczenia wstrząsu powodującego utratę objętości jest szybka wymiana płynu. Odbywa się to zwykle poprzez dostarczanie izotonicznych roztworów infuzyjnych. W przypadku wstrząsu hipowolemicznego spowodowanego utratą krwi, oczywiście na pierwszym planie leczenia jest zatrzymanie krwawienia. Ponadto należy leczyć ewentualnie uszkodzone narządy.

W każdym przypadku należy zapobiegać wystąpieniu wstrząsu nerki, tj. Niewydolności nerek we wstrząsie. To samo dotyczy płuca szokowego. Pozycja defibrylacyjna jest zalecana jako pierwsza miara we wstrząsie hipowolemicznym. Tutaj pacjent jest kładziony, a nogi są uniesione. Prowadzi to do cofania się krwi z nóg, a tym samym do większej objętości krwi w górnej części ciała.

zapobieganie

Aby zapobiec wstrząsowi hipowolemicznemu, zawsze należy zadbać o zapewnienie odpowiedniego spożycia płynów w przypadku ciężkich zakażeń, biegunki lub wymiotów. Oczywiste krwawienie należy jak najszybciej zatrzymać. W każdym przypadku lekarz ratunkowy powinien zostać powiadomiony bezpośrednio, nawet jeśli istnieje tylko podejrzenie, że wystąpił wstrząs spowodowany niedoborem objętości krwi.

Opieka postpenitencjarna

Po podstawowych środkach we wstrząsie hipowolemicznym celem jest powrót do normy. W tym celu pacjenci otrzymują koncentraty krwinek czerwonych oraz w zależności od sytuacji świeże osocze. Zastąpienie objętości wspomaga również powrót do zdrowia osoby dotkniętej chorobą. Dla dalszego leczenia ważne jest, aby odbyła się intensywna dyskusja między lekarzem a pacjentem.

W ten sposób zagrożona osoba poznaje warte poznania szczegóły dotyczące np. Prawidłowego zachowania w stanie szoku. Jeśli członkowie rodziny i znajomi zostaną odpowiednio poinformowani, można uniknąć gorszych konsekwencji. Aby zapewnić dobre krążenie krwi w górnej części ciała, nogi pacjenta powinny być nieco wyżej.

Należy podjąć szczególne środki ostrożności, zwłaszcza w przypadku infekcji, której towarzyszą nudności. Istotną rolę odgrywa tutaj odpowiednia podaż płynów. W przypadku krwawienia otwartego wymagana jest również zwiększona uwaga. W tym miejscu nie można wytyczyć dokładnej granicy między pierwszą pomocą, opieką pooperacyjną i profilaktyką.

Osoby z odpowiednim wskazaniem powinny nauczyć się być świadomym własnego ciała, aby móc szybko reagować na wszelkie znaki ostrzegawcze. W ścisłej współpracy z lekarzem można również uniknąć innych dolegliwości, takich jak niewydolność nerek. W przypadku urazu związanego ze wstrząsem może być również potrzebna pomoc terapeutyczna.

Możesz to zrobić sam

Jeśli wystąpi wstrząs hipowolemiczny, należy natychmiast powiadomić lekarza ratunkowego. Następnie należy ustalić przyczynę wstrząsu i, jeśli to możliwe, wyeliminować, na przykład przez zatrzymanie krwawienia lub unieruchomienie złamanej kości. Pacjenta należy uspokoić i, jeśli to możliwe, przyjąć pozycję do wstrząsu - nogi około 20 do 30 stopni wyżej niż reszta ciała. Pogotowie ratunkowe poda poszkodowanemu tlen i zawiezie go do szpitala na dalsze leczenie.

Dalsze środki samopomocy są oparte na urazie. W przypadku złamań kości i podobnych urazów wskazany jest przede wszystkim odpoczynek. Ranę należy pielęgnować zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uniknąć zaburzeń gojenia się rany i innych powikłań. Jednocześnie uraz musi być regularnie badany przez odpowiedzialnego lekarza. Czasami pacjent potrzebuje również pomocy terapeutycznej, aby poradzić sobie z urazem. Dalsze kroki zależą od stanu fizycznego i psychicznego poszkodowanego oraz procesu gojenia obrażeń.