Korzeń węża indyjskiego

w Korzeń węża indyjskiego jest to wypróbowana i przetestowana roślina lecznicza z Azji Południowej. W Indiach używano go między innymi do leczenia ukąszeń węży.

Występowanie i uprawa indyjskiego korzenia węża

Tradycyjna medycyna chińska (TCM) wykorzystuje korzeń węża indyjskiego do leczenia problemów z wątrobą, zawrotów głowy i wysokiego ciśnienia krwi związanego z bólami głowy. Nazwa botaniczna Korzeń węża indyjskiego czyta Rauwolfia serpentina. Jest również nazywana Korzeń węża indyjskiego, Snakewood, Pieprz diabła jawajskiego lub Zioło szalone znany. Roślina lecznicza należy do rodziny trujących psów (Apocynaceae) na. Nie należy go mylić z amerykańskim korzeniem węża.

Nazwa Rauwolfia pochodzi od francuskiego botanika Charlesa Plumiera (1646-1704), który w ten sposób uhonorował niemieckiego botanika Leonharda Rauwolfa (1535-1596). Nazwa Serpentina odnosi się do wężowego kształtu rośliny.

Korzeń węża indyjskiego jest jednym z wiecznie zielonych krzewów i rośnie pionowo. Ma gładką białą skórkę i mleczny sok. Małe kwiaty rozwijają się od kwietnia do maja. Działki są czerwonawe, a płatki są białe. Ponadto korzeń węża indyjskiego tworzy czarne pestkowce, które osiągają wielkość około 8 milimetrów.

Miejscem pochodzenia indyjskiego korzenia węża są Indie. Stamtąd roślina rozprzestrzeniła się do Pakistanu, Sri Lanki i Indonezji. Rauwolfia serpentina rozwija się głównie w tropikalnych regionach północno-wschodnich Indii oraz w regionie Himalajów. Inne obszary upraw to Malezja, Birma i Tajlandia. Okres zbiorów trwa od końca października do początku listopada.

Efekt i aplikacja

Medycznie użyteczne składniki aktywne korzenia węża indyjskiego to około 60 różnych alkaloidów. Należą do nich przede wszystkim alkaloidy monoterpenowe typu johimban, heteroyohimban, ajmalan i sarpagan. Głównymi składnikami aktywnymi są rezcinamina i rezerpina. Rezerpina ma działanie obniżające ciśnienie krwi i uspokajające. Alkaloidy obejmują również johimbinę, serpentynę, ajmalinę i deserypinę.

Mieszanka alkaloidów ma właściwości poprawiające nastrój, przeciwskurczowe i przeczyszczające. Korzeń węża indyjskiego jest zwykle podawany medycznie jako gotowy preparat. Jednak w wyższych dawkach Rauwolfia jest uważana za trującą. Z tego powodu stosowanie jest dozwolone tylko na receptę lekarza. Korzeń węża indyjskiego jest początkowo pobierany w małych dawkach. Są one podawane do osiągnięcia odpowiedniej dawki. Potem następuje długotrwała kuracja preparatem, która może trwać nawet rok.

W homeopatii korzeń węża indyjskiego jest używany w niskich stężeniach od D1 do D4. Zioła są używane głównie w leczeniu depresji i nadciśnienia. Aż do mocy D3, Rauwolfia jest wydawana na receptę. W potencji D6 można go podawać w leczeniu zaburzeń nerwowych. Środki są zwykle przyjmowane w postaci tabletek lub kropli.

Stosowane są przede wszystkim kombinacje z rezerpiną. Jedynym pojedynczym lekiem jest Gilurytmal, który zawiera ajmalinę. Jest stosowany w leczeniu arytmii serca. Medycyna ajurwedyjska docenia także indyjski korzeń węża. Tam jest klasyfikowany jako ogrzewający i suchy. Pomimo gorzkiego smaku ma ostry wpływ na trawienie. Ze względu na swoje działanie uspokajające stosowany jest przy nerwowym niepokoju i skurczach.

Tradycyjna medycyna chińska (TCM) wykorzystuje korzeń węża indyjskiego do leczenia problemów z wątrobą, zawrotów głowy i wysokiego ciśnienia krwi związanego z bólami głowy.

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

O indyjskim wężu wspomniano już w tekstach ajurwedy w VII wieku pne. Wzmiankowany. W starożytnych Indiach uzdrowiciele używali ich głównie przeciwko ukąszeniom węży. Egzotyczna roślina lecznicza dotarła do Europy dopiero na początku XVIII wieku, kiedy została odkryta podczas podróży badawczych. Również na kontynencie europejskim Rauwolfia była początkowo używana w indyjskiej medycynie ludowej.

W 1952 roku naukowcom udało się wyizolować najważniejszy aktywny składnik korzenia węża indyjskiego - rezerpinę, który umożliwił produkcję chemiczną. W ten sposób Rauwolfia mogła być już szeroko stosowana w medycynie już dwa lata później. Głównym obszarem zastosowania były choroby psychiczne, takie jak psychozy. Korzeń węża indyjskiego był jednym z pierwszych testowanych leków w leczeniu schizofrenii.

Dzięki intensywnym badaniom naukowcy zdobyli również ważną wiedzę na temat metabolizmu ludzkiego mózgu, co z kolei umożliwiło opracowanie nowych przydatnych preparatów. Jednak rezerpina miała tę wadę, że powodowała liczne skutki uboczne. Ostatecznie doprowadziło to do spadku użycia rezerpiny. W latach 70-tych rezerpinę zastąpiono preparatami lepiej tolerowanymi.

Przez długi czas Rauwolfia była również uważana za ważny lek na nadciśnienie. W 1986 r. Indyjski korzeń węża został pozytywnie oceniony przez Komisję E i zalecany do leczenia łagodnego wysokiego ciśnienia krwi, niepokoju psychomotorycznego, stanów napięcia i lęku, jeśli inne środki nie przyniosły skutku. Jednak ze względu na silne skutki uboczne roślina lecznicza była rzadko stosowana.

Rauwolfia była używana tylko jako rezerpina w małej dawce razem z innymi lekami na nadciśnienie. Korzeń węża indyjskiego jest obecnie sprawdzonym lekarstwem w homeopatii. Tam preparat podaje się w homeopatycznym rozcieńczeniu przeciw łagodnym bólom serca i nadciśnieniu samoistnemu.

Jak już wspomniano, przy przyjmowaniu korzenia węża indyjskiego możliwe są różne skutki uboczne, co można przypisać silnemu działaniu rośliny. Mogą to być koszmary senne, depresja, lęk, problemy z sercem, problemy z krążeniem, objawy choroby Parkinsona i osłabienie mięśni. Rauwolfii nie wolno stosować, jeśli pacjent cierpi na choroby, takie jak depresja, stwardnienie rozsiane nerek lub stwardnienie tętnic naczyń mózgowych.