Psychologia kliniczna

Plik Psychologia kliniczna jest subdyscypliną psychologii stosowanej i zajmuje się rozwojowymi, emocjonalnymi, poznawczymi, behawioralnymi i społecznymi podstawami zaburzeń psychicznych oraz ich wpływem na zachowanie. Psychologia kliniczna obejmuje również neuropsychologię i psychologię medyczną.

Co to jest psychologia kliniczna?

Jeśli zaburzenia wewnętrzne lub zewnętrzne wpływają na ludzi, systemy lub grupy, psychologia kliniczna wykorzystuje metody naukowe do badania wpływu na zachowanie i doświadczenie.

Jeśli zaburzenia wewnętrzne lub zewnętrzne wpływają na ludzi, systemy lub grupy, psychologia kliniczna wykorzystuje metody naukowe do badania wpływu na zachowanie i doświadczenie. Zależności opisane są w postaci przewidywań i diagnoz, a badania, oceny i praktyczne procedury tworzą jednostkę. Szkolenie i dalsza działalność zawodowa odbywają się w tzw. Modelu naukowiec-praktykujący.

Psychologia kliniczna jest bardzo szeroko zdefiniowana i zajmuje się nie tylko zaburzeniami psychicznymi, ale także szeroką gamą systemów i metod diagnozy, leczenia, rehabilitacji i profilaktyki. Jednak dyscyplina ta prowadzi przede wszystkim badania podstawowe i w ramach badań poszukuje przyczyny zaburzeń funkcjonalnych obszarów.

Na podstawie wyników można opracować metody, które przynoszą zmianę. Na przykład rozmowy psychologiczne, analizy behawioralne i psychodiagnostyka są wykorzystywane jako część leczenia kliniczno-psychologicznego. Czas trwania lub rodzaj leczenia zależy od indywidualnej sytuacji i nasilenia objawów.

Zabiegi i terapie

Obszar działalności psychologa klinicznego obejmuje diagnostykę kliniczno-psychologiczną w zakresie zaburzeń zachowania, sprawności i zmian psychologicznych oraz psychologiczne metody leczenia oparte na psychologii osobowości i rozwoju, teorii uczenia się i wiedzy z zakresu psychologii społecznej. Leczenie psychologiczne powinno być zawsze uwzględnione we wcześniejszej definicji problemu lub w późniejszej ocenie. Przebieg zabiegu wygląda następująco:

• Definicja lub opis problemu

• Wskazanie i decyzja dotycząca leczenia

• Planowanie leczenia

• Ocena wyniku i procesu leczenia

Interwencja obejmuje pracę z osobami dotkniętymi chorobą, ale także zmianę warunków instytucjonalnych i społecznych. Ponieważ zaburzenia psychiczne są zwykle bardzo złożone, często wymagana jest duża liczba różnych rodzajów interwencji. Sprawdziły się tu połączone standardowe programy terapeutyczne, takie jak programy terapii behawioralnej w leczeniu konfliktów, stresu i lęku, zintegrowany program terapii psychologicznej dla pacjentów ze schizofrenią lub programy treningowe neuropsychologiczne, które są stosowane na przykład w chorobach mózgu. Interwencje można przypisać do różnych obszarów. Obejmują one:

• Poznanie (strategie rozwiązywania problemów, percepcja, zdolność koncentracji, zdolność orientacji)

• Psychofizjologia (leczenie bólu, biofeedback, świadomość ciała, relaksacja, reedukacja nerwowo-mięśniowa)

• Zachowania społeczne (percepcja społeczna, wzmacnianie mechanizmów samokontroli, trening behawioralny, trening pewności siebie, trening komunikacji)

• Radzenie sobie z chorobą (zapobieganie nawrotom, zarządzanie chorobą, promocja compliance, psychoedukacja)

• Leczenie specyficzne dla zaburzenia (rozwój osobowości, zarządzanie konfliktami i stresem, kontrola afektu i agresji, profilaktyka samobójstw)

Leczenie kliniczno-psychologiczne opiera się na sześciu charakterystycznych cechach:

• Wybór środków: obejmują one na przykład rozmowę, relacje międzyludzkie i ćwiczenia.

• Funkcje terapeutyczne: Ważnymi funkcjami leczenia kliniczno-psychologicznego są: profilaktyka, promocja zdrowia, rehabilitacja i terapia.

• Orientacja na cel: aby móc wybrać właściwą metodę leczenia kliniczno-psychologicznego, konieczne jest sformułowanie konkretnego celu. Stanowi podstawę do rozwoju interwencji zorientowanych na cel.

• Podstawa teoretyczna: Leczenie musi spełniać kryteria dotyczące badań empirycznych, ustaleń empirycznych, teorii i hipotez.

• Ocena: można empirycznie sprawdzić, czy leczenie jest skuteczne.

• Profesjonalne działanie: Interwencje są przeprowadzane przez ekspertów, a terapeuta i klient aktywnie wymieniają się pomysłami. Szczególnie ważna jest również orientacja na zasoby w przebiegu leczenia.

Oferta skierowana jest do osób, rodzin lub par, które cierpią na choroby psychiczne, upośledzenia umysłowe lub chroniczne lub ostre reakcje stresowe. To zawiera:

• Upośledzenia psychiczne, które można przypisać chorobom somatycznym, takim jak zawały serca, udary, stwardnienie rozsiane lub rak.

• Ostre kryzysy lub trudne sytuacje, takie jak separacja, śmierć, katastrofy lub przemoc

• Lęk sytuacyjny, na przykład przed chemioterapią lub operacją

• Dolegliwości psychosomatyczne

• Choroby psychiczne, takie jak depresja, ADHD, autyzm lub problemy obsesyjno-kompulsywne

• Zaburzenia uwagi i pamięci, jak w demencji lub chorobie Alzheimera

• Problemy szkolne lub zaburzenia rozwojowe

• Problemy seksualne wynikające z choroby psychicznej lub fizycznej.

• Uzależnienia od narkotyków, alkoholu lub nikotyny

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

Diagnostyka i metody badań

W ramach diagnozy należy zbadać obecność lub stopień ekspresji różnych cech psychologicznych. W tym celu dostępne są następujące procedury testowe:

• Testy wydajnościowe (w tym testy umiejętności, testy szkolne, ogólne testy wydajności, testy inteligencji, testy rozwojowe)

• Psychometryczne testy osobowości (w tym testy struktury osobowości, testy nastawienia i zainteresowań, testy kliniczne)

• Proces rozwoju osobowości (w tym procesy rysowania i projektowania, procesy słowno-tematyczne)

Ponadto stosuje się szereg wspomaganych komputerowo procedur diagnostycznych, w tym system testowy Hogrefe lub system testowy Wienera. Jeśli trzeba radzić sobie ze stresującymi sytuacjami, mówi się o interwencji kryzysowej. Ponieważ kryzysy przebiegają etapami, w poszczególnych fazach stosuje się specjalne interwencje, aby dotknięci nimi mogli zmienić swoją orientację.

W ramach poradnictwa kliniczno-psychologicznego terapeuta przekazuje specjalistyczną wiedzę na temat określonych zaburzeń lub sposobów ich zmiany. W przeciwieństwie do leczenia kliniczno-psychologicznego, poradnictwo jest krótkoterminową interwencją ukierunkowaną na rozwiązanie. Pomoce decyzyjne i informacje są udostępniane klientom, a sprawa jest dopracowana. W ten sposób można zainicjować zmianę w zachowaniu, ale osobom dotkniętym chorobą nie towarzyszy ona przez dłuższy czas.