Farmakodynamika

Plik Farmakodynamika jest dziedziną farmakologii, której nauczanie zajmuje się biologicznym działaniem leku na organizm. Obejmuje to analizę mechanizmów działania, skutków ubocznych, dawki i jej skutków, a także toksykologii.

Co to jest farmakodynamika?

Podawanie leku, środka farmaceutycznego, ma określony wpływ na organizm. Substancja lecznicza łączy się z receptorem, wyzwalając w ten sposób efekt i wywołując efekt. Zadaniem farmakodynamiki jest zbadanie tych mechanizmów działania pod kątem ich skutków biochemicznych i fizjologicznych.

Które narządy są dotknięte chorobą, jakie funkcje biologiczne są dotknięte? Celem leku są enzymy, białka transportowe osadzone w błonie komórkowej, kanały jonowe i receptory. Preferowane są połączenia synaptyczne między końcem włókna nerwowego a odpowiednim narządem. Istnieją różne mechanizmy działania. Trzy najważniejsze z nich to upośledzenie biosyntezy w mikroorganizmach, hamowanie lub aktywacja enzymów oraz wpływ na błony komórkowe w celu kontrolowania procesów metabolicznych.

Funkcja, efekt i cele

Sposób działania leku jest ściśle związany ze współzależnością między substancją czynną a jej receptorem, ponieważ działanie leku jest związane z określonymi strukturami funkcjonalnymi i zależy od struktury molekularnej. Ze względu na analogiczną strukturę podobne związki reagują z porównywalnym efektem.

Decydującym czynnikiem może być również przestrzenne rozmieszczenie atomów w cząsteczce. Receptory to struktury komórkowe. Są to biologicznie aktywne punkty w organizmie, takie jak określone cząsteczki lub cząsteczki molekularne na błonach komórkowych. Prawie wszystkie efekty leków są oparte na pięciu mechanizmach działania. Obejmuje to interakcje z receptorami, które mogą wywołać stymulację lub zablokowanie organizmu. Wpływ na aktywność enzymu może skutkować zarówno aktywacją, jak i hamowaniem. Enzymy działają jako regulatory. Jeśli na przykład enzym wytwarzający cholesterol zostanie zahamowany, poziom cholesterolu we krwi spada.

Na przykład, gdy kanały jonowe są otwarte lub zablokowane, stężenie wapnia może zostać zmniejszone, co zmniejsza obciążenie serca. A kiedy substancje czynne wpływają na układy transportowe, pompa protonowo-potasowa może zostać dławiona, aby zahamować produkcję kwasu solnego w żołądku. Zahamowanie biosyntezy w mikroorganizmach służy zwalczaniu infekcji. Dzięki temu penicylina zapobiega tworzeniu się ścian komórkowych przez bakterie.Aktywne składniki farmaceutyczne tworzą ważne połączenie z receptorem w celu specyficznej walki z chorobami. Dzięki tej fuzji zarówno efekt jest wyzwalany, jak i osiągany. Dawka i jej wpływ na lokalizację docelową odgrywają ważną rolę w stosowaniu leku.

Kiedy pojawia się jaki efekt, jak długo trwa, kiedy się kończy? Gdy tylko określona dawka substancji aktywnej wykaże działanie, mówimy o tak zwanej dawce progowej, czyli dawce początkowej. W celu uzyskania szybszego efektu, a tym samym silniejszego efektu, dawkę zwiększa się. Jednak wzrost nie może być arbitralny bez generowania niedogodności. Podwójny prezent nie oznacza podwójnego efektu. Po przekroczeniu pewnej ilości nastąpiła maksymalna możliwa do osiągnięcia reakcja przez aktywny składnik farmaceutyczny. Po tym nie należy spodziewać się dalszego wzrostu. Wręcz przeciwnie, mogą wystąpić negatywne skutki. Dlatego ważne jest, aby sprawdzić, przy jakich dawkach, jakie skutki występują i jak silne są one przy danej dawce i kiedy mogą być toksyczne.

Większość składników aktywnych jest specyficznych, czyli rozwijają swoją skuteczność w określonym miejscu. Natomiast niespecyficzne leki są rozprowadzane po całym organizmie. Dlatego waga pacjenta ma kluczowe znaczenie dla skuteczności takiej substancji. Pacjent ważący 100 kilogramów wymaga większej dawki niż pacjent ważący 80 kilogramów. Z kolei w przypadku określonych składników aktywnych waga odgrywa podrzędną rolę, gdyż substancja działa bezpośrednio w miejscu docelowym.

Większość substancji leczniczych ma określone skutki. Oznacza to, że wymagane są tylko niskie dawki, które działają w ściśle określonych miejscach docelowych. Nieliczne niespecyficzne substancje czynne wymagają wysokich dawek, aby osiągnąć efekt. Dzięki tak zwanym projektom składników aktywnych można w szczególności dostosować właściwości substancji. Istnieją również składniki aktywne, które łączą kilka efektów. Mogą to być zarówno skutki, jak i skutki uboczne.

cechy szczególne

Celem aktywnego składnika farmaceutycznego jest możliwie jak najbardziej konkretne oddziaływanie, aby powstrzymać chorobę na miejscu. Rzadko się to udaje, tak że występują nie tylko pożądane i niepożądane skutki, ale także działania niepożądane, które są wymienione w ulotkach informacyjnych dla pacjentów produktów leczniczych. Oba efekty, zarówno pożądane, jak i niepożądane, zależą od wielu czynników.

Obejmują one dawkowanie substancji czynnej, chorobę, wiek i płeć pacjenta; Czas trwania leczenia, wrażliwość pacjenta. Skutki uboczne mogą być nieszkodliwe, ale mogą też mieć poważne konsekwencje. Obejmują one od utraty apetytu do biegunki, uszkodzenia nerek, deformacji noworodków i upośledzenia zdolności kierowania pojazdami lub zaburzeń czynnościowych. Cytostatyki są niespecyficzne i dlatego mają szeroki zakres skutków ubocznych, takich jak nudności, wymioty i zmiany w szpiku kostnym spowodowane zmniejszonym tworzeniem się krwi.

Staje się to również problematyczne dla pacjentów, którzy muszą zażywać kilka leków. Często prowadzi to do interakcji, które osłabiają, wzmacniają lub nawet znoszą poszczególne leki. Ponadto mechanizm działania wielu leków nie został jeszcze wyjaśniony.