Plasmin

Plasmin jest enzymem rozszczepiającym białka w ludzkiej surowicy krwi, który powstaje z prekursora plazminogenu. Jej głównym zadaniem jest fibrynoliza, a tym samym rozpad skrzepów krwi w organizmie. Nadaktywność plazminy może prowadzić do skłonności do krwawień, a brak aktywności do skłonności do zakrzepów.

Co to jest plasmin

Ludzka surowica krwi zawiera różne białka i enzymy. Enzymy składają się z gigantycznych cząsteczek biologicznych i działają jako katalizatory przyspieszające reakcje chemiczne. Prawie wszystkie enzymy w ludzkiej krwi to białka, które powstają w wyniku biosyntezy białek rybosomów.

Enzymy pełnią w organizmie różnorodne zadania. W zależności od ich funkcji są dalej klasyfikowane. Peptydazy to na przykład grupa enzymów, które rozszczepiają peptydy lub białka. W ten sposób katalizują hydrolizę związków peptydowych. Peptydazy są również nazywane enzymami proteolitycznymi. Jednym z takich enzymów proteolitycznych jest plazmina. Występuje w surowicy krwi i rozkłada tam różne białka. Za rozkład białek zawartych w surowicy odpowiada również. Plazmina powstaje z prekursora plazminogenu.

Funkcja, efekt i zadania

Główną funkcją plazminy jest rozkład fibryny. Ta tak zwana fibrynoliza odgrywa rolę szczególnie w przypadku zakrzepów krwi. W tym procesie plazmina rozpuszcza własne skrzepy krwi w organizmie, rozkładając polimery fibryny skrzepliny na produkty rozpadu fibryny.

Fibrynoliza jest regulowana przez przeciwdziałanie procesom biochemicznym. Aktywacja odbywa się poprzez przekształcenie nieaktywnego plazminogenu w aktywną plazminę. Fibrynoliza działa razem z krzepnięciem krwi, ale postępuje znacznie wolniej. W aktywacji fibrynolizy biorą udział dwa endogenne aktywatory: specyficzny tkankowo aktywator plazminogenu i urokinaza. Stafylokinaza i streptokinaza, jako niefizjologiczne aktywatory, biorą udział w aktywacji plazminy.

Egzogenne aktywatory tworzą większy kompleks z plazminogenem i plazminą, który aktywuje nieaktywny plazminogen. PAI-1 do PAI-4 pojawiają się jako inhibitory aktywacji fibrynolizy. Po aktywacji plazmina rozszczepia polimery fibryny. Wiąże się z fibryną i rozdziela rozgałęzione polimery fibryny na rozpuszczalne produkty degradacji o różnej strukturze i masie. Krążenie krwi przenosi rozpuszczalne substancje, dopóki nie zostaną wypłukane z krwiobiegu.

Aby dezaktywować fibrynolizę, organizm wykorzystuje inhibitor plazminy, inhibitor alfa-2 plazminy. Plazmina związana z fibryną ma stosunkowo długi okres półtrwania w porównaniu z tą antyplazminą. Wolna plazmina w surowicy jest unieszkodliwiana w bardzo krótkim czasie przez inhibitor.

Plasmin przejmuje zatem ważne zadania w układzie krzepnięcia i jawi się jako przeciwnik trombiny. Oprócz fibryny, fibrynogen etapu wstępnego jest również rozkładany przez plazminę i jej etap wstępny. Proteazy serynowe, takie jak plazmina, mają nieodwracalny efekt i nie katalizują reakcji biochemicznych w obu kierunkach. Plazmina ma działanie autokatalityczne i przekształca inne cząsteczki w aktywną plazminę.

Jego proenzym jest więc substratem dla aktywowanego. Oprócz aktywności fibrynolitycznej plazmina rozkłada również białka, takie jak aktywowane kolagenazy. Ponadto aktywuje różne mediatory w układzie dopełniacza i rozrzedza ścianę pęcherzyków Graafa podczas owulacji.

Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości

Plazmina jest wytwarzana ze wstępnego etapu plazminogenu. Jest syntetyzowany w wątrobie, a następnie uwalniany do krwiobiegu, gdzie można go zmierzyć. Plazminogen ma okres półtrwania dłuższy niż dwa dni. Wolnej plazminy nie można wykryć we krwi prawie lub wcale. Można oznaczyć tylko plazminogen. Oznaczanie zwykle odbywa się w cytrynianowej krwi. Normalne wartości aktywności plazminogenu wynoszą od 85 do 110 procent. Standardowa wartość stężenia plazminogenu wynosi 0,2 g na litr.

Plazminogen staje się plazminą, która podobnie jak elastaza i trypsyna odpowiada endopeptydazie. Aktywacja plazminogenu do plazminy odbywa się za pośrednictwem różnych substancji. Najważniejsze z nich to tPA, trombina, czynnik XII i fibryna. Jako część peptydazy z podgrupy proteazy serynowej, plazmina ma aktywne centrum. W tym centrum aktywnym proteazy serynowe przenoszą katalityczną triadę, w której bierze udział aminokwas seryna. Katalityczna triada kwasu asparaginowego, histydyny i seryny zawiera reszty aminokwasowe połączone wiązaniami wodorowymi.

Choroby i zaburzenia

Chorobą związaną z plazminą jest niedobór inhibitora 1 aktywatora plazminogenu. Ten wrodzony niedobór prowadzi do przedwczesnego rozpuszczenia skrzepów krwi, co objawia się skłonnością do krwawień.

PAI-1 pojawia się w zdrowym organizmie jako inhibitor tkankowego aktywatora plazminogenu, ponieważ odgrywa rolę w wewnątrznaczyniowej fibrynolizie. Spontaniczne krwawienie rzadko jest objawem choroby. Niemniej jednak niewielki uraz może spowodować krwawienie do kolan, łokci, nosa lub dziąseł. Często zwiększa się krwawienie miesiączkowe. U pacjentów często obserwuje się długie okresy krwawienia po operacji. Jeśli występuje tylko częściowy niedobór inhibitorów, krwawienie występuje rzadziej. Może również nie wystąpić żadne krwawienie lub może wystąpić tylko niewielkie krwawienie.

U niektórych pacjentów białko hamujące jest obecne, ale nie działa. Przyczyną jest mutacja powiązanych alleli. Choroba stanu homozygotycznego jest dziedziczona autosomalnie recesywnie.Test na przeciwciała ELISA lub analiza funkcji PAI-1 umożliwia postawienie diagnozy. Aby zapobiec krwawieniu, pacjentowi podaje się inhibitory fibrynolizy, takie jak kwas epsilon-amino-kapronowy lub kwas traneksamowy.

Zmniejszona aktywność plazminy związana z mutacją jest przeciwieństwem opisanej choroby i może sprzyjać skłonności do zakrzepicy. Współczesna medycyna zakłada również, że rozpad tkanki łącznej przez enzym plazminę odgrywa ważną rolę w rozprzestrzenianiu się różnych chorób. Choroby powiązane obejmują obecnie raka, choroby układu krążenia i stany zapalne.