POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc)

POChP to skrót od Przewlekła obturacyjna choroba płuc, więc Przewlekła obturacyjna choroba płuc. POChP obejmuje kilka podobnych wzorców chorób, które mają podobne objawy i objawy. Typowe są silna duszność, kaszel i plwocina (flegma kaszlu). Główną przyczyną POChP jest palenie.

Co to jest POChP?

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) to nieodwracalne (nieodwracalne) uszkodzenie płuc. POChP obejmuje prawie głównie przewlekłe zapalenie oskrzeli („kaszel palacza”), przewlekłe zapalenie oskrzelików i rozedmę płuc (zniszczenie pęcherzyków płucnych, a tym samym znaczne zmniejszenie powierzchni wymiany gazów).

$config[ads_text1] not found

Typowym objawem są trudności w oddychaniu podczas wydechu. Podczas wydechu oskrzela zapadają się lub są blokowane przez gęsty śluz. W medycynie nazywa się to niedrożnością. Na początku choroby duszność pojawia się tylko w napadach podczas wysiłku fizycznego, a później czasami w stanie spoczynku. Dalsze objawy to plwocina od białej do brązowawej, szczególnie rano, i potworny kaszel.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc jest jedną z powszechnych chorób w Niemczech, zachorowalność wciąż rośnie.

przyczyny

Zdecydowanie najczęstszą przyczyną POChP (przewlekłej obturacyjnej choroby płuc) jest czynne, ale także bierne palenie papierosów. Nawet u byłych palaczy nadal może rozwinąć się przewlekła obturacyjna choroba płuc. Ale ryzyko jest znacznie mniejsze. Fizyczny bodziec i toksyny bezpośrednio uszkadzają komórki w drogach oddechowych, ale także powodują i sprzyjają przewlekłemu zapaleniu.

Komórki odpornościowe nie tylko usuwają toksyczne cząsteczki, ale także uszkadzają strukturę płuc poprzez samoczynne trawienie. Ogólne zanieczyszczenie środowiska (np. Drobnym pyłem lub produktami degradacji biopaliw) jest również istotną przyczyną przewlekłej choroby obturacyjnej. Niektórzy autorzy nadają mu nawet status podobny do palenia.

Rzadsze przyczyny to zawodowy kontakt z substancjami niebezpiecznymi (np. Bawełną lub substancjami chemicznymi), infekcje i nawyki żywieniowe (żywność zawierająca azotyn wydaje się sprzyjać POChP). Niedobór alfa1 antytrypsyny prowadzi również do rozedmy płuc. Jest to choroba dziedziczna, w której brakuje enzymu lub jest on zredukowany, co może ograniczyć aktywność enzymów samoformujących.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Ze względu na stopniową progresję POChP typowe objawy choroby są często rozpoznawane późno, a rozpoznanie stawia się dopiero na późniejszym etapie. Typowe objawy POChP obejmują plwocinę, kaszel i duszność, określane również jako objawy „AHA”. Osoby dotknięte chorobą mają zwykle produktywny kaszel z gęstą flegmą przez kilka miesięcy.

Występuje głównie rano po wstaniu i trudno jest kaszleć. Zwężenie dróg oddechowych prowadzi również do duszności. Problemy objawiają się głównie podczas wydechu. Pacjenci mają problemy z wydychaniem całego powietrza, a podczas wydechu może wystąpić suchy, świszczący dźwięk.

Początkowo duszność występuje głównie podczas wysiłku, tzw. Duszność wysiłkowa, jednak z biegiem czasu dochodzi do coraz częstszych duszności nawet w spoczynku. Pacjenci cierpią na coraz większe ograniczenia sprawności fizycznej. W wyniku malejącej pojemności płuc w organizmie narasta niedobór tlenu.

$config[ads_text3] not found

To objawia się niebieskim zabarwieniem warg, języka, opuszków palców lub palców u nóg. Lekarze nazywają to sinicą. Częste infekcje wirusowe i dym papierosowy pogarszają objawy POChP (zaostrzenie), a tym samym sprzyjają postępowi choroby.

kierunek

Im szybciej POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc) zostanie zdiagnozowana i leczona przez lekarza, tym mniej powikłań i choroba może mieć stosunkowo dobre rokowanie. Ponadto choroba zależy również od tego, czy dana osoba rzuci palenie i aktywnie prowadzi różne działania rehabilitacyjne.

Typowe powikłania, które mogą wystąpić w przebiegu choroby, to zapalenie płuc, a nawet rak płuc spowodowany paleniem. W tym kontekście i przy nieodpowiednim leczeniu może dojść do niewydolności serca lub całkowitej niewydolności oddechowej prowadzącej do śmierci.

Komplikacje

Postępujące osłabienie płuc przez POChP może prowadzić do zwiększonej kolonizacji bakterii i innych patogenów. W efekcie częściej mogą wystąpić dalsze infekcje dróg oddechowych. Błony śluzowe (zwłaszcza oskrzeli) nie mają już możliwości przeciwdziałania infekcjom.

W każdej chwili możliwe jest również ostre nasilenie głównych objawów POChP. Zwiększona duszność i brak tlenu powodują skurcze, a co za tym idzie, podwyższone ciśnienie krwi i zwiększone obciążenie mięśnia sercowego. Oba znacznie zwiększają ryzyko zawału serca i udaru mózgu.

Ponadto ostre zaostrzenie często wymaga leczenia, ponieważ dana osoba nie może już w ogóle oddychać. Czysto strukturalne uszkodzenie dróg oddechowych spowodowane przewlekłą obturacyjną chorobą płuc może prowadzić do zapaści płuc. Odma opłucnowa może być bardzo różna i stanowić poważne zagrożenie dla życia.

Nocne przerwy w oddychaniu, które mogą być związane z wysoko rozwiniętą POChP, mogą prowadzić do niewydolności serca. Zmniejszony przepływ krwi może spowodować trwałe uszkodzenie narządów. Ponadto serce może puchnąć w wyniku niedostatecznego zaopatrzenia w tlen i ostatecznie całkowicie zawieść.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Biorąc pod uwagę, że POChP jest jedną z najczęstszych przyczyn zgonów, wskazane jest szybkie zgłoszenie się do lekarza. Jeśli więc wystąpią typowe objawy - kaszel i duszność - nikt nie powinien unikać wizyty u lekarza. Wyjaśnienie objawów ma sens. Chociaż możliwe jest, że infekcja jest nieszkodliwa, objawy przewlekłe, długotrwałe palenie lub częste narażenie na szkodliwe substancje wskazują na chroniczne uszkodzenie płuc.

Im wcześniej zostanie rozpoznana POChP, tym lepiej można jej zapobiec. Odpowiednio, można zmniejszyć ryzyko następstw płuc palacza, co przy konsekwentnej terapii płuc prowadzi do prawie normalnej oczekiwanej długości życia z mniejszymi ograniczeniami.

Lekarze prowadzący to przede wszystkim lekarz rodzinny (w celu wyjaśnienia zakażeń i wstępnego badania) oraz pulmonolog w celu dalszego leczenia POChP.

Jeśli POChP została już zdiagnozowana, wskazane jest, aby lekarz prowadzący sprawdzał ją regularnie, aby w razie potrzeby zmienić terapię. Jeśli stan się pogorszy, w każdym przypadku należy skonsultować się z lekarzem.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Terapia odbywa się w zależności od ciężkości (stadium) przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Jedynym celem jest złagodzenie objawów. Podejmowane są również próby zapobiegania lub spowolnienia postępu choroby. Same zmiany w płucach są nieodwracalne.

Przede wszystkim leki rozszerzające oskrzela. Są one zwykle wdychane, gdy pojawia się duszność i szybko działają. Typowymi przedstawicielami tej grupy są krótko działające beta-2 sympatykomimetyki (np. Salbutamol), leki przeciwcholinergiczne (np. Bromek ipratropium) oraz metyloksantyny (teofilina, lek rezerwowy). Możliwe jest połączenie leków z różnych grup składników aktywnych. Jeśli lek jest niewystarczający, dodaje się długo działające beta-2 sympatykomimetyki (np. Salmeterol).

Glukokortykoidy (np. Budezonid) stosuje się od trzeciego etapu lub w przypadku pogorszenia stanu - zwykle wywołanego infekcją (zaostrzeniem). Można je podawać wziewnie, w ostrych przypadkach także ogólnoustrojowo w postaci tabletek lub dożylnie. Długotrwała ogólnoustrojowa terapia kortyzonem nie ma sensu w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc. Dodatkowo antybiotyki należy stosować w przypadku infekcji, gdyż stan zapalny w sensie zaostrzenia może znacznie pogorszyć objawy. Nie udało się udowodnić skuteczności środków wykrztuśnych (np. Acetylocysteiny (ACC)).

Pomocne są również środki fizyczne, np. Wykorzystanie pomocniczych mięśni oddechowych w tzw. Siedzeniu woźnicy lub ćwiczenia oddechowe dla lepszej kontroli oddechu (hamowanie ust podczas wydechu). Jeśli te środki są niewystarczające (etap czwarty), pacjent otrzymuje tlen. Przenośne urządzenia tlenowe można łatwo zintegrować z codziennym życiem. Rozróżnia się leczenie długoterminowe i leczenie interwałowe.

Jeśli choroba postępuje, mięśnie oddechowe nie radzą sobie już ze wzmożoną pracą i mogą je wyczerpać. Poszkodowaną osobę należy następnie w pełni przewietrzyć w ramach wentylacji domowej. Możliwa jest również terapia interwałowa. Jednak odstawienie od wentylacji jest zwykle realistyczne tylko w przypadku zaostrzenia. Zabiegi chirurgiczne (resekcja objętości płuc w przypadku rozedmy, przeszczep płuc) są ostatnią pozycją terapii.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w POChP jest zwykle uważane za niekorzystne. Zależy to w dużej mierze od tego, czy i w jakim stopniu można wpłynąć na przebieg choroby. Jeśli uda ci się znacznie spowolnić postęp choroby, szanse na poprawę wzrastają. Średnio jednak oczekiwana długość życia chorego na POChP spada nawet o 5-7 lat w porównaniu z osobami zdrowymi.

Współpraca pacjenta jest niezbędna dla poprawy zdrowia. Należy całkowicie uniknąć zużycia zanieczyszczeń. Obejmuje to zaprzestanie palenia, a także spożycie innych toksyn. Jeśli pacjent jest narażony na nikotynę, spaliny lub inne zanieczyszczenia pochodzące z rzemiosła lub budownictwa, jego szanse na wyzdrowienie są znacznie zmniejszone. W tym samym czasie choroba postępuje szybciej. Gdy tylko tkanka płuc pacjenta chorego na POChP zostanie uszkodzona w minimalnym stopniu, zwiększa się perspektywa ustąpienia objawów lub wyzdrowienia. Jest to jednak możliwe tylko u kilku pacjentów.

W większości przypadków uszkodzenie tkanki płuc pacjentów z POChP jest zaawansowane i nie można go naprawić. Często jedynym sposobem na poprawę zdrowia jest pobranie płuca dawcy, a tym samym przeszczep. Niemniej jednak dalszemu postępowi POChP można zapobiec dzięki farmakoterapii i rezygnacji ze szkodliwych substancji.

zapobieganie

Najlepszą profilaktyką jest rzucenie palenia lub w ogóle nie rozpoczynanie palenia. Należy jednak konsekwentnie unikać biernego palenia. Infekcje górnych dróg oddechowych należy leczyć konsekwentnie, aby uniknąć wystąpienia lub pogorszenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku przewlekłej obturacyjnej choroby płuc można rozważyć różne metody obserwacji. Zależą one od stopnia, w jakim płuca mogą zostać uwolnione oraz jakie skutki choroba miała i wywiera na organizm i psychikę chorej osoby.

Na przykład osoby dotknięte POChP mogą skorzystać z poradnictwa psychologicznego i grup samopomocy. Jest to szczególnie cenne, jeśli choroba nie jest już uleczalna lub doprowadziła do poważnych ograniczeń. Może to być spowodowane schorzeniem skóry w wyniku choroby lub ogólnie obniżoną wydajnością.

W przypadku wszystkich postaci łagodnych i umiarkowanych przypadków POChP, które wymagają leczenia szpitalnego, można rozważyć różne formy kontroli fizycznej. Ogólnie zaleca się lekki trening (chodzenie, wchodzenie po schodach itp.) Oraz chodzenie w miejsca z czystym powietrzem. Opieka uzupełniająca obejmuje również regularne ćwiczenia oddechowe. Utrzymanie ciała w zdrowiu (zwłaszcza w przypadku nadwagi) jest również częścią opieki pooperacyjnej.

Osoby dotknięte przewlekłą obturacyjną chorobą płuc muszą również poddawać się regularnym badaniom kontrolnym. Tutaj rejestruje się czynność i strukturę płuc oraz określa się postęp lub niepowodzenia. Jeśli płuca są poważnie uszkodzone, można założyć badania kontrolne przez całe życie.

Możesz to zrobić sam

Aby odzyskać siły po rozpoznaniu POChP oraz zachować niezależność i mobilność pomimo choroby, osoby nią dotknięte mają wiele możliwości. Oprócz absolutnego unikania papierosów należy również dążyć do codziennego życia, w którym powietrze prawie nie zawiera żadnych zanieczyszczeń. Obejmuje to unikanie zakurzonych pomieszczeń, oparów chemicznych i ruchliwych dróg.

Wskazane są regularne spacery na świeżym powietrzu, a także uprawianie odpowiedniego sportu - wybór z lekarzem prowadzącym. To oczyszcza płuca i zwiększa wydajność oddychania. Zastosowane techniki oddychania, takie jak warga hamulca, również mogą poprawić oddychanie.

Wraz z postępem POChP oddychanie staje się coraz bardziej uciążliwe, może być konieczna zmiana diety. Na przykład żywność powinna być szczególnie bogata w witaminy i minerały, aby odnowa komórek oskrzeli i tworzenie śluzu mogły wzmocnić układ odpornościowy. Wystarczające ilości płynu i herbaty ułatwiają odkrztuszanie plwociny.

Aby rozluźnić płuca i jednocześnie rozluźnić śluz, sprawdziły się inhalacje parowe. Często stosuje się tu olejki z mięty, eukaliptusa, tymianku i szałwii.

Zainstalowanie filtra powietrza w często używanych pomieszczeniach może również chronić płuca przed dalszymi cząsteczkami. W przypadku narastającego osłabienia spowodowanego niewydolnością oddechową, należy założyć codzienne środki pomocnicze (pomoce do chwytania wanny itp.).