Z Prawdziwy słoń należy do rodzaju Alante. Jako roślina lecznicza była używana od czasów starożytnych.
Występowanie i uprawa żywicy prawdziwej
Słoń to wieloletnia roślina zielna, która może osiągnąć maksymalną wysokość dwóch metrów. Uderzającą cechą zioła leczniczego są żółte główki kwiatów. Liście mają do 50 centymetrów długości. Czuli włosy na dolnej stronie. Aromatyczny zapach mocnej podkładki jest również typowy dla alanta.
Słoń pochodzi z Azji Środkowej i Azji Mniejszej. Dziś jest również uprawiany w regionach europejskich, takich jak Niemcy, Holandia, Hiszpania i na Bałkanach. Roślina lecznicza najlepiej rozwija się w miejscach półcienistych i wilgotnych. Okres kwitnienia to okres od czerwca do września.
Efekt i aplikacja
Alant zawiera takie składniki jak inulina, alant kamforę, kwas alantowy, heleninę, alantolakton i olejki eteryczne. Helenina jest przede wszystkim odpowiedzialna za lecznicze działanie rośliny. Dzięki zmieszaniu składników roślina pozytywnie wpływa na katar oskrzeli czy utratę apetytu.
Alant można przedstawić na różne sposoby. W większości przypadków jest stosowany w postaci herbaty. Aby go przygotować, łyżeczkę z pustym korzeniem wylewa się na filiżankę gorącej, przegotowanej wody. Czas parzenia herbaty to dziesięć minut. Po zaciągnięciu użytkownik odcedza herbatę i pije ją małymi łykami. Zalecana dawka to jedna do trzech filiżanek dziennie.
Jeśli spożycie trwa dłużej niż sześć tygodni, należy zrobić sobie przerwę od herbaty alant, aby zapobiec niepożądanym długoterminowym efektom. Po przerwie herbatę można pić ponownie przez sześć tygodni. Alant jest również idealny do herbat mieszanych. Można go więc przyjmować razem z miodunką, korzeniami lukrecji i liśćmi żebrówki w przypadku problemów z kaszlem.
Inną wypróbowaną i sprawdzoną formą podania jest nalewka, którą można również przygotować samodzielnie, napełniając korzenie alantyny do zakręcanego słoika i polewając je alkoholem lub podwójnym ziarnem. Następnie ta mieszanina jest zapieczętowana, aby mogła rysować przez jeden do sześciu tygodni. Po odcedzeniu użytkownik napełnia zawartość szklanki do ciemnej butelki. Z gotowej nalewki można podawać od 10 do 50 kropli dziennie. Jeśli stężenie jest zbyt wysokie, można go rozcieńczyć wodą.
W średniowieczu jako remedium często stosowano również alant wino. Aby to zrobić, potrzebujesz 50 gramów korzeni słonia na jeden litr wina. Producent wlewa to do zakręcanego kieliszka i poluje nim białym winem. Po przelaniu do ciemnej butelki można wypić od jednej do trzech szklanek dziennie.
Alantal maść nadaje się do użytku zewnętrznego. Wykonane są w tradycyjny sposób ze świeżych korzeni słonia i smalcu. Pierwszym krokiem jest przycięcie i ugotowanie zdrowych korzeni. Są one kruszone, aż utworzy się miazga. Następnie owsiankę miesza się ze smalcem.
Następnie producent przeciska mieszaninę przez szmatkę. Na koniec maść wlewa się do tygla, gdzie ostygnie. Inne zastosowania zewnętrzne to okłady z herbatą migdałową, mycie i nakładanie liści na przewlekłe stany zapalne skóry lub rany.
Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania
Już w starożytności i średniowieczu doceniano lecznicze właściwości alant. W tym czasie był stosowany w leczeniu chorób płuc czy świerzbu. Roślina lecznicza powinna również chronić przed zarazą. Obecnie jednak słoń jest rzadko używany.
Herbata Alant dobrze sprawdza się w zwalczaniu chorób układu oddechowego towarzyszących kaszlowi. Należą do nich ostre lub przewlekłe zapalenie oskrzeli, krztusiec, gruźlica i zapalenie płuc. Zaleca się stosowanie Alant w połączeniu z konwencjonalnymi metodami leczenia. Roślina lecznicza ułatwia odkrztuszanie flegmy, zmniejsza skurcze i przeciwdziała pokusie kaszlu. Ponadto alant działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie, co również wpływa pozytywnie na choroby układu oddechowego.
Leczenie słoniem może być również pomocne w przypadku chorób narządów trawiennych. Stosuje się go przy wzdęciach, problemach żołądkowych, zapaleniach jelit, biegunkach czy problemach z drogami żółciowymi. Jednak w przeciwieństwie do dawnych czasów, obecnie głównym celem jest leczenie dolegliwości związanych z kaszlem.
Inne wewnętrzne obszary zastosowania to duszność, dławica piersiowa, zapalenie migdałków, utrata apetytu, anemia, ból w klatce piersiowej, zatrzymanie moczu, skurcze i zapalenie opłucnej.
Zewnętrznie słonia można stosować do leczenia różnych stanów zapalnych skóry. Mogą to być wrzody, egzema, swędzenie lub słabo gojące się rany.
Wadą alant jest możliwość wystąpienia skutków ubocznych. Przy stosowaniu wewnętrznym mogą wystąpić biegunka i wymioty, objawy paraliżu i skurcze. Stosowanie zewnętrzne może powodować podrażnienie błon śluzowych. Niektórzy ludzie są również podatni na reakcje alergiczne. W przypadku przedawkowania można spodziewać się dolegliwości żołądkowo-jelitowych, takich jak biegunka.
.jpg)
.jpg)