w Robinia akacjowa jest to drzewo liściaste liściaste. Robinia pseudoacacia, także w skrócie Szarańcza akacjowa, Szarańcza biała, Fałszywa akacja, Srebrny deszcz lub Cierń strąkowy nazywany, ma swój początek w Ameryce Północnej. Został nazwany na cześć Jean Robina, botanika i farmaceuty, któremu zlecono utworzenie ogrodu botanicznego i który sprowadził drzewo do Europy na początku XVII wieku.
Występowanie i uprawa robinii pospolitej
Plik Szarańcza akacjowa jest bardzo elastyczny i mało wymagający, preferuje ubogie w składniki odżywcze gleby gliniaste i piaszczyste oraz stosunkowo wilgotny klimat. Rośnie głównie w mieszanych lasach liściastych. Dziś jest uważane za najbardziej rozpowszechnione drewno zagraniczne w Europie. Można go również znaleźć w zachodniej i wschodniej Azji oraz w Afryce Północnej. W Ameryce również rozszerzył swój asortyment. Jako drzewo liściaste, które jest wrażliwe na zimno, unika bardzo zimnej północy i dużych wysokości z silnymi mrozami.
Ich solidne właściwości umożliwiają również zazielenianie trudnych lokalizacji, na przykład tam, gdzie jest dużo przemysłu. Po drugiej wojnie światowej rozprzestrzenił się nawet na gruz w Niemczech. Jednak wypiera Sztuczna akacjaJak nazywana jest również Robinia pospolita, gatunek rodzimy, dzięki czemu następuje zmniejszenie różnorodności biologicznej fauny i flory. Zagrożone są rzadkie biotopy, takie jak murawy lub murawy napiaskowe. W ramach ochrony przyrody zasoby są zatem utrzymywane w niektórych lokalizacjach.
Efekt i aplikacja
Robinie są popularne nie tylko jako ozdobne drzewa upiększające krajobraz, ale także jako miejskie drzewa alejowe, ponieważ nie są odporne na zanieczyszczenia gleby i powietrza, takie jak spaliny samochodowe, sól drogowa, dym i kurz. Ich twarde drewno, które pod względem trwałości przewyższa nawet dąb, jest cenione w przemyśle stoczniowym i meblarskim. Wykonuje się z niego również belkę progową i wrębową, sprzęt gimnastyczny oraz parkiety. Służył do podtrzymywania tuneli w górnictwie.
Pomimo swojej twardości drewno robinii jest bardzo elastyczne i dlatego jest preferowane do produkcji łuków. Wysoka odporność na gnicie drewna i wodę sprawia, że robinia jest idealnym drewnem na meble ogrodowe. Zwłaszcza, że stosowany na zewnątrz materiał nie wymaga impregnacji chemicznej. Dlatego właśnie drzewo robinia zyskuje na znaczeniu jako substytut cennych lasów tropikalnych. Oferuje na przykład jakościowy, ale tańszy zamiennik drewna tekowego.
Robinia pseudoacacia pełni ważną rolę jako tzw. Roślina pastewna, zwana także pastwiskiem. Kwiaty szarańczy zapewniają bardzo słodki nektar wczesnym latem i są preferowane przez pszczoły miodne. Miód otrzymywany z robinii akacjowej jest sprzedawany jako miód akacjowy, choć słusznie należy go nazwać miodem robinią akacjową. Prawdziwy miód akacjowy pochodzi z regionów tropikalnych i subtropikalnych.
W przeciwieństwie do innych rodzajów miodu, miód robinii jest bardzo płynny i ma jasnożółty kolor. Jego łagodny smak sprawia, że jest idealnym środkiem słodzącym do herbaty i wypieków. Robinie są intensywnie wykorzystywane jako rośliny pszczelarskie na Węgrzech i we Francji. W Niemczech miód akacjowy produkowany jest w Brandenburgii, gdzie stanowi do 60 procent zbiorów w latach o wysokiej wydajności.
Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania
Choć robinia pospolita jest piękna, cała roślina jest trująca dla ludzi i zwierząt, zwłaszcza dla koni może być śmiertelna. Spłaszczone rośliny strączkowe i kora drzew są bardzo toksyczne. Substancje toksyczne w korze drzew obejmują lektynę z robinii, fazinę, syringinę i protokatechinę. Acacetin, asparagine, kempferol i indican znajdują się w liściach. Nasiona zawierają lektyny. Szczególnie lektyna z robinii i fazazyna są niezwykle niebezpieczne, ponieważ prowadzą do zlepiania się krwinek czerwonych i niszczenia tkanek.
Składniki są obecne w wyższych stężeniach w korze drzew, więc konie, które lubią skubać korę, są szczególnie zagrożone. Nasiona stanowią większe zagrożenie dla ludzi, a zwłaszcza dla dzieci. Cztery z nich mogą wywołać objawy zatrucia w postaci nudności, nudności i bólów brzucha. Pyłek robinii jest również jednym z patogenów kataru siennego. Jako czysta, naturalna roślina lecznicza, robinia nie ma prawie żadnej wagi, przynajmniej w Europie. Herbatę ze świeżych lub suszonych kwiatów pije się na bóle głowy, żołądka i nudności.
Maść z kwiatów zmieszana z tłuszczem owczym ponownie uelastycznia szorstką i suchą skórę. Z drugiej strony homeopatia dobrze zna Robinia pseudoacacia i wykorzystuje korę młodych gałązek przeciwko zaburzeniom trawiennym i wszelkim dolegliwościom związanym z przewodem pokarmowym. Należą do nich problemy z wątrobą, kolka, wzdęcia, zgaga, biegunka, zaparcia, nadkwaśność lub refluks.
Ale na liście wskazań znajdują się również migreny i wrzody żołądkowo-jelitowe. W etnomedycynie, zwłaszcza wśród Indian amerykańskich, gdzie występuje miejscowa szarańcza, nadal odgrywa ona ważną rolę. Części drzewa są używane do obniżania gorączki, jako środek uspokajający, przy dolegliwościach spastycznych i do wydzielania.
Korzeń jest żuty jako środek wymiotny i jest po prostu trzymany w ustach z powodu bólu zęba. Kwiaty gotuje się i zjada na problemy z oczami. Mówi się, że świeży sok z liści ma działanie przeciwwirusowe zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Włoska etnomedycyna wykorzystuje robinię przeciw dolegliwościom oskrzelowym z naparem z suszonych owoców.
.jpg)
.jpg)
