Zawał pnia mózgu

Często kłamie Zawał pnia mózgu leżące u podstaw zwapnione tętnice. W przypadku zawału pnia mózgu ważne jest, aby działać szybko.

Co to jest zawał pnia mózgu?

Na Zawał pnia mózgu jest to szczególna forma udaru, a zatem choroba mózgu. Jeśli zawał pnia mózgu dotyka na przykład ośrodków pnia mózgu, które są odpowiedzialne za poziom świadomości osoby lub kontrolę oddychania, na przykład zawał pnia mózgu może zagrażać życiu.

Zawał pnia mózgu może przybierać różne formy, z których każdemu często towarzyszą określone objawy: tak zwany zespół zamknięcia jest najcięższą postacią zawału pnia mózgu, zgodnie z informacjami medycznymi. Pacjent dotknięty chorobą jest prawie całkowicie sparaliżowany i może wykonywać tylko pionowe ruchy oczu; Niemniej jednak po tego rodzaju zawale pnia mózgu osoba dotknięta chorobą jest zwykle w pełni świadoma i zdolna do zrozumienia złożonych relacji.

Jeśli zawał pnia mózgu występuje w postaci tak zwanego zespołu Wallenberga, rdzeń kręgowy jest niedostatecznie ukrwiony; W rezultacie taki zawał pnia mózgu może prowadzić do zaburzeń czucia i połykania i / lub zaburzeń ruchu.

przyczyny

Główna przyczyna jednego Zawał pnia mózgu to tak zwana arterioskleroza, czyli stwardnienie tętnic. Tętnice, które biegną w okolicy pnia mózgu, a zatem mogą odgrywać ważną rolę w zawale pnia mózgu, to dwie tętnice kręgowe. Te tętnice kręgowe zapewniają odpowiedni dopływ krwi do pnia mózgu.

Jeśli dojdzie do stwardnienia tętnic w jednej lub obu tętnicach kręgowych, dopływ krwi jest ograniczony i może wystąpić zawał pnia mózgu. Jeśli dochodzi do niedrożności tętnic kręgowych, w medycynie określa się to jako zakrzepicę podstawną. Taka zakrzepica podstawna może prowadzić do ciężkiego zawału pnia mózgu lub zespołu zamkniętego, najcięższej postaci zawału pnia mózgu.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Zawał pnia mózgu jest szczególnie ciężką postacią udaru i wpływa na funkcje życiowe, takie jak oddychanie, połykanie i świadomość. Dlatego zawał serca w okolicy pnia mózgu może być śmiertelny. Zawał pnia mózgu objawia się zawrotami głowy, nudnościami, wymiotami i często zaburzeniami widzenia. Czasami występuje również upośledzenie świadomości, ale tylko wtedy, gdy w tętnicy kręgowej dochodzi do zakrzepów krwi. Typowe jest nagłe wystąpienie objawów.

Czasami są one wyzwalane jedynie przez proste ruchy głową. Objawy obejmują intensywne zawroty głowy, którym towarzyszą wymioty. Ponadto może wystąpić paraliż podczas połykania i chrypka. Zaburzenia świadomości występują, ale są rzadkie. Możliwe są nieskoordynowane i niekontrolowane ruchy, zwane również ataksjami.

Jednostronne porażenie rąk i nóg jest częste. Paraliż występuje zawsze po przeciwnej stronie uszkodzonego obszaru mózgu. Inne objawy często obejmują zaburzenia widzenia. Może to prowadzić do tak zwanej oscylopsji. Pacjent przy każdym ruchu ciała dostrzega nieostre obrazy. Te znikają ponownie po zamknięciu oczu.

Oczy mogą również poruszać się w sposób niekontrolowany i rytmiczny (oczopląs). Ponadto osoba zainteresowana często widzi podwójne widzenie. W końcu nierzadko zdarza się, że defekty pola widzenia występują z powodu uszkodzenia kory wzrokowej w mózgu. Ponieważ w tych przypadkach nerw wzrokowy i oko nie są dotknięte, te niepowodzenia można wytrenować.

Diagnoza i przebieg

Jeśli podejrzewa się pacjenta o jego posiadanie Zawał pnia mózgu, diagnostyka jest zwykle wykonywana za pomocą tomografii komputerowej (TK) czaszki (znanej również jako tomografia komputerowa czaszki).

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) jest również rzadziej stosowane do wykrywania zawału pnia mózgu; W przypadku możliwego zawału pnia mózgu możliwe jest graficzne przedstawienie tkanki czaszki. Jeśli dokładne umiejscowienie niedrożności naczyń w czaszce ma być zlokalizowane w przypadku zawału pnia mózgu, można to zrobić za pomocą angiografii MR (metoda obrazowania naczyń).

Przebieg choroby uzależniony jest między innymi od ciężkości zawału i środków rehabilitacyjnych; Po niewielkim zawale pnia mózgu (takim jak zespół Wallenberga) osoby dotknięte chorobą często są w stanie ponownie prowadzić samodzielne życie. Poważny zawał pnia mózgu często może prowadzić do długotrwałej niepełnosprawności; Na przykład po zawale pnia mózgu w postaci zespołu zamknięcia, sekwencje ograniczonych ruchów są często trwałe.

Komplikacje

W najgorszym przypadku zawał pnia mózgu może prowadzić do śmierci. Z tego powodu zawsze konieczne jest szybkie i szybkie leczenie. Prowadzi to do paraliżu w różnych obszarach ciała. Skutkuje to ekstremalnymi ograniczeniami ruchu i często zdarza się, że osoby dotknięte chorobą tracą przytomność.

Oprócz paraliżu na całym ciele występują również zaburzenia czucia. Nierzadko występuje duszność, która może prowadzić do pocenia się lub ataków paniki. Osoba zainteresowana nie może już mówić i myśleć jasno, co prowadzi do biegłości i zaburzeń koordynacji. Zawał pnia mózgu bardzo ogranicza codzienne życie pacjenta.

Bez leczenia mózg może zostać trwale uszkodzony, aby nie można było odwrócić tych dolegliwości. Rozpoznanie zawału pnia mózgu jest zwykle stosunkowo łatwe i szybkie. Oznacza to, że można rozpocząć wczesne leczenie, które zwykle nie powoduje dalszych komplikacji.

Jednak powodzenie leczenia w dużej mierze zależy od ciężkości i czasu trwania zawału, tak że poszkodowany może odczuwać objawy lub paraliż nawet po zabiegu. Jednak te skargi można rozwiązać za pomocą różnych ćwiczeń.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Osoby, które cierpią z powodu silnego zmęczenia i niezwykle szybko się męczą pomimo spokojnie przespanej nocy, powinny poddać się badaniu kontrolnemu. Niezrozumiała wzmożona potrzeba snu pomimo dobrej higieny snu jest często ostrzeżeniem ze strony organizmu, na które należy się zwrócić. W przypadku zaburzeń i ograniczeń przytomności, przerw w mówieniu lub braku mowy konieczna jest wizyta lekarska.

W przypadku wystąpienia problemów z połykaniem, odmowy jedzenia lub niedostatecznego zaopatrzenia organizmu, lekarz powinien przeprowadzić dalsze badania i rozpocząć leczenie. W przypadku paraliżu połykania istnieje pilna potrzeba działania. Ofiarę należy natychmiast zabrać do szpitala. Jeśli dana osoba cierpi na trudności w oddychaniu, niedostateczny dopływ powietrza lub duszność, należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem. W przypadku zatrzymania oddechu należy wezwać lekarza ratunkowego, ponieważ jest to stan zagrażający życiu danej osoby.

Do przybycia służby ratowniczej należy zastosować środki pierwszej pomocy, aby zapewnić przeżycie poszkodowanemu. Utrata sprawności, problemy z uwagą lub zaburzenia pamięci muszą zostać zbadane przez lekarza. Wizyta u lekarza jest konieczna, gdy tylko wystąpi wewnętrzne osłabienie, ogólne złe samopoczucie lub rozproszone uczucie choroby. Zaburzenia krążenia, bóle głowy lub uczucie ucisku wewnątrz głowy należy wyjaśnić medycznie.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Do jednego Zawał pnia mózgu Aby móc skutecznie leczyć, ważne jest jak najszybsze rozpoczęcie leczenia. Metody leczenia, które są następnie stosowane w przypadku zawału pnia mózgu, zależą od rodzaju zawału pnia mózgu, a także od kondycji fizycznej pacjenta.

Jeśli pacjent ma zawał pnia mózgu spowodowany ostrym niedrożnością tętnic kręgowych, jedną z metod leczenia jest często tak zwana liza miejscowa; W trakcie takiej miejscowej lizy istniejące skrzepy krwi w tętnicy kręgowej rozpuszczają się za pomocą leków. Alternatywnie, skrzep można usunąć chirurgicznie.

Jeśli zawał pnia mózgu powoduje takie objawy, jak zaburzenia połykania lub zaburzenia oddychania, może być konieczna natychmiastowa interwencja za pomocą sondy żołądkowej lub długotrwałej wentylacji. Niezależnie od metody leczenia eksperci zwykle zalecają prowadzenie terapii w specjalistycznych ośrodkach medycznych po zawale pnia mózgu.

Po ostrym wyleczeniu zawału pnia mózgu, konsekwentne ćwiczenia fizjoterapeutyczne (fizjoterapia) mogą przynieść stopniową poprawę ograniczeń ruchowych, zwłaszcza po niewielkim zawale pnia mózgu.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie zawału pnia mózgu zależy w dużej mierze od czasu udzielenia pierwszej pomocy medycznej w nagłych wypadkach, ogólnego rozpoczęcia leczenia, jeśli nie było ostrej sytuacji oraz rozległości uszkodzonej tkanki w mózgu. Im szybciej można zapewnić kompleksową opiekę medyczną, tym większe są szanse na wyzdrowienie.

Jeśli leczenie nastąpi późno lub w ogóle nie zostanie ono podjęte, przebieg choroby będzie śmiertelny. Zwapnienia w tętnicach powodują pękanie naczyń krwionośnych w mózgu, co nieleczone prowadzi nieuchronnie do przedwczesnej śmierci pacjenta. Większość pacjentów z zawałem pnia mózgu ma trwające całe życie upośledzenie różnych funkcji. Oprócz paraliżu lub innych ograniczeń ruchowych mogą wystąpić zaburzenia mowy, zaburzenia trawienia czy inne zakłócenia w funkcjonowaniu organizmu.

Poprawę ogólnego stanu zdrowia po zawale często uzyskuje się dzięki optymalnej terapii i rehabilitacji pacjenta. Jednak rzadko dochodzi do pełnego wyzdrowienia lub ustąpienia objawów. Większość osób dotkniętych chorobą doświadcza zmiany stylu życia i codziennych procesów, ponieważ dochodzi do poważnego uszczerbku na zdrowiu i utraty ogólnej wydajności. To często wywołuje następstwa, ponieważ wymagany jest niezwykle wysoki poziom stresu psychicznego. Osoby cierpiące na zawał pnia mózgu często cierpią na depresję, zaburzenia lękowe lub trwałe zaburzenia pamięci.

zapobieganie

W ograniczonym stopniu można temu zapobiec Zawał pnia mózgu głównie poprzez zapobieganie lub zwalczanie miażdżycy tętnic (głównej przyczyny zawału pnia mózgu): miażdżycy tętnic sprzyjają m.in. otyłości i nadciśnieniu; świadoma dieta i zdrowy tryb życia mogą w wielu przypadkach zapobiec zawałowi pnia mózgu. Regularne kontrole mogą również zapobiegać zawałowi pnia mózgu u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.

Opieka postpenitencjarna

Opieka kontrolna jest prowadzona głównie poprzez działania rehabilitacyjne, które należy rozpocząć jak najwcześniej, aby zapewnić pacjentowi jak największe szanse na poprawę. Federalna Grupa Robocza ds. Rehabilitacji (BAR) podzieliła te środki na sześć faz.

Podczas gdy faza A obejmuje leczenie doraźne, a zatem właściwą terapię, faza B obejmuje już rehabilitację, która rozpoczyna się tak długo, jak długo pacjenci mogą być nadal wentylowani mechanicznie. Faza C jest częścią środka rehabilitacyjnego i pomaga poszkodowanej osobie być bardziej niezależną w życiu codziennym.

Gdy tylko to osiągniesz, może rozpocząć się faza D, w której przeciwdziała się istniejącym wadom funkcjonalnym i poznawczym. Fazy ​​E i F opisują dodatkowe zabiegi kontrolne i wszelkie usługi wsparcia, które mogą być wymagane.

Rehabilitacja po udarze rozwinęła się ogromnie w ostatnich latach. Sukcesy leczenia monitoruje się za pomocą metod obrazowania. Nowym podejściem jest ograniczenie ruchu zdrowych kończyn, tak aby pacjent był zmuszony do dotarcia do celu za pomocą faktycznie uszkodzonych części ciała.

Coraz popularniejsza staje się również terapia lustrzana. Tutaj lustro jest ustawione tak, aby pokazywało zdrowe kończyny. Każdy ruch sygnalizuje mózgowi, aby poruszył dotkniętymi chorobą kończynami i faktycznie prowadzi do przywrócenia funkcji motorycznych.

Możesz to zrobić sam

Okazje do samopomocy są dla zainteresowanej osoby tylko w tych przypadkach, w których był to zawał niewielkiego pnia mózgu. Działania samopomocy polegają przede wszystkim na tym, że po intensywnej terapii, w asyście lekarza i po osiągnięciu pewnego stopnia samodzielności, osoba zainteresowana wykonuje również w domu ćwiczenia usprawniające ruch, mówienie i połykanie. Konieczna może być pomoc osoby trzeciej. Ponadto, w celu przeciwdziałania dalszemu przebiegowi prawdopodobnie leżącej u podstaw arteriosklerozy, wskazany jest tryb życia łagodny dla tętnic.

W ciężkich przypadkach (szczególnie tych związanych z zespołem zamknięcia) dana osoba nie może podejmować żadnych środków samopomocy. Tak więc tylko w środowisku osobistym i medycznym można pracować nad poprawą jakości życia. Obejmuje to umożliwienie komunikacji i po prostu przebywanie z przyjaciółmi i bliskimi. W tym miejscu ważne jest, aby zawał pnia mózgu nie musiał oznaczać upośledzenia funkcji poznawczych danej osoby. Dlatego traktowanie paternalistyczne nie jest właściwe w odniesieniu do rozmów i komunikacji ogólnej, przynajmniej werbalnej, aw najgorszym przypadku prowadzi do zdewaluowania osoby.

Niemniej jednak często konieczna jest kompleksowa opieka nad osobami z dysfunkcjami ruchowymi, przy czym ich otoczenie powinno zapewniać promowanie i utrzymanie niezależności nawet na bardzo małych krokach.