Niedobór odpornościowy

Z Niedobór odpornościowy lub jeden Niedobór odpornościowy W medycynie mówi się, gdy układ odpornościowy jest zaburzony i nie może już chronić organizmu przed patogenami i komórkami rakowymi. Obrona immunologiczna działa całkiem dobrze u zdrowych ludzi, ale jest też bardzo podatna na niepowodzenie.

Co to jest niedobór odporności?

W medycynie są dwa rodzaje leków Niedobór odpornościowy. Z jednej strony niedobór odporności może być wrodzony (pierwotny niedobór odporności) lub nabyty w trakcie życia (wtórny niedobór odporności).

Pierwotny niedobór odporności występuje rzadziej i można go przypisać zaburzonym genom odpowiedzialnym za tworzenie przeciwciał. W ostatnich latach albo wzrosła ich liczba, albo są teraz lepiej rozpoznawane.

Wtórny niedobór odporności jest zaburzeniem nabytym z powodu pewnych chorób lub niedoborów. Komórki obronne i przeciwciała są niszczone przez wirusy, trucizny chemiczne, poważne choroby lub niewłaściwy sposób życia.

przyczyny

Przyczyna wrodzona Niedobór odpornościowy nie zostało jeszcze dokładnie wyjaśnione naukowo. Jednak w ostatnich latach eksperci zgodzili się, że pewien gen jest odpowiedzialny za niszczenie funkcji przeciwciał. Nabyte defekty odpornościowe mogą mieć różne przyczyny.

Poważne choroby zakaźne, które osłabiają lub nawet niszczą system obronny organizmu (jak w AIDS), białaczka, terapie przeciwnowotworowe, poważne operacje, przyjmowanie leków immunosupresyjnych (po przeszczepach), uporczywe sytuacje stresowe, leki, niedożywienie, zatrucia i choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca, mogą wywołać defekty odpornościowe .

Objawy, dolegliwości i oznaki

Jeśli zdiagnozowany zostanie niedobór odporności, szanse na wyzdrowienie są bardzo różne. Jeśli pacjentowi towarzyszy terapia lekowa, oczekiwana długość życia może wyglądać jak u osób zdrowych. Wczesna diagnoza i konsekwentne przestrzeganie terapii są ważne dla dobrej jakości życia.

Zdrowy układ odpornościowy jest utrzymywany dzięki zdrowej diecie, dużej ilości ćwiczeń na świeżym powietrzu i odpowiedniej ilości snu. Spożycie alkoholu i palenie tytoniu uszkadzają układ odpornościowy i należy ich unikać. Oczywiście dotyczy to szczególnie pacjentów, u których zdiagnozowano niedobór odporności. W najlepszym przypadku osoby dotknięte niedoborem odporności mogą być bezobjawowe przez całe życie i nie wymagają żadnego leczenia.

Inne osoby dotknięte chorobą będą musiały regularnie szukać pomocy medycznej. Napary pomagają ustabilizować organizm brakującymi przeciwciałami. W zależności od charakteru choroby podstawowej do procesu gojenia wymagane będą pojedyncze lub wielokrotne wlewy. Szczególnie ważne jest zapobieganie chorobom zakaźnym.

Należy unikać dużych tłumów i kontaktu z zarażonymi ludźmi, zwłaszcza jeśli jesteś przeziębiony. Na koniec należy zwrócić uwagę na ścisły związek między psychiką a układem odpornościowym. Badania pokazują, że układ odpornościowy działa lepiej, gdy nastrój jest pozytywny. Pozytywne nastawienie do życia i otwarta komunikacja przyczyniają się do uzdrowienia lub ulgi.

Diagnoza i przebieg

Wczesna diagnostyka, szczególnie w przypadku wrodzonych Niedobór odpornościowy to istotne. Dlatego pacjenci i lekarze powinni zwracać uwagę na pewne sygnały ostrzegawcze. Jeśli występuje więcej niż dwa zapalenia płuc, więcej niż cztery poważne infekcje rocznie, nawracające ropnie skóry i infekcje grzybicze błony śluzowej jamy ustnej lub powikłania szczepień i zaburzenia wzrostu, zdecydowanie powinieneś udać się do specjalisty w celu dalszej diagnostyki.

Ogólnie niedobór odporności można określić za pomocą badania krwi. Przeciwciała można precyzyjnie wykryć we krwi i precyzyjnie określić niedobór. Lekarze mogą od razu stwierdzić, czy występuje niedobór odporności, czy nie. Jeśli w rodzinie wystąpił już niedobór odporności, badanie powinno odbyć się nawet w łonie matki.

Komplikacje

Niedobór odporności może prowadzić do różnych komplikacji i dolegliwości. W najgorszym przypadku jednak pacjent umiera z powodu infekcji lub choroby, ponieważ organizm nie może się przed nią obronić. Niedobór odporności zwiększa podatność na infekcje i stany zapalne, przez co pacjent częściej choruje.

Osoby dotknięte chorobą cierpią głównie na zapalenie uszu i płuc. W najgorszym przypadku to zapalenie może zagrażać życiu i skrajnie ograniczać jakość życia. W wielu przypadkach ciągłe choroby prowadzą również do dolegliwości psychicznych, przez co pacjenci cierpią na kompleksy niższości i obniżoną samoocenę.

Z reguły organizm pacjenta potrzebuje też dłuższego czasu na zwalczanie infekcji i stanów zapalnych. Oczekiwana długość życia może ulec skróceniu z powodu niedoboru odporności. Podczas leczenia wady pacjentowi podaje się przeciwciała, które mogą złagodzić objawy i dolegliwości.

Zabieg ten zwykle musi trwać przez całe życie, aby nie było żadnych szkód następczych. Jeśli infekcje lub stany zapalne już wystąpiły, są one leczone za pomocą antybiotyków. Nie ma żadnych komplikacji. Dolegliwości psychologiczne leczy psycholog.

Kiedy należy iść do lekarza?

Osoby, które wielokrotnie cierpią na infekcje, powinny porozmawiać z lekarzem. Nawracające zapalenie wskazuje również na niedobór odporności, który należy szybko zdiagnozować i leczyć. W przypadku dalszych dolegliwości należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Osoby, które mają już w swojej rodzinie niedobory odporności, powinny udać się do lekarza rodzinnego i poddać się badaniu. Jest to szczególnie konieczne w przypadku narastających dolegliwości i stopniowego pogorszenia samopoczucia, co sugeruje poważną chorobę.

Jeśli masz poważne powikłania, takie jak zapalenie płuc lub nawracające infekcje, musisz udać się do szpitala. W nagłych przypadkach medycznych, na przykład w przypadku utraty przytomności lub zadyszki, należy wezwać pogotowie ratunkowe. W razie wątpliwości w pierwszej kolejności można skontaktować się z pogotowiem ratunkowym. Ponieważ niedoboru odporności nie można wyleczyć przyczynowo, konieczne jest monitorowanie przez całe życie. Aby zapewnić optymalne dostosowanie leku i uniknąć komplikacji, osoby dotknięte chorobą powinny regularnie rozmawiać z lekarzem rodzinnym. Dalszymi osobami kontaktowymi są specjaliści chorób wewnętrznych i pulmonolodzy.

Leczenie i terapia

Terapia na poziomie podstawowym Niedobór odpornościowy zwykle odbywa się poprzez regularne przyjmowanie przeciwciał (immunoglobulin od zdrowych dawców) przez całe życie. W ten sposób można skutecznie leczyć wielu pacjentów. Terapię immunoglobuliną można przeprowadzić na dwa sposoby. Immunoglobuliny wstrzykuje się bezpośrednio do żyły lub pod skórę.

Wyższą dawkę podaje się w przypadku ciężkiej infekcji niż w przypadku lżejszej infekcji. W idealnym przypadku jest to sposób na osiągnięcie wskaźnika zakażeń u zdrowych ludzi. Pacjenci muszą również przyjmować kilka leków i antybiotyków przeciwko bakteriom i grzybom, ponieważ immunoglobiny nie mogą chronić organizmu tak silnie, jak prawdziwe przeciwciała.

Jeśli niedobór odporności jest spowodowany warunkami życia pacjenta, oprócz leków i witamin należy zaoferować poradnictwo życiowe lub psychoterapię. Może to przybrać formę porad dotyczących odżywiania, leków lub unikania stresu lub w formie psychoterapii. Jeśli wada powstała w wyniku choroby, należy leczyć chorobę podstawową, która jest główną przyczyną zaburzeń układu odpornościowego.

U niektórych pacjentów z wrodzonymi niedoborami odporności przeszczep komórek macierzystych lub szpiku kostnego może zapewnić trwałe wyleczenie. Terapia ta jest prowadzona tylko w przypadku poważnych niedoborów odporności, bez których pacjent w innym przypadku umarłby. Nową formą terapii jest terapia genowa, w której nienaruszony gen jest wprowadzany do materiału genetycznego (DNA) w celu przywrócenia funkcji zaburzonego genu. Terapia ta jest podawana tylko pacjentom z niedoborami odporności, u których zawiodły wszystkie inne metody leczenia.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Perspektywy i prognozy

W przypadku niedoboru odporności rokowanie zależy od rodzaju i ciężkości niedoboru odporności. Zasadniczo wczesna diagnoza poprawia szanse na życie bez objawów. Im cięższe infekcje pokonuje pacjent, tym bardziej prawdopodobne są skutki długoterminowe. Pacjenci, którzy pozytywnie zareagowali na leczenie przeciwciałami, często wracają do zdrowia całkowicie.

Z drugiej strony, poważny niedobór odporności może powodować poważne komplikacje, czasami prowadzące do śmierci pacjenta. Oczekiwana długość życia dotkniętych chorobą pacjentów jest zwykle zmniejszona. Patologiczna podatność na infekcję, która nie jest diagnozowana i leczona, może być śmiertelna nawet w dzieciństwie. W fazie rozwoju może dojść do trwałego uszkodzenia serca lub zaburzeń odporności, które stanowią trwałe obciążenie dla pacjenta.

W celu poprawy rokowania należy skonsultować się z lekarzem rodzinnym w przypadku zwiększonej podatności na infekcje. Lekarz może szybko zdiagnozować niedobór odporności i poprawić perspektywy życia stosunkowo bezobjawowego. Odpowiednie środki, takie jak terapia lekowa i zapobiegawcze środki ochronne, mogą zapobiec wybuchowi poważnej infekcji. W przypadku infekcji związanej z chorobą, która może wystąpić w kontekście białaczki lub zakażenia wirusem HIV, nacisk kładzie się na leczenie choroby sprawczej.

zapobieganie

Jako środek zapobiegawczy we wrodzonych Niedobór odpornościowy systemy wczesnego ostrzegania są ważne, aby umożliwić leczenie w odpowiednim czasie. W przypadku nabytych niedoborów odporności ryzyko infekcji powinno być jak najniższe ze względu na większą podatność na infekcje. Zdrowy tryb życia z dużą ilością ruchu na świeżym powietrzu, odpowiednią ilością snu, unikaniem stresu i dobrym odżywianiem może pozytywnie wpłynąć na wiele niedoborów odporności, a nawet im zapobiec.

Opieka postpenitencjarna

Radzenie sobie z niedoborem odporności często trwa przez długi czas. Terapia, opieka pooperacyjna i profilaktyka idą tu w parze. Im wcześniej postawiona zostanie diagnoza, tym większe szanse na życie bez objawów. Z kolei w przypadku częstych infekcji istnieje ryzyko długotrwałych skutków, dlatego niezbędna jest regularna kontrola u lekarza.

Systemy wczesnego ostrzegania służą do podejmowania środków ostrożności podczas opieki pooperacyjnej. Pacjenci i ich bliscy powinni zająć się tematem i uważnie monitorować zwiększoną podatność na infekcje. Chodzi również o zmniejszenie ryzyka infekcji.Poszkodowanym rodzinom lekarz zaleca zdrowy tryb życia z odpowiednią ilością ruchu i snu, zbilansowaną dietą i unikaniem stresu.

Ramy te mają pozytywny wpływ na podatność i mogą zapobiec gorszym konsekwencjom. Istnieją grupy samopomocy zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Tutaj osoby dotknięte chorobą mogą wymieniać informacje i doświadczenia oraz pomagać sobie nawzajem. Dzieci mogą również nauczyć się włączać terapię do życia codziennego i brać na siebie odpowiedzialność we wczesnym wieku.

Na przykład istnieją techniki relaksacyjne i ćwiczenia oddechowe do pielęgnacji. Kontakty społeczne pomagają również wzmocnić pewność siebie. Dzięki temu codzienne życie jest łatwe, a osoby dotknięte chorobą czują się bardziej odporne.

Możesz to zrobić sam

Istnieje wiele grup samopomocy, które oferują wsparcie dorosłym, ale także szczególnie dzieciom z niedoborami odporności i ich rodzicom. Na przykład w Niemczech istnieje organizacja pacjentów z wrodzonymi wadami odporności e.V. Krajowe centrum kontaktowe i informacyjne w zakresie stymulowania i wspierania grup samopomocy NAKOS zapewnia bazę danych, w której zainteresowane strony mogą szukać regionalnych grup samopomocy.

Wykluczenie z takiej choroby, szczególnie u dzieci, komplikuje normalne życie codzienne. W przedszkolu i szkole może pomóc otwarta rozmowa i właściwe jej wykorzystanie. Należy poinformować kadrę pedagogiczną, że dziecko, którego to dotyczy, może być często nieobecne w pracy. Zwiększa to zrozumienie, a nauczyciele i koledzy z klasy wykazują rozwagę.

Chore dziecko powinno jak najwcześniej przejąć odpowiedzialność za określone obszary swojej terapii. Mogą korzystać z wyuczonych technik relaksacyjnych i wykonywać ćwiczenia oddechowe. Lekcje śpiewu czy członkostwo w chórze stabilizują samoocenę i umożliwiają nawiązywanie kontaktów społecznych, podobnie jak sport. Często oferowane kursy szkoleniowe dla pacjentów są odpowiednie do kompetentnego radzenia sobie z własną chorobą i ułatwiają codzienne życie.