Osteotomia

w Osteotomia jest to zabieg chirurgiczny stosowany w celu korekcji deformacji kości. Często jest to niewspółosiowość kości nogi, stopy lub szczęki.

Co to jest osteotomia?

W przypadku palucha koślawego, czyli krzywego palucha, zwykle wykonuje się osteotomię obrotową kości śródstopia. W idealnym przypadku duży palec u nogi jest ponownie wyprostowany po zabiegu.

Podstawową zasadą osteotomii jest kontrolowane przecięcie jednej lub więcej kości. Następnie odbywa się prostowanie operacyjne za pomocą osteosyntezy. Odcięte wcześniej kości są ponownie łączone, aby odrosły razem w skorygowanym kształcie.

Często wykonuje się osteotomię w celu skorygowania zgięcia lub uderzenia kolan, a także wadliwego ustawienia bioder. W tym przypadku mówi się o osteotomii korygującej lub korekcyjnej. W chirurgii stomatologicznej osteotomie są zwykle stosowane w celu repozycji kości szczęki. Te osteotomie szczęki są stosowane w przypadku poważnych wad rozwojowych szczęki. Podczas usuwania zębów mądrości może być również wymagana osteotomia, ponieważ zęby mądrości często tkwią w kości. W najszerszym sensie mówi się tutaj o osteotomii szczęki.

Funkcja, efekt i cele

Jedną z najczęściej stosowanych osteotomii jest osteotomia typu derotation variation, która jest stosowana głównie w przypadku nieprawidłowości w stawie biodrowym. Tutaj kość udowa zostaje w pewnym miejscu odcięta, mały klin kostny jest usuwany, a dwie powstałe części kości są skręcane razem za pomocą metalowej szyny. Jeśli taka deformacja stawu biodrowego nie zostanie skorygowana za pomocą osteotomii, istnieje ryzyko zapalenia kości i stawów z powodu nieprawidłowego obciążenia stawu biodrowego.

Jeśli podudzie odchyla się zbyt głęboko do wewnątrz, mówi się o szpotawości podudzia. Ta niewspółosiowość powoduje deformację stawu kolanowego, tak że nieprawidłowe ustawienie może prowadzić do wczesnej artrozy. Aby zapobiec chorobie zwyrodnieniowej stawów, kość piszczelową przecina się tuż poniżej stawu kolanowego. Tutaj również usuwa się fragment kości, aby skorygować niewspółosiowość podudzia. Dwa kawałki kości piszczelowej są ponownie składane razem za pomocą mocowania płytowego lub zacisków. Jeśli zabieg zostanie przeprowadzony wcześnie, zastosowanie sztucznego stawu kolanowego może opóźnić się o kilka lat. Procedura ta jest również znana jako osteotomia głowy piszczeli i jest często stosowana do korygowania kończyn dolnych.

Inna metoda osteotomii, operacja Maquet-Bandi, jest również stosowana w przypadku problemów ze stawem kolanowym. Tutaj punkt mocowania ścięgna podkolanowego przesuwa się na bok i do przodu i mocuje tam śrubami. W przypadku palucha koślawego, czyli krzywego palucha, zwykle wykonuje się osteotomię obrotową kości śródstopia. Pierwszą kość śródstopia nacina się chirurgicznie, koryguje się niewspółosiowość, a następnie kość mocuje się ponownie za pomocą płytki perforowanej, tak aby po operacji ponownie wyprostować duży palec u nogi. Wariantem osteotomii obrotowej jest osteotomia szalikowa, która jest również stosowana do korekcji palucha koślawego.

Zwykłą procedurą korygowania różnych długości nóg jest osteotomia przedłużająca. Nierówne długości nóg mogą być wrodzone lub spowodowane wypadkami. Podczas gdy różnice w długości nóg do dwóch centymetrów można nadal kompensować odpowiednim obuwiem ortopedycznym, jeśli różnica wynosi cztery centymetry lub więcej, często konieczne jest operacyjne wydłużenie krótszej nogi. Najczęstszą procedurą jest tutaj tak zwane odwrócenie uwagi od kalusa. Chirurg tnie poprzecznie kość, która ma zostać wydłużona i wstawia dystraktor, tj. Rozpieracz, w szczelinę między dwiema częściami kości.

W tym celu małe szpilki są przymocowane do kości i połączone z systemem trzymającym od zewnątrz. Ten dystraktor może być używany do powolnego odrywania fragmentów kości. Po osiągnięciu pożądanego wydłużenia zwykle przeprowadza się mocowanie płytkowe, tj. Kawałki kości łączy się z płytą stalową. Osteotomia szyjki kości udowej jest częścią zabiegu chirurgicznego polegającego na wprowadzeniu protezy biodra. Tutaj usuwa się całą głowę kości udowej. Może to być również wskazane w przypadku infekcji stawu biodrowego.

Rzadko wykonuje się osteotomie na kręgosłupie. W zabiegu, zwanym również laminektomią, usuwa się łuk kręgowy jednego lub kilku trzonów kręgowych wraz z wyrostkiem kolczystym. Stwarza to przestrzeń do operacji na rdzeniu kręgowym lub krążkach międzykręgowych. Nawet jeśli guzy w kanale kręgowym powodują duży ucisk na rdzeń kręgowy, laminektomia może być pomocna w odciążeniu odpowiedniego obszaru.

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Ponieważ osteotomia jest zabiegiem chirurgicznym, ogólne ryzyko chirurgiczne ma również tutaj zastosowanie. Obejmują one trudne do opanowania krwawienie i krwawienie wtórne, zakażenie rany chirurgicznej (prawdopodobnie nawet w przypadku drobnoustrojów wieloopornych) oraz uszkodzenie przylegających struktur tkankowych. Zwłaszcza osteotomie w nogach prowadzą do chwilowego unieruchomienia.

Może to powodować tworzenie się skrzepów (skrzeplin) w głębokich żyłach nóg. Ta tak zwana zakrzepica niesie ze sobą ryzyko zatorowości płucnej. Skrzep migruje przez naczynia krwionośne do płuc, gdzie prowadzi do zablokowania naczyń. W przypadku bardzo małych naczyń zator tętnicy płucnej może przebiegać bezobjawowo; w przypadku niedrożności dużego naczynia istnieje duże ryzyko zgonu.

Innym typowym ryzykiem chirurgicznym jest narkotyk. Około jedna trzecia wszystkich pacjentów reaguje na znieczulenie nudnościami lub wymiotami. Ponadto może prowadzić do zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, aw najgorszym przypadku do zatrzymania akcji serca. Sztuczna wentylacja podczas operacji może również powodować trudności w połykaniu lub chrypkę.

Oprócz tych ogólnych zagrożeń procedura osteotomii wiąże się z innymi specyficznymi zagrożeniami i powikłaniami. Osteotomie w okolicy bioder mogą powodować różne długości nóg. Zwykle można to jednak skompensować wkładkami ortopedycznymi. Mocowania używane do stabilizacji po przecięciu kości rzadko mogą się złamać. Ponadto materiały użyte do mocowania nie są chronione przed zużyciem i mogą wymagać wymiany w kolejnych operacjach. W rzadkich przypadkach zastosowane fiksacje mogą również powodować ból uciskowy.