w schizotypowe zaburzenie osobowości jest to poważne zaburzenie psychiczne. Osoby dotknięte chorobą cierpią z powodu znacznych zmian w swoich obszarach emocjonalnych i związkach.
Co to jest schizotypowe zaburzenie osobowości?
© BillionPhotos.com - stock.adobe.com
Plik schizotypowe zaburzenie osobowości jest również jak zaburzenie schizotypowe znany. Nie należy go mylić ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości. Ta choroba psychiczna prowadzi do poważnych deficytów behawioralnych, które wpływają na sferę psychospołeczną i interpersonalną.
Medyczna klasyfikacja schizotypowego zaburzenia osobowości nie jest jasna. Kod ICD-10 nie przypisuje choroby do zaburzeń osobowości, ale do zaburzeń urojeniowych i schizofrenicznych. Natomiast amerykańsko-amerykańska klasyfikacja DSM-IV ocenia zaburzenie psychiczne jako zaburzenie osobowości. Utrudnia to dokładną klasyfikację schizotypowego zaburzenia osobowości. Dopiero niedawno nastąpiło rozróżnienie od schizoidalnego zaburzenia osobowości.
przyczyny
Dokładne przyczyny schizotypowego zaburzenia osobowości nie zostały jeszcze jasno określone. Eksperci podejrzewają wieloprzyczynowy rozwój zaburzenia psychicznego. Możliwe są między innymi czynniki genetyczne. Typowe zaburzenie schizozoiczne często objawia się w rodzinach, w których schizofrenia już wystąpiła. Dlatego lekarze zakładają, że obie choroby psychiczne mają wspólną skłonność genetyczną.
Pewną rolę mogą również odgrywać traumatyczne doświadczenia we wczesnym dzieciństwie. Na przykład osoby z zaburzeniami schizotypowymi były często wykorzystywane fizycznie lub seksualnie w dzieciństwie. Trudny poród jest również uważany za traumatyczne przeżycie. Inną możliwą przyczyną jest zaniedbanie chorego we wczesnym dzieciństwie. W tym okresie pacjenci nie mieli bliskich relacji z rodzicami. Jedną z możliwych przyczyn może być choroba psychiczna matki, co oznacza, że nie wypełnia ona wystarczająco swojej roli. Zakłada się, że inną przyczyną jest szpitalizm.
Objawy, dolegliwości i oznaki
W kontekście schizotypowego zaburzenia osobowości osoby dotknięte chorobą doświadczają głębokich deficytów interpersonalnych i społecznych. Pacjenci nie mogą wchodzić w bliskie relacje, ponieważ sprawiają im dyskomfort. Ponadto cierpią na zniekształcenia w myśleniu i postrzeganiu. Osoby dotknięte chorobą rzadko nawiązują kontakty społeczne. Z powodu głębokiej nieufności do innych ludzi ich związki nie trwają długo.
Nawet gdy są z kimś przez długi czas, nie mogą zmniejszyć swojej nieufności. W rzeczywistości jest zwykle odwrotnie i zwiększa się poczucie podejrzenia. Nierzadko zdarza się, że osoby dotknięte chorobą są rozdrażnione i agresywne. Ponadto wydają się pozbawieni emocji, obojętni i niedostępni.
Ponadto osoby ze schizotypowym zaburzeniem osobowości rozwijają zachowania klasyfikowane jako niekonwencjonalne. Obejmuje to między innymi zaniedbany lub dziwaczny wygląd zewnętrzny. Dodatkowo pacjenci posługują się specyficznym językiem. Może to być zagmatwane, wymyślone i uciążliwe. Niektórym z poszkodowanych udaje się stworzyć niezwykłe dzieła sztuki, co można przypisać ich wyraźnej wrażliwości.
Jednak osoby z głęboką schizofrenią rzadko mają talent artystyczny. Zamiast tego ich myślenie jest bardziej abstrakcyjne lub techniczno-funkcjonalne. Inne możliwe objawy schizotypowego zaburzenia osobowości to rozwój idei paranoicznych, pomysłów na związek lub zapadanie się w autyzm. Ponadto osoby dotknięte chorobą często wylęgają się kompulsywnie, chociaż ich myślenie jest często agresywne lub motywowane seksualnie. W ciężkich przypadkach możliwe są również halucynacje. Około dwie trzecie wszystkich pacjentów ma inne zaburzenia psychiczne. Mogą to być depresja, zaburzenia lękowe, nałogi lub zaburzenia odżywiania.
Diagnoza i przebieg choroby
Rozpoznanie schizotypowego zaburzenia osobowości nie zawsze jest łatwe. Pacjenci rzadko chodzą do lekarza z własnej woli. Terapeuta opiera swoją diagnozę na historii medycznej pacjenta i typowych objawach zaburzenia, takich jak kompulsywne lęgi, paranoiczne myśli, ekscentryczne wzorce zachowań, idiosynkratyczny wygląd, wycofanie społeczne czy halucynacje.
Z reguły schizotypowe zaburzenie osobowości ma przebieg przewlekły. Intensywność różni się w zależności od osoby. W niektórych przypadkach może wystąpić wyraźna schizofrenia. Przebieg choroby psychicznej w większości odpowiada konwencjonalnemu zaburzeniu osobowości.
Komplikacje
Osobowości schizotypowe często żyją w odosobnieniu i mają niewielki kontakt z innymi ludźmi. Wielu z nich ma słabe umiejętności społeczne. Czasami powoduje to komplikacje dla przyjaźni, znajomych i życia rodzinnego. Kariera zawodowa może również cierpieć z powodu deficytów społecznych - w kontaktach z klientami, współpracownikami i przełożonymi.
Agresywne zachowanie jest możliwe, ale nie dotyczy wszystkich osób ze schizotypowym zaburzeniem osobowości. Jeśli dana osoba cierpi na paranoiczne myśli, mogą one również prowadzić do komplikacji. Wysoki poziom podejrzliwości w niektórych przypadkach stwarza przeszkodę w leczeniu, ponieważ osobowość schizotypowa może nie szukać pomocy.
Czasami odmawia się nie tylko pomocy psychologicznej, ale także medycznej, np. W przypadku kontuzji lub choroby. To sprawia, że taka choroba fizyczna może niepotrzebnie się pogarszać. Schizotypowe zaburzenie osobowości może być związane z innym zaburzeniem osobowości lub towarzyszyć mu inna choroba psychiczna. Do częstych chorób współistniejących z zaburzeniami osobowości należą zaburzenia lękowe i depresja.
U niektórych osób pojawiają się zaburzenia odżywiania lub uzależnienie od substancji. Wynika to częściowo z próby znalezienia „leku” przeciwko dolegliwościom schizotypowym. Na przykład niektórzy ludzie piją alkohol, aby być bardziej zrelaksowanym i mniej zahamowanym w sytuacjach towarzyskich. Takie próby mogą łatwo doprowadzić do błędnego koła uzależnień.
Kiedy należy iść do lekarza?
Problemy behawioralne lub osobliwości interakcji społecznych zawsze powinny być oceniane przez lekarza. Jeśli jesteś zdystansowany emocjonalnie, nie potrafisz budować więzi społecznych lub masz silną nieufność do innych ludzi, wskazane jest wyjaśnienie objawów. Brak świadomości choroby jest charakterystyczny dla schizotypowego zaburzenia osobowości. Osoby dotknięte chorobą czują się normalnie i widzą problemy w otaczających ich ludziach. Dlatego skierowanie zainteresowanej osoby do lekarza jest wyzwaniem. Konieczne jest ścisłe i stabilne wiązanie, ale zazwyczaj jest to odrzucane.
Jeśli odczuwasz niepokój emocjonalny lub czujesz się nieswojo w kontakcie z innymi ludźmi, skonsultuj się z lekarzem. W przypadku agresywnego zachowania, urazów emocjonalnych lub wielokrotnego lekceważenia reguł społecznych wskazana jest wizyta u lekarza. W szczególnie ciężkich przypadkach należy wezwać lekarza.
Działania, które stanowią zagrożenie dla samego siebie lub są szkodliwe, są niepokojące.Powinieneś zostać przedstawiony lekarzowi. Osoba zainteresowana potrzebuje pomocy w przypadku halucynacji, urojenia, silnych lęków lub przygnębienia. Lekarz jest potrzebny, gdy tylko objawy staną się ciężarem w życiu codziennym lub pojawią się nowe objawy. Zaburzenia odżywiania lub skłonności do uzależnień są również charakterystyczne dla zaburzenia osobowości i należy je zbadać.
Terapia i leczenie
Leczenie schizotypowego zaburzenia osobowości jest równie trudne jak diagnoza. Spora część pacjentów broni się przed terapią w początkowej fazie. Współpracę z nimi można osiągnąć jedynie poprzez perswazję lub przymus ze strony partnerów lub krewnych. Pewną rolę odgrywają również inne problemy zdrowotne, takie jak nałogi lub depresja.
Podobnie jak w przypadku wszystkich innych zaburzeń osobowości, celem schizotypowego zaburzenia osobowości nie jest wyleczenie choroby. Należy raczej poprawić kompetencje społeczne i środowisko społeczne pacjenta. Stosuje się tu psychoterapię i socjoterapię. Na początku leczenia ważne jest nawiązanie relacji budującej zaufanie między pacjentem a terapeutą. Jednak jest to zwykle duże wyzwanie dla wszystkich zaangażowanych. Jeśli nawiązanie stabilnej relacji nie powiedzie się, kończy się to zakończeniem leczenia.
Jeśli pacjent cierpi na inne zaburzenia psychiczne, na wypadek depresji podaje mu odpowiednie leki, np. Antydepresanty. Jeśli z drugiej strony towarzyszy mu zaburzenie lękowe, często podaje się mu neuroleptyki. Aby zapewnić stabilność, można również użyć litu i karbamazepiny. Środki uspokajające, takie jak benzodiazepiny, są przydatne w leczeniu ataków paniki.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na zaburzenia osobowościzapobieganie
Ponieważ przyczyny schizotypowych zaburzeń osobowości nie są dokładnie znane, nie ma odpowiednich środków zapobiegawczych.
Opieka postpenitencjarna
Dalsza opieka psychoterapeutyczna jest konieczna w przypadku schizotypowego zaburzenia osobowości. Czas trwania i intensywność (tj. Częstotliwość godzin terapii) zależą od ciężkości choroby. Schizotypowe zaburzenia osobowości są związane z problemami behawioralnymi. Dlatego też, równolegle z psychoterapią, zaleca się kontynuację opieki behawioralnej.
Po pobycie w psychiatrii poszkodowany otrzyma dalsze wsparcie, gdy powróci do codziennego życia. Celem jest życie w dużej mierze wolne od objawów po zakończeniu leczenia. Wzajemne zaufanie między lekarzem a chorym jest podstawowym warunkiem pomyślnej dalszej opieki. W trakcie leczenia kontrolnego pacjent uczy się świadomego radzenia sobie z chorobą.
Jednocześnie należy wzmocnić jego samoocenę, ponieważ osoby dotknięte chorobą często doświadczają stygmatyzacji społecznej. Może się to zdarzyć w pracy, z przyjaciółmi lub w rodzinie. Nadmiernie obciążeni krewni mają również możliwość skontaktowania się z psychoterapeutą z osobistymi pytaniami. Podczas leczenia farmakologicznego terapeuta monitoruje długotrwały postęp leczenia.
Należy zapobiegać wynikającemu z tego uzależnieniu od narkotyków. Jeśli nie ma postępu lub pogorszenia, dawkę zwiększa się, podaje się bardziej adekwatny lek lub zmienia się całe podejście terapeutyczne. W ramach opieki kontrolnej specjalista organizuje przyjęcie do szpitala, jeśli stan pacjenta znacznie się pogorszył i / lub sam o to poprosi.
Możesz to zrobić sam
Schizotypowe zaburzenie osobowości może przekształcić się w schizofrenię. Schizofrenia zasadniczo charakteryzuje się silniejszymi i wyraźniejszymi objawami niż schizotypowe zaburzenie osobowości. Jednak charakter objawów jest podobny. Dlatego sensowne jest, aby osoby dotknięte chorobą uważnie obserwowały siebie i informowały lekarza lub terapeutę, jeśli objawy nasilą się.
Na uwagę zasługują również zewnętrzne warunki życia. Nie wszystkie warunki życia można kontrolować - utrata pracy lub rozwód zwykle nie są pożądane. Osoby dotknięte chorobą powinny jednak pamiętać, że w takich fazach życia prawdopodobieństwo nawrotu lub pogorszenia jest szczególnie wysokie. Dlatego w dzisiejszych czasach dobra samoopieka jest szczególnie ważna.
Stabilne środowisko pomaga ustabilizować psychikę. Osoby ze schizotypowym zaburzeniem osobowości mogą w życiu codziennym dbać o utrzymywanie regularnych kontaktów społecznych, które uznają za przyjemne. Jednak jedną z cech schizotypowego zaburzenia osobowości jest to, że cierpiący na nie mają trudności z rozwijaniem i utrzymywaniem głębokich relacji. Dlatego psychologowie uważają ukierunkowane szkolenie umiejętności społecznych za przydatne. Jeśli samopomoc nie wystarczy, opcją jest na przykład behawioralny trening społeczny.
.jpg)
