Medycyna behawioralna

Plik Medycyna behawioralna jest podobszarem terapii behawioralnej i wyłonił się z niego. Bada zachowania zdrowotne w zakresie wszystkich środków terapeutycznych i rozwija wiedzę na temat związanych z nimi postępów, technik, leczenia, diagnoz i rehabilitacji, dzięki którym chory uczy się radzić sobie ze swoją chorobą.

Co to jest medycyna behawioralna?

Behawioralne środki terapeutyczne opierają się na wiedzy, że zaburzonego zachowania można się nauczyć, ale także ponownie się go nie nauczyć. Ten obszar badań rozpoczął się od teorii uczenia się, w ramach której postawiono hipotezy i modele opisujące złożoność procesów uczenia się na podstawie psychologicznej i interpretację jej przy użyciu wielu różnych teorii.

Założycielem był amerykański psycholog John B. Watson ze swoją szkołą behawioryzmu. Na tej podstawie powstały behawioralne koncepcje medyczne, które były oparte na zasadach biomedycznych i konkretnie odnosiły się do rozwoju chorób poprzez metody uczenia się i teorii.

Początkowo wyrażono pogląd, że procesy wewnętrzne nie są widoczne dla osoby postronnej i dlatego nie powinny być analizowane. Psychologii głębi wkrótce sprzeciwiła się terapia behawioralna, która nie wymagała pierwszej osoby ego, ale perspektywa trzeciej osoby jako powszechnego kroku do rozważenia i zinterpretowania sytuacji.

Podstawową ideą było to, że należy się nauczyć zachowań szkodliwych dla zdrowia, jednego z najważniejszych, ponieważ oznacza to również, że środki i terapie medycyny behawioralnej mogą temu przeciwdziałać. Medycyna behawioralna reprezentuje zatem eksperymentalną dziedzinę naukową, która określa, przewiduje i kontroluje zachowanie poprzez obserwację i porównania. W ten sposób należy konkretnie identyfikować i leczyć objawy zaburzeń psychicznych, ale jednocześnie zwiększać zdolność pacjenta do działania.

Uwagę nie zwraca się tak bardzo na procesy umysłowe, ale raczej opracowuje się behawioralne techniki medyczne, które mają pomóc osobom dotkniętym chorobą zrozumieć siebie i kontrolować siebie. Obecne okoliczności odgrywają większą rolę niż wydarzenia z przeszłości.

Podstawę stanowią programy interwencyjne w leczeniu zaburzeń lub chorób, w których prowadzone są badania nad związkiem zachodzącym między procesami psychologicznymi i somatycznymi a wynikającym z nich obrazem klinicznym. Problematyczne zachowanie opiera się przede wszystkim na procesach uczenia się i jest odwracane lub zmieniane przez takie procesy. Programy interwencyjne są dostosowane do indywidualnych problemów osoby bez badania przyczyn lub rzeczywistego pochodzenia, które jest odpowiedzialne za ewentualne zaburzenie psychiczne. Takie behawioralne środki medyczne są szczególnie skuteczne w przypadku mniej złożonych zaburzeń psychicznych.

Zabiegi i terapie

Dlatego nie ma specjalnych standardowych programów w medycynie behawioralnej, ale należy podkreślić pewne modele i procedury. Obejmuje to wieloprzyczynowy model warunkowy.

To zakłada, że ​​ciało i umysł nie są postrzegane jako oddzielne od siebie, ale że wszystkie procesy psychologiczne można zmierzyć i wyjaśnić za pomocą procesu elektrochemicznego w mózgu. Każdy proces psychologiczny powoduje zatem zmiany neurofizjologiczne.

Uzyskana w ten sposób wiedza oparta jest na odkryciach z zakresu psychofizjologii, badań nad stresem i emocjami. Ponieważ istnieje oczywisty związek między aktywnością neuroendokrynną, operacjami poznawczymi, czynnościami korowymi i podkorowymi oraz doświadczeniem subiektywnym, medycyna behawioralna może wykorzystać je jako przewodnik do wyjaśnienia i zbadania interakcji między poziomami. W ten sposób powstały nowe koncepcje terapii, które były wykorzystywane nie tylko w przypadku zaburzeń psychicznych, ale także dolegliwości fizycznych czy przewlekłego bólu.

Medycyna behawioralna, zanim zostanie zbadana psychospołeczna i fizyczna postać choroby, dokonuje również diagnozy i analizy behawioralnej pacjenta, aby móc indywidualnie na nie odpowiedzieć. Jedną z form tego jest model SORKC.

Jest to model behawioralny wzorowany na psychologu B. F. Skinnerze, który wynalazł programowane uczenie się i został rozwinięty przez Fredericka Kanfera. Opisuje podstawy pięciu uwarunkowań procesu uczenia się, a tym samym służy do obiektywnego sprawdzenia efektów terapeutycznych. Model zakłada, że ​​bodziec wpływa na organizm, wywołując reakcję emocjonalną. To z kolei skutkuje działaniem, które z. B. ma miejsce jako środek zaradczy lub przemieszczenie. Jeśli sytuacja występuje częściej, rozwijają się zachowania, które z kolei prowadzą do zaburzeń zachowania i chorób, które należy zwalczać przeciwdziałaniem zachowaniom lub zmianą bodźca.

Leki dostępne bez recepty na zaburzenia nerwowe

Uzyskaj informacje tutaj:

Diagnostyka i metody badań

Istotnym aspektem w medycynie behawioralnej jest samodzielna implementacja koncepcji przez pacjenta, w tym celu wzmacnia się subiektywne postrzeganie objawów, a przetwarzanie choroby jest sprawdzane za pomocą testów i ankiet psychometrycznych. W ten sposób trenuje się samoocenę osoby zainteresowanej tak, że z. Na przykład prowadzenie dziennika jest ważnym etapem przetwarzania podczas terapii. Pacjent powinien nauczyć się subiektywnej interpretacji i oceny własnego zachowania i zaburzenia.

Szczególnym postępowaniem w medycynie behawioralnej jest terapia ekspozycyjna, która opiera się na wiedzy wyniesionej z warunkowania klasycznego. Zwłaszcza w przypadku paniki i zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych lub lęku i fobii metoda ta jest stosowana na różne sposoby, poprzez które osoba zainteresowana konfrontuje się ze swoimi lękami. Obejmują one takie procedury, jak systematyczna desensytyzacja, trening radzenia sobie ze strachem, powódź, forma nadmiernej stymulacji i bezpośredniej konfrontacji oraz technika ekranowa.

Medycyna behawioralna rozpoczyna się w trzech punktach procesu chorobowego. Patrzy na bodźce, reakcję na nie i wynikające z tego zakłócenie. Jeśli bodźce prowadzą do nasilenia objawów, pacjent może kontrolować występowanie bodźców i ostatecznie ich unikać.