Z chemicznego punktu widzenia jest amon (NH4) sprzężony kwas należący do zasady amoniaku (NH3). Amon jest najpowszechniejszym produktem rozkładu aminokwasów.
Co to jest amon?
Amon jest kationem. W swoich reakcjach chemicznych jest podobny do jonów metali alkalicznych i podobnie jak te jony może również tworzyć sole. Przykładami takich soli są azotan amonu lub salmiak.
Jednak w naturze amoniak jest wytwarzany głównie w wyniku rozkładu białek. Bakteryjny rozkład martwej biomasy powoduje również powstawanie amonu jako produktu końcowego. Podobnie jak amoniak, również amoniak może mieć działanie neurotoksyczne w organizmie człowieka.
Funkcja, efekt i zadania
W kontekście medycznym amoniak jest często używany w organizmie. Zasadniczo nie jest to poprawne, ponieważ amoniak występuje prawie wyłącznie w postaci jonów amonowych w organizmie.
Amoniak lub amoniak odgrywają rolę w wielu procesach metabolicznych. Jednak amoniak ma szczególne znaczenie w tworzeniu i rozkładaniu aminokwasów. Glutaminian jest wytwarzany z amonu i α-ketoglutaranu w procesie chemicznym. Ten proces jest również nazywany aminowaniem redukcyjnym. Glutaminian to tak zwany α-aminokwas. Znany jest również pod nazwą kwas glutaminowy. Dodatkowe nieistotne aminokwasy można wytworzyć z kwasu glutaminowego poprzez transaminację. Powstałe w ten sposób aminokwasy przejmują w organizmie wiele zadań.
Na przykład biorą udział w regulacji różnych procesów metabolicznych lub służą jako prekursor hormonów. Ale glutaminian jest nie tylko prekursorem innych aminokwasów, ale także jednym z najważniejszych neuroprzekaźników pobudzających w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Neuroprzekaźniki to biochemiczne substancje przekaźnikowe, które przekazują bodziec z jednej komórki nerwowej do innej komórki nerwowej lub z jednej komórki nerwowej do komórki ciała. Kwas glutaminowy służy również jako prekursor kwasu γ-aminomasłowego (GABA). To z kolei jest jednym z najważniejszych neuroprzekaźników hamujących w ośrodkowym układzie nerwowym.
Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości
Największe ilości amonu powstają podczas rozkładu aminokwasów. Większość aminokwasów najpierw rozkłada się do glutaminianu w procesie transaminacji. To z kolei dzieli się na substancje wyjściowe amon i α-ketoglutaran. Głównym miejscem powstawania amonu jest jelito. W szczególności w jelicie grubym w wyniku działania bakterii z niestrawionego białka uwalniany jest amon. Następnie dostaje się do krwiobiegu przez błonę śluzową jelit.
Ale amon jest również wytwarzany w mięśniach i nerkach. Ponieważ amoniak, podobnie jak amoniak, ma działanie toksyczne w większych ilościach i nie może zostać całkowicie przekształcony z powrotem w nowe aminokwasy, organizm musi mieć środki do rozkładu amonu. Amoniak we krwi szybko dociera do wątroby poprzez krążenie wrotne. To przekształca toksyczny amoniak w nieszkodliwy mocznik. Mocznik jest białą, krystaliczną substancją stałą wydalaną z moczem. Prawidłowe wartości amonu w surowicy krwi wynoszą od 27 do 90 µg / dl (mikrogramów na decylitr) lub w konwencjonalnych jednostkach 16 do 53 µmol / l (mikromol na litr).
Choroby i zaburzenia
Wzrost poziomu amonu we krwi występuje przede wszystkim wtedy, gdy wątroba nie funkcjonuje prawidłowo. Wtedy toksyczny amoniak nie może już zostać przekształcony w nietoksyczny mocznik. Najczęstszą przyczyną takiej dysfunkcji wątroby jest marskość poalkoholowa.
W marskości wątroby tkanka wątroby zanika w ciągu kilku lat i / lub przekształca się w tkankę łączną (zwłóknienie). To zakłóca przepływ krwi do wątroby. Krew gromadzi się przed wątrobą, szczególnie w okolicy żyły wrotnej. Jest to również znane jako nadciśnienie wrotne. Część krwi z niesparowanych narządów jamy brzusznej nie przepływa już początkowo przez wątrobę w celu detoksykacji, ale trafia bezpośrednio do krążenia organizmu. Nawet krew, która nadal przepływa przez wątrobę, nie może już być odpowiednio odtruwana z powodu zmian komórkowych w wątrobie.
Osoby dotknięte chorobą dość późno zauważają pierwsze objawy marskości wątroby (np. Żółtaczka). Jeśli mózg jest uszkodzony przez zwiększony poziom amonu, nazywa się to encefalopatią wątrobową. Początkowo występuje zwykle tylko łagodny zespół psychologiczny. Często zmiany są początkowo zauważane tylko przez przyjaciół lub krewnych. Typowe objawy na tym etapie to siedzący tryb życia, drżenie lub skurcze mięśni.
Później w przebiegu choroby może wystąpić obsesyjna potrzeba snu, rozpad mięśni, drżenie rąk i chwiejny chód. Stopniowo pojawia się zamieszanie. Najcięższą postacią encefalopatii wątrobowej jest śpiączka wątrobowa. Jest to również znane jako śpiączka wątrobowa lub śpiączka wątrobowa. Na tym etapie pacjenci są nieprzytomni i nie można ich już obudzić nawet przy pomocy bodźców bólowych.
Amoniak w moczu jest zawsze oznaką kamienia nazębnego. Złogi to krystaliczne złogi w drogach moczowych. Znane są również jako urolity lub urolity. Istnieje wiele różnych rodzajów kamieni moczowych. Amon należy do tzw. Struwitów. Jest to fosforan magnezowo-amonowy. Kamienie moczowe mogą mieć różne przyczyny. Zapalenie nerek lub moczowodów może prowadzić do tworzenia się kamieni moczowych.
Kamienie moczowe mogą również powodować zaburzenia metaboliczne, takie jak dna moczanowa, cystynuria lub cukrzyca. Kamienie często pozostają niezauważone przez długi czas. Objawy pojawiają się tylko wtedy, gdy kamień utknie w miedniczce nerkowej lub moczowodzie. Następnie pojawia się skrajnie bolesna kolka. Małe kamienie zwykle odpadają same, duże kamienie muszą zostać usunięte chirurgicznie lub roztrzaskane przez fale uderzeniowe.
.jpg)
