Terapia litem

Plik Terapia litem jest stosowany w zaburzeniach nastroju i schizofrenii opornej na terapię. Lit stabilizuje nastrój i jest jedynym znanym lekiem, który zapobiega samobójstwom.

Co to jest terapia litem?

W terapii litem stosowanej w psychiatrii lit podaje się w celu ustabilizowania nastroju. Lit jest stosowany jako substancja lecznicza w psychiatrii od początku XX wieku.

Terapia litem to jedyna terapia, którą można zastosować przy zaburzeniach nastroju, np. B. w depresji i chorobie afektywnej dwubiegunowej ma działanie samobójcze. Lit nie jest podawany sam, ale w postaci jego soli. Terapia litem jest uważana za dobrze zbadaną i bezpieczną. W prawidłowej dawce sole litu są dobrze tolerowane i skuteczne. Jednak dokładny mechanizm działania terapii litem nie jest znany.

Funkcja, efekt i cele

Terapia litem jest stosowana w przypadku nawracającej depresji, nawracających faz manii i depresji w kontekście choroby afektywnej dwubiegunowej oraz schizofrenii opornej na leczenie. Lit jest również stosowany jako lek drugiej linii w profilaktyce klasterowych bólów głowy.

Jednak w Europie w psychiatrii preferowane jest podawanie leków przeciwpadaczkowych w celu ustabilizowania nastroju. Z kolei w USA terapia litem jest znacznie bardziej rozpowszechniona we wskazanych wskazaniach. Lit został po raz pierwszy opisany jako lek psychiatryczny w 1949 roku przez australijskiego psychiatrę Johna F. Cade'a. Odkrył antymaniczne działanie tej substancji przez przypadek w eksperymencie na zwierzętach, a następnie podał substancję swoim pacjentom z manią i również znalazł wpływ na nich. Aż do śmierci Cade odgrywał kluczową rolę w dalszym rozwoju terapii litem.

Dokładny mechanizm działania substancji nie jest znany do dziś, pomimo dobrych badań. Udowodniono jedynie, że sole litu zmieniają funkcje organizmu w wielu różnych miejscach. Powszechnie przyjmuje się, że skuteczność terapii litem w wyżej wymienionych chorobach psychiatrycznych polega na tym, że w epizodzie maniakalnym lit redukuje nadmiar noradrenaliny, natomiast w epizodach depresyjnych stymuluje produkcję serotoniny. Terapia litem, jeśli jest prowadzona przez dłuższy czas, może doprowadzić do zrównoważenia nastroju pacjenta.

Założenie wydaje się rozstrzygające, o ile wpływ litu można logicznie wytłumaczyć efektem regulującym i równoważącym. Ostateczny dowód, że efekt faktycznie wynika z wymienionych procesów, nie został jeszcze dostarczony. Zakres terapeutyczny, tj. Przedział między dawką skuteczną a szkodliwą, jest wąski w przypadku litu. Z tego powodu samodzielne wdrażanie terapii litem jest zdecydowanie niewskazane. Ponadto podczas terapii należy regularnie sprawdzać stężenie litu we krwi, aby wykluczyć przedawkowanie.

Bezwzględnymi przeciwwskazaniami są ostry zawał mięśnia sercowego, wyraźna hiponatremia (niewystarczające stężenie sodu we krwi), ciężka niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek i ciężka niewydolność serca. Ponadto istnieją względne przeciwwskazania w ciąży i przy współistnieniu choroby Addisona (niewydolność kory nadnerczy). Istnieją pewne ustalenia dotyczące stosowania terapii litem podczas ciąży.

Ponieważ wady rozwojowe często występowały u noworodków po leczeniu litem w czasie ciąży, sole litu uznano za teratogenne (teratogenne) i nie zaleca się ich stosowania w czasie ciąży, aby nie zagrażać nienarodzonemu dziecku. Dziś uznano, że terapia litem w ciąży jest rzeczywiście ryzykowna, ale nie należy jej wykluczać w każdym przypadku. Choroby, które można dobrze leczyć terapią litem, mogą być również niebezpieczne dla nienarodzonego dziecka.

Wykazano, że ryzyko wad rozwojowych u noworodków jest od pięciu do dziesięciu razy większe po leczeniu litem u kobiet w ciąży. Jako wytyczna, dziś obowiązują bardzo ścisłe wskazania; pożądane stale niskie stężenie litu w surowicy, dla którego konieczne jest dostosowanie dawki; zmniejszenie dawki w tygodniu porodu; monitorowanie noworodka pod kątem objawów zatrucia, aw przypadku terapii w I trymestrze ciąży diagnostyka ultrasonograficzna i echokardiografia płodu.

Lit jest jedynym lekiem, który zmniejsza ryzyko samobójstwa w przypadku zaburzeń nastroju. Ponadto grupa z Uniwersytetu Wiedeńskiego wykazała, że ​​wskaźnik samobójstw w regionach o wysokim stężeniu litu w wodzie pitnej jest niższy niż w regionach o niskim stężeniu tej substancji w wodzie pitnej.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

Terapia litem, jak każda inna terapia lekowa, wiąże się z pewnym ryzykiem. W ramach terapii mogą wystąpić mniej lub bardziej poważne skutki uboczne. Przyrost masy ciała, zaburzenia krążenia, drżenie, szczególnie rąk, nudności, wymioty, zmiany w morfologii krwi (leukocytoza), zmęczenie, wzmożone pragnienie i oddawanie moczu, biegunka i niedoczynność tarczycy to typowe skutki uboczne terapii litem.

W przypadku przekroczenia dawki terapeutycznej może wystąpić senność, drgawki i śpiączka. Ponieważ zakres terapeutyczny leku jest wąski, zaleca się regularne monitorowanie stężenia w surowicy w celu zmniejszenia ryzyka takich powikłań. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do moczówki prostej, kwasicy (nadmiernego zakwaszenia krwi) oraz tak zwanej nefropatii litowej z zaburzeniami czynności nerek, nawet w dawkach terapeutycznych.

Ibuprofen, diklofenak i inne NLPZ i inhibitory ACE oddziałują z litem, hamując wydalanie substancji. Lit nie uzależnia. Jednak stopniowe zmniejszanie dawki jest konieczne, aby uniknąć skutków ubocznych odstawienia.