Choroba Ledderhose'a

Pod Choroba Ledderhose'a rozumie się łagodny rozrost tkanki łącznej w podeszwie stopy. Choroba należy do fibromatoz.

Co to jest choroba Ledderhose'a?

W Choroba Ledderhose'a, również Choroba Ledderhose'a zwana, tkanka łączna rośnie w podeszwie stopy. Prowadzi to do powstania stwardniałych węzłów, które powodują ból i ograniczają ruchomość stopy. Choroba objawia się w rozcięgnie podeszwowym (płytka ścięgna podeszwy stopy).

Choroba Ledderhose'a jest klasyfikowana jako włókniakowatość. Jest również związany z chorobą Dupuytrena. Podczas gdy w chorobie Ledderhose'a na podeszwy stóp wpływa tworzenie się guzków, w chorobie Dupuytrena ma to miejsce na wewnętrznych powierzchniach dłoni. Nazwał tę łagodną chorobę niemiecki lekarz Georg Ledderhose (1855-1925), który ją opisał.

Choroba Ledderhose'a występuje dwukrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Choroba polega na powolnym wzroście grudek, które koncentrują się w środkowej części podeszwy stopy. Czasami wzrost węzłów może być również opóźniony, tak że chwilowo nie powiększają się. Później ich wzrost zaczyna się ponownie i nieoczekiwanie.

przyczyny

Choroba Ledderhose'a jest spowodowana wzrostem tkanki łącznej. Jednak przyczyny choroby Ledderhose'a, które powodują wzrosty, nie są znane. Za wzrost tkanki łącznej odpowiadają miofibroblasty, które są specjalnymi komórkami. W medycynie nadal trwają badania nad dokładnymi zależnościami.

Różni naukowcy zakładają wpływ składnika genetycznego na rozwój choroby Ledderhose'a. Jeśli podeszwa stopy jest uszkodzona, czynniki genetyczne powodują zmiany w tkance łącznej. Ponadto choroba często występuje w rodzinach, co zwiększa prawdopodobieństwo wpływów genetycznych.

Obecność innych włókniakowatości, takich jak choroba Dupuytrena, jest uważana za kolejny istotny czynnik ryzyka. Choroby, takie jak padaczka lub cukrzyca (cukrzyca), są również możliwymi wyzwalaczami. Do sprzyjających czynników zalicza się również choroby wątroby i choroby metaboliczne, stres oraz spożycie alkoholu i tytoniu.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Choroba Ledderhose'a jest widoczna na płytce ścięgnistej podeszwy stopy. Tam tworzą się i twardnieją sęki. Kiedy węzły osiągną określony rozmiar, utrudniają chodzenie pacjentowi. Są więc najczęściej umiejscowione w środku podeszwy stopy na łuku stopy.

Podczas gdy u niektórych osób tworzy się tylko jeden guzek, u innych występuje częściej. Możliwe są nawet całe pasma. Jeśli węzły są rozmieszczone na całej podeszwie stopy, rosną razem z mięśniami i skórą, która jest nad nimi. Ale są też lżejsze formy choroby Ledderhose'a, w których dotknięta jest tylko niewielka część podeszwy płytki ścięgnistej.

Ponadto nie ma zrostów na mięśniach i skórze. Około jedna czwarta wszystkich pacjentów ma chorobę Ledderhose'a na obu stopach. Nie jest niczym niezwykłym, że choroba rozwija się fazowo, więc jej rozwój może trwać latami.

Diagnoza i przebieg choroby

Aby zdiagnozować chorobę Ledderhose, lekarz najpierw przeprowadza badanie pacjenta. Informuje się o możliwych wcześniejszych chorobach i czy występują pewne czynniki ryzyka. Następnie przeprowadza się dokładne badanie podeszew stóp. Inne obszary ciała są również sprawdzane pod kątem wszelkich nieprawidłowości.

Twarde sęki są typową wskazówką. Trudno je przesuwać ręcznie. Do określenia zakresu grudek stosuje się metody obrazowania.Obejmuje to przede wszystkim USG (badanie ultrasonograficzne). Można również wykonać obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRT), za pomocą którego można zarejestrować dokładne rozprzestrzenienie się guzków.

Diagnozę potwierdza się, badając węzły pod mikroskopem. W tym celu od pacjenta pobiera się próbkę tkanki (biopsję). Choroba Ledderhose'a jest jedną z łagodnych chorób przewlekłych. Całkowite wyleczenie nie jest możliwe. Przy odpowiednim leczeniu istnieje jednak możliwość wyeliminowania lub przynajmniej złagodzenia objawów.

Komplikacje

W przypadku choroby Ledderhose osoby dotknięte chorobą cierpią na różne dolegliwości, które występują głównie na podeszwach stóp. Pacjenci cierpią z powodu ograniczonej mobilności, a przede wszystkim bólu, który pojawia się podczas stania i chodzenia. Jakość życia osób dotkniętych chorobą jest znacznie ograniczona i obniżona przez chorobę Ledderhose. Choroba może również wpływać na inne mięśnie.

Jednak objawy często nie są trwałe, ale pojawiają się epizodowo, więc choroba jest diagnozowana późno. Z powodu nagłego ograniczenia ruchu osoby dotknięte chorobą często cierpią na depresję lub dolegliwości psychiczne. U dzieci choroba Ledderhose'a może prowadzić do zaburzeń rozwojowych i prawdopodobnie je opóźniać.

Niestety nie jest możliwe leczenie przyczynowe choroby Ledderhose'a. Z tego powodu zabieg ma na celu przede wszystkim ograniczenie bólu i ograniczonej ruchomości. Zwykle nie ma żadnych komplikacji. Dzięki różnym terapiom i stosowaniu leków wiele dolegliwości można zawęzić, tak aby osoby dotknięte chorobą mogły prowadzić codzienne życie. Jednak choroba Ledderhose'a może również nawrócić. Jednak choroba ta nie wpływa na oczekiwaną długość życia pacjenta.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku zauważenia twardego, nieruchomego guzka w stopie należy zgłosić się do lekarza. Nie musi to jednak oznaczać choroby Ledderhose'a. Chirurg ortopeda jest osobą kontaktową w przypadku bólu lub nowych guzków w stopie. Lekarz rodzinny może również obejrzeć stopę iw razie potrzeby skierować poszkodowanego do specjalisty.

Jeśli diagnoza jest niejasna, można zamówić rezonans magnetyczny, jeśli podejrzewa się chorobę Ledderhose'a. Aby potwierdzić diagnozę, lekarz może wykonać biopsję w celu dalszego zbadania guza. Należy określić łagodność węzła.

Regularne wizyty u lekarza są normalne, jeśli masz chorobę Ledderhose'a. Leczenie chirurgiczne niestety często prowadzi do nawrotów choroby. Dlatego w większości się tego unika. Często przepisywane metody terapeutyczne spowalniają rozprzestrzenianie się tkanki węzłowej. Specjalne wkładki mogą zmniejszać ciśnienie w łagodnych włókniakowatości. To, jak często wskazana jest wizyta lekarska w celu dostosowania środków terapeutycznych, zależy od stopnia wzrostu.

Wrzody mogą być napromieniane. W przypadku choroby Ledderhose możliwe są również zabiegi fizjoterapeutyczne. Wszystkie środki terapeutyczne mogą w najlepszym przypadku spowolnić tworzenie się sęków. Nie ma lekarstwa na rozpoznanie choroby Ledderhose'a.

Terapia i leczenie

Jednym z najważniejszych celów w leczeniu choroby Ledderhose'a jest zmniejszenie stanu zapalnego i bólu. Ponadto pacjent powinien znowu móc chodzić. Miękkie wkładki są najczęściej używane do utrzymania zdolności chodzenia. Zmniejszają one ciśnienie wewnętrzne wytwarzane na węzłach.

W leczeniu bólu lekarz zwykle podaje poszkodowanemu niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które również działają na stan zapalny. W tym samym czasie do węzłów podaje się zastrzyki steroidowe.

We wczesnych stadiach choroby Ledderhose'a obiecująca jest również radioterapia z użyciem miękkich promieni rentgenowskich. Wstrzykiwanie kolagenaz lub terapia falą uderzeniową (ESWT) są również klasyfikowane jako przydatne. Prowadzi to do poluzowania twardych węzłów. Obiecująco zapowiada się również krioterapia, w której lekarz leczy pacjenta przeziębieniem.

Interwencja chirurgiczna może być konieczna, jeśli jest na zaawansowanym etapie. Nie jest niczym niezwykłym całkowite usunięcie płytki ścięgna. Natomiast częściowe interwencje często prowadzą do nawrotu węzłów. Jednak nawet jeśli powięź podeszwowa zostanie całkowicie usunięta, około 25 procent wszystkich pacjentów jest zagrożonych nawrotem włókniakowatości. Operacja może również uszkodzić ścięgna, nerwy i mięśnie.

Perspektywy i prognozy

Choroba Ledderhose'a zwykle ma przerywany przebieg, który utrzymuje się przez kilka lat. Niemniej rokowanie jest bardzo dobre. Zwykle wystarczy usunąć dotkniętą powięź i wyzwalacz choroby Ledderhose'a. Zabieg rentgenowski powoduje ekspozycję na promieniowanie, które w pewnych okolicznościach może powodować dolegliwości fizyczne. Ponieważ w leczeniu choroby Ledderhose'a stosuje się głównie miękkie promieniowanie rentgenowskie, ryzyko wystąpienia poważnych skutków ubocznych jest stosunkowo niskie. Zastosowanie kolagenazy lub terapii falą uderzeniową jest również bezproblemowe i obiecujące.

Rokowanie jest pozytywne, jeśli stan występuje jako skutki uboczne leków, takich jak prymidon lub fenobarbital. Zwykle wystarczy zaprzestać przyjmowania leku wyzwalającego. Oczekiwana długość życia nie jest ograniczona chorobą Ledderhose'a. Jednak jakość życia może ulec pogorszeniu w okresie choroby, ponieważ stopy bardzo bolą, a pacjent z trudem może nadepnąć na podeszwy bez odczuwania silnego bólu uciskowego. Szczególnie w ostrej fazie cierpienia może to prowadzić do poważnego dyskomfortu i ograniczeń w życiu codziennym. Lekarz rodzinny lub podiatra może przedstawić wiarygodne rokowanie, biorąc pod uwagę przyczynę choroby i stan pacjenta.

zapobieganie

Jak rozwija się choroba Ledderhose'a, nie zostało jeszcze ustalone. Z tego powodu nie są znane żadne środki zapobiegawcze.

Opieka postpenitencjarna

Kontynuacja medyczna opieki nad chorobą Ledderhose'a jest konieczna tylko w przypadku operacji. W przeciwnym razie nie ma działań następczych. Leki o działaniu objawowym lub inne niechirurgiczne metody leczenia nigdy nie wymagają dalszej opieki. W niektórych przypadkach leczenie nie jest nawet zapewniane ze względu na akceptowalny poziom cierpienia.

Jeśli wykonywana jest operacja usunięcia stwardniałej tkanki z podeszew stóp, należy wówczas zastosować szereg działań kontrolnych. Można to wytłumaczyć faktem, że stopy są już mocno obciążone w życiu codziennym. Prawidłowe gojenie się ran i blizn jest znacznie trudniejsze.

Oprócz bardzo wyraźnej ochrony stóp, którą pacjent może osiągnąć nie chodząc lub stojąc, należy również przestrzegać specjalnej higieny rany. Utrzymywanie go w czystości i ochrona przed potem ułatwia gojenie i zapobiega infekcjom.

Odpowiedzialny specjalista musi opracować z pacjentem odpowiedni plan leczenia, w zależności od zakresu operacji. Po kilku tygodniach, gdy podeszwy stóp się zagoiły, stopy można stopniowo ponownie obciążać. Stopień, w jakim należy to robić stopniowo, zależy również od zakresu operacji. Jeśli usuwane są tylko pojedyncze guzki, podeszwa jest mniej dotknięta niż przy pełnej fasciaktomii.

Możesz to zrobić sam

Ponieważ choroba Ledderhose'a jest nieuleczalna, pacjenci muszą nauczyć się radzić sobie z chorobą w perspektywie długoterminowej. W niektórych przypadkach oprócz leczenia zaleca się skorzystanie z pomocy psychologicznej. Ponadto osoby dotknięte chorobą mogą wymieniać się pomysłami na temat samopomocy na różnych forach internetowych. W większych miastach istnieją również grupy samopomocy dla osób cierpiących na chorobę Ledderhose'a lub ogólnie fibromatozę. Znajdziesz tam również bardziej szczegółowe informacje o sposobach samopomocy.

Ważna jest również regularna pielęgnacja stóp i unikanie kontuzji. Należy unikać podrażnień podeszew stóp. Kupując buty, upewnij się, że buty dobrze pasują. Jeśli to konieczne, poszkodowani powinni uciec się do ortopedycznych przedmiotów wykonanych na zamówienie lub używać wkładek. W niektórych przypadkach pomaga regularne chodzenie boso po miękkich powierzchniach, takich jak trawnik, piasek lub błoto. Chłodzące i delikatne masaże mogą również doprowadzić do poprawy lub zapobiec zepsuciu.

Wskazana jest również zmiana diety i zmniejszenie spożycia glukozy i węglowodanów. Pokarmy zawierające wiele naturalnych przeciwutleniaczy działają wspomagająco. Dlatego wskazane jest spożywanie jak największej ilości owoców i warzyw, ale także roślin strączkowych. Alkohol i kawę można zwykle nadal spożywać z umiarem.