Otyłość tułowia

Plik Otyłość tułowia odpowiada wzorowi dystrybucji tłuszczu męskiego w kontekście otyłości i charakteryzuje się przede wszystkim złogami tłuszczu trzewnego. Oprócz braku ruchu i nieprawidłowych nawyków żywieniowych, przyczyną otyłości tułowia mogą być czynniki hormonalne i genetyczne. Leczenie odbywa się w zależności od pierwotnej przyczyny.

Co to jest otyłość tułowia?

Obszar tułowia brzucha obejmuje obszar tułowia między miednicą a klatką piersiową. Ten region ma tendencję do magazynowania tłuszczów. Nazywa się również magazynowanie tłuszczu otyłego z ogniskiem brzusznym Otyłość tułowia wyznaczony. Otyłość tułowia to odmiana otyłości. W związku z tym definiuje się nadmierną proliferację tkanki tłuszczowej.

Należy dokonać rozróżnienia między nadwagą, przy wskaźniku masy ciała 30 jako granicy między otyłością a nadwagą. Wszystkie formy otyłości są chorobami przewlekłymi o podwyższonym ryzyku zachorowalności i śmiertelności. Oprócz brzucha otyłość tułowia może wpływać na cały tułów.

Anatomicznie środkowa część ciała nazywana jest tułowiem. Ten tułów obejmuje części klatki piersiowej, brzucha, pleców i części miednicy. Istnieją zasadniczo inne formy oznaczenia wzoru rozkładu tłuszczu z ośrodkiem brzusznym.

Na przykład, wyraz otyłości androidalnej jest uważany za wzór rozkładu męskiego tłuszczu w otyłości, który również uwydatnia brzuch i jest również znany jako otyłość trzewna lub otyłość centralna typu jabłkowego. Należy to odróżnić od otyłości gynoidalnej z naciskiem na biodra, która występuje częściej u kobiet.

przyczyny

Formy otyłości wynikają z relacji wieloczynnikowych. Oprócz przyczyn genetycznych jako czynniki wywołujące tę chorobę uważa się brak ruchu, niedożywienie i zaburzenia odżywiania. Ponadto choroby endokrynologiczne, takie jak oporność na leptynę lub zaburzenia homeostazy rezystyny ​​i adiponektyny, mogą powodować otyłość.

To samo dotyczy przyjmowania leków, na przykład przyjmowania glikokortykoidów, neuroleptyków czy leków przeciwcukrzycowych. Innymi czynnikami mogą być unieruchomienie lub ciąża. Otyłość tułowia jako męski wzorzec dystrybucji otyłości jest w wielu przypadkach objawem zespołu Cushinga. Ten kompleks objawów charakteryzuje się nadmierną podażą glukokortykoidów.

Zespół jest często spowodowany wtórną niedoczynnością kory nadnerczy lub ma swoje korzenie w zaburzeniach regulacji podwzgórzowo-przysadkowej. Główną przyczyną zespołu Cushinga mogą być również różne nowotwory. Ze względu na zwiększone wydzielanie glukokortykoidów organizm otrzymuje w ramach zespołu nadmierną ilość glukozy.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Otyłość tułowia charakteryzuje się znaczną otyłością i nadmiernymi złogami tłuszczu w jamie brzusznej. W kontekście tego zjawiska szczególnie istotne jest magazynowanie tłuszczu trzewnego. Co charakterystyczne, złogi te robią wrażenie jak piwny brzuch. Tłuszcz trzewny to tłuszcz wewnątrzbrzuszny, który jest przechowywany w wolnej jamie brzusznej, a tym samym otacza narządy wewnętrzne.

Tłuszcz trzewny do pewnego stopnia pełni funkcję ochronną. U zdrowych ludzi tłuszcz w jamie brzusznej nie jest bezpośrednio widoczny gołym okiem. Dopiero gdy złogi przekroczą określony poziom, objętość brzucha wzrasta. Wyraźna otyłość tułowia jest zwykle związana z chorobami wtórnymi lub innymi objawami.

Oprócz wysokiego ciśnienia krwi może również występować miażdżyca. Ponadto osoby z otyłością tułowia często cierpią na cukrzycę lub dolegliwości sercowo-naczyniowe. Często występuje zespół metaboliczny. Otyłość tułowia sprzyja zakrzepicy, udarom, zawałom serca i chorobie Alzheimera, a także rakowi.

Diagnoza i przebieg choroby

Obwód talii jest miarą diagnozy otyłości tułowia. Obwód mierzy się dwoma krzyżowymi palcami powyżej szczytu grzebienia biodrowego. Kobiety powyżej 80 cm i mężczyźni powyżej 94 cm w obwodzie cierpią na nadmierne złogi tłuszczu trzewnego. Od 2012 roku w diagnostyce otyłości coraz większą uwagę zwraca się na tłuszcz brzuszny.

Stosowany od tamtej pory wskaźnik kształtu ciała BSI po raz pierwszy uwzględnia w obliczeniach szkodliwy tłuszcz brzuszny. Zależność między wielkością ciała a obwodem talii w sensie stosunku talii do wzrostu może również odgrywać rolę w diagnostyce otyłości tułowia. Podczas diagnozowania otyłości, oprócz rozkładu tłuszczu, istotna jest ogólna masa tłuszczu.

Ponadto w ramach diagnostyki określa się ryzyko chorób wtórnych. Ponadto przyczyny otyłości mogą mieć znaczenie diagnostyczne. Rokowanie dla osób z otyłością tułowia zależy od stopnia otyłości i wytrzymałości pacjenta.

Komplikacje

Otyłość tułowia może wiązać się z różnymi komplikacjami zdrowotnymi. Osoby z otyłością często cierpią również na choroby układu krążenia, choroby naczyniowe czy cukrzycę. Choroby te sprzyjają zakrzepicy, udarom i chorobie Alzheimera. Alzheimer i rak są również bardziej powszechne. Nieleczone konsekwencje otyłości tułowia znacznie obniżają jakość życia i samopoczucie chorego. Często powoduje to cierpienie psychiczne.

Leczenie otyłości również niesie ze sobą ryzyko. Zbyt szybka utrata wagi może prowadzić do odwodnienia, wypadania włosów i zmęczenia. Ponadto zmniejsza się pożądanie seksualne, a wydajność mózgu chwilowo spada. W dłuższej perspektywie utrata wagi może spowodować uszkodzenie serca i innych narządów. Inne powikłania zależą od indywidualnego leczenia.

W trakcie leczenia mogą wystąpić skutki uboczne i interakcje, a także reakcje alergiczne. Podczas operacji możliwe są krwawienia, infekcje i zaburzenia gojenia ran. W wyniku liposukcji mogą wystąpić guzy, zwiotczenia lub wgniecenia, co może mieć negatywny wpływ na samoocenę osoby. Rzadko zdarzają się błędy higieniczne, a istniejąca alergia czy niewydolność serca nie zostały odpowiednio uwzględnione - oba są związane z powikłaniami zagrażającymi życiu.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku otyłości tułowia osoba zainteresowana jest zwykle zawsze zależna od leczenia i badania, aby nie było dalszych komplikacji i innych dolegliwości. Należy również skonsultować się z lekarzem na wczesnym etapie, ponieważ otyłość tułowia może również prowadzić do śmierci pacjenta.

Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli dana osoba cierpi na bardzo silne i znaczne złogi tłuszczu na ciele. W większości przypadków pojawiają się one na brzuchu i obniżają estetykę chorej osoby. Ponadto wysokie ciśnienie krwi lub cukrzyca mogą również wskazywać na otyłość tułowia. Jeśli otyłość tułowia nie jest leczona, może to prowadzić do udaru lub zawału serca, co może ostatecznie doprowadzić do śmierci.

Otyłość tułowia może zostać rozpoznana przez lekarza pierwszego kontaktu. Dalsze leczenie zależy zatem od dokładnej przyczyny choroby, więc nie można podać ogólnej prognozy dotyczącej dalszego przebiegu.

Leczenie i terapia

Na początku leczenia otyłości łodygi znajduje się szczegółowy wywiad. Ważne jest wyjaśnienie nawyków żywieniowych i ćwiczeń pacjenta, najlepiej za pomocą dzienników jedzenia i ćwiczeń. Ponadto należy wziąć pod uwagę historię medyczną, aby zidentyfikować istotne choroby związane z otyłością.

Równie ważne jest określenie stanu psychicznego przed terapią. W zależności od pierwotnej przyczyny, dostępne są różne terapie dla pacjentów z otyłością tułowia. Celem leczenia jest zawsze redukcja wagi. Oprócz zmiany diety tworzony jest plan ćwiczeń.

W wielu przypadkach otyłości towarzysząca psychoterapia jest użytecznym środkiem wspomagającym leczenie. W idealnym przypadku terapia obejmuje otoczenie pacjenta. Kluczowym punktem leczenia jest pozytywna motywacja osób dotkniętych chorobą. Należy podsycać oczekiwanie na zdrowszy styl życia.

Ważne jest, aby przekazać chęć ruchu, przyjemne jedzenie, celowość i niezależność. Wszystkie dalsze opcje leczenia zależą od pierwotnej przyczyny otyłości tułowia. Jeśli występuje dysfunkcja hormonalna, konieczne mogą być leki regulacyjne lub nawet interwencje inwazyjne.

zapobieganie

Głównej otyłości można do pewnego stopnia zapobiec, zmniejszając osobiste czynniki ryzyka otyłości. To zmniejszenie ryzyka może na przykład przybrać formę zdrowego stylu życia ze zrównoważonymi nawykami żywieniowymi i aktywnością fizyczną.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku otyłości tułowia środki bezpośredniej opieki kontrolnej są zwykle znacznie ograniczone, aw wielu przypadkach osoby dotknięte chorobą nie są w ogóle dostępne. Dlatego osoba dotknięta tą chorobą powinna skonsultować się z lekarzem przy pierwszych oznakach i objawach, aby w dalszym przebiegu nie wystąpiły powikłania lub inne dolegliwości.

Z reguły samoleczenie nie może wystąpić w przypadku otyłości tułowia, więc osoby dotknięte tą chorobą są zależne od operacji, która może złagodzić objawy. Po zabiegu powinni odpocząć i wyzdrowieć. Należy unikać wysiłku lub stresujących czynności fizycznych, aby niepotrzebnie nie obciążać organizmu.

Ogólnie zdrowy tryb życia ze zbilansowaną dietą pozytywnie wpływa na dalszy przebieg tej choroby. Osoby dotknięte chorobą powinny starać się zmniejszyć nadwagę, a także uprawiać sport. Dalszy przebieg tej choroby zależy w dużej mierze od czasu rozpoznania, tak więc zwykle nie można przewidzieć ogólnej prognozy.

Możesz to zrobić sam

Osoby dotknięte chorobą mogą zminimalizować otyłość tułowia w życiu codziennym. Często jednak istnieją genetyczne przyczyny nadmiernego rozmieszczenia tłuszczu na tułowiu. Za ważne uważa się nastawienie psychiczne. Pacjenci powinni wyznaczać sobie cele i regularnie sprawdzać skuteczność wybranych działań.

Styl życia musi charakteryzować aktywność. To jedyny sposób na utratę tkanki tłuszczowej. Wyższe zapotrzebowanie na kalorie jest realizowane poprzez ćwiczenia. Osoby dotknięte chorobą powinny planować regularne ćwiczenia w sporcie wytrzymałościowym. Na siłownię możesz chodzić na dwie godziny trzy razy w tygodniu. Intensywny jogging lub pływanie również pomagają w redukcji wagi. Doświadczenie pokazuje, że jednostki szkoleniowe zwykle odbywają się w grupach. Z drugiej strony pacjenci muszą zmienić swoje nawyki żywieniowe. Wiele owoców i warzyw jest lepszych niż tłuste potrawy i gotowe produkty.

Samoleczenie nie zawsze jest wskazane. Jeśli cierpienie własnej sylwetki niosło się od lat, konsultacja lekarza jest nieunikniona. Terapia polega zwykle na wzmocnieniu pewności siebie i pozytywnym nastawieniu do życia.Formy interakcji z innymi ludźmi można również ćwiczyć, jeśli pojawiły się deficyty. Jeśli rozwinęły się choroby wtórne, takie jak nadciśnienie i cukrzyca, konieczna jest również kontrola lekarska.