Szpinak nowozelandzki

Dawniej, kiedy szpinak nie był gotowy do gotowania na półkach supermarketów, plik Szpinak nowozelandzki ceniony jako substytut prawdziwego szpinaku. W przeciwieństwie do prawdziwego szpinaku nie strzela w wysokich temperaturach i dzięki temu dostarcza jadalnych liści od wczesnego lata do jesieni.

Co powinieneś wiedzieć o szpinaku nowozelandzkim

Jak sama nazwa wskazuje, szpinak nowozelandzki pochodzi z Nowej Zelandii. Ale także na wybrzeżach Australii, Tasmanii i Japonii występuje roślina spokrewniona z ziołem lodowym. Pomimo bardzo podobnego aromatu, warzywa liściaste nie są spokrewnione ze szpinakiem, który należy do rodziny gęsiowatych, ale należą do kwiatów południowych (Aizoaceae).

Łacińska nazwa rośliny to Tetragonia tetragonioides. Szpinak nowozelandzki to zioło jednoroczne, które występuje w sezonie od lipca do października i musi być regularnie zbierane. Przede wszystkim wykorzystuje się grube, soczyste liście i końcówki pędów, choć warzywa liściaste są rzadko dostępne w sklepach. Warzywa szybko psują się po zbiorach. Możesz jednak łatwo wyhodować smaczne warzywa we własnym ogrodzie, a nawet na balkonie. Podczas siewu wiosną należy zwrócić uwagę, że duże, twarde nasiona rośliny wrażliwej na mróz kiełkują bardzo wolno.

Siew bezpośredni nie jest wskazany, ponieważ pierwsze zbiory zajęłyby zbyt dużo czasu. Początkowo dość słabe rośliny najlepiej rozwijają się w słonecznym miejscu z glebą bogatą w składniki odżywcze i próchnicę i rozwijają się w imponujące rośliny, które pokrywają około jednego metra kwadratowego gleby na roślinę. Aby zapewnić smaczne, trwałe i obfite zbiory, rośliny należy zbierać regularnie. To jedyny sposób, aby rosnąć nowe końcówki pędów, które smakują miękko i dobrze. Przygotowane na surowo jako sałatka lub jako szpinak, trójkątne, mięsiste liście są pyszną alternatywą dla mrożonek.

Szpinak nowozelandzki rozwija się nawet jako roślina doniczkowa, umożliwiając tym samym zbiory szpinaku na balkonie. Aromat dość podobny do prawdziwego szpinaku, tylko mocniejszy.

Znaczenie dla zdrowia

100 gramów szpinaku nowozelandzkiego zawiera aż 30 miligramów witaminy C i, jak prawie wszystkie zielone warzywa liściaste, również dużo prowitaminy A, witaminy E i różnych witamin z grupy B (zwłaszcza witaminy B2, zwanej też ryboflawiną) Wapń, magnez, fosfor i żelazo.

Szpinak nowozelandzki zawiera również potas. Podobnie jak prawdziwy szpinak, szpinak nowozelandzki zawiera również kwas szczawiowy i saponiny, które nadają mu lekko gorzki smak. Jednak zawartość substancji gorzkich jest niższa w porównaniu do klasycznego szpinaku, dlatego dzieci najczęściej preferują te liściaste warzywa.

Składniki i wartości odżywcze

Świeży szpinak nowozelandzki zawiera wiele cennych dla organizmu i zdrowia witamin i minerałów, ale bardzo mało kalorii. 100 gramów świeżych, nieprzetworzonych końcówek pędów zawiera ok. 21 kilokalorii. Zawartość białka i węglowodanów jest również bardzo niska i wynosi dwa lub trzy gramy. Z tego powodu warzywa liściaste są idealne do zdrowej i świadomej diety, ale nie powinny być przygotowywane ze zbyt dużą ilością tłuszczu (np. Śmietany).

Ponadto 100 gramów szpinaku nowozelandzkiego zawiera do 180 miligramów magnezu, 150 miligramów fosforu i 60 miligramów wapnia. Zawartość żelaza jest bardzo niska i wynosi średnio 2,6 miligrama. Tak więc tylko 100 gramów tych warzyw pokrywa około połowy dziennego zapotrzebowania na magnez (według DGE dorośli od 25 roku życia powinni spożywać 350 miligramów magnezu dziennie), około jednej siódmej dziennego zapotrzebowania osoby dorosłej na fosfor (według DGE 700 miligramów), a nawet trzykrotnie więcej dzienne zapotrzebowanie na witaminę C (według DGE 10 miligramów).

Nietolerancje i alergie

Jeśli jesteś wrażliwy na kwas szczawiowy, powinieneś unikać szpinaku nowozelandzkiego lub łączyć go z pokarmami zawierającymi wapń, na przykład ze szklanką mleka, twarogiem lub dressingiem jogurtowym. Wapń w mleku neutralizuje gorzki kwas szczawiowy. Ostrożność jest również zalecana w deszczowe, zimne lata z kilkoma słonecznymi dniami, ponieważ szpinak nowozelandzki wytwarza wysokie wartości azotanów w warunkach niskiego nasłonecznienia. Z tego samego powodu warzywa w ogrodzie powinny być uprawiane w miejscach maksymalnie nasłonecznionych.

Wskazówki dotyczące zakupów i kuchni

W kuchni używa się tylko młodych, do dziesięciu centymetrów długich końcówek pędów z czterema do pięciu ciemnozielonych, grubych liści. Zbierz rośliny jak najwcześniej i często, ponieważ im częściej ścinasz wierzchołki pędów, tym bardziej roślina się rozgałęzia i umożliwia lepsze zbiory.

Zebrany szpinak nowozelandzki zachowuje świeżość w lodówce dopiero kilka godzin po zbiorach, dlatego należy go przetworzyć bezpośrednio po nim. W celu krótkotrwałego przechowywania aż do spożycia najlepiej owinąć zebrany szpinak nowozelandzki wilgotnym ręcznikiem kuchennym i zapakować do komory na warzywa w lodówce. Nawiasem mówiąc, krótki okres przydatności do spożycia jest głównym powodem, dla którego warzywa nie są dostępne w supermarkecie. Świeże liście są przygotowywane jako sałatka lub jak tradycyjny szpinak. Aby to zrobić, blanszuj pędy liśćmi w całości lub na krótko posiekane we wrzącej wodzie.

Szpinak nowozelandzki można następnie zakonserwować, zamrażając go. Oczywiście możliwe jest również świeże przygotowanie warzyw liściastych. Liście wczesnego lata są szczególnie smaczne na surowo jako sałatka, są szczególnie delikatne i aromatyczne. Do spożycia na surowo należy zrywać liście z twardych łodyg. Im później liście są zbierane, tym twardsze są liście. Dlatego szpinak nowozelandzki zbierany późnym latem lub jesienią nadaje się szczególnie do blanszowania, duszenia lub gotowania. Aby się przygotować, wystarczy umyć liście pod bieżącą wodą, a następnie osuszyć ręcznikiem kuchennym lub wysuszyć w wirówce do sałatek.

Ogromną zaletą jest to, że liście i pędy szpinaku nowozelandzkiego nie zapadają się tak bardzo, jak szpinaku konwencjonalnego, który nie jest szczególnie produktywny pod tym względem. Ze względu na zawartość azotanów szpinaku nowozelandzkiego, podobnie jak szpinaku niemieckiego, nie należy podgrzewać.

Wskazówki dotyczące przygotowania

Szpinak nowozelandzki nie należy botanicznie do szpinaku, ale można go przygotować jak warzywa szpinakowe. Termin „warzywa szpinakowe” nie pochodzi z botaniki, ale z kuchni. Opisuje rodzaj preparatu.

Zazwyczaj liście warzyw szpinaku są gotowane na parze, gotowane lub blanszowane z łodygami lub bez. Do duszenia nadają się płyny, takie jak olej, woda lub bulion, chociaż czas gotowania jest bardzo krótki dla wszystkich rodzajów potraw, maksymalnie od ośmiu do dziesięciu minut. Ponadto wiele witamin zawartych w szpinaku nowozelandzkim - np. Witamina C - jest wrażliwych na ciepło, dlatego zaleca się krótki czas gotowania z niewielką ilością płynu.