Roksytromycyna

Narkotyk Roksytromycyna należy do antybiotyków makrolidowych. Jest stosowany w leczeniu różnych infekcji bakteryjnych.

Co to jest roksytromycyna?

Roxithromycin jest stosowany jako antybiotyk do zwalczania infekcji bakteryjnych. Należą do nich przede wszystkim choroby górnych dróg oddechowych. Roksytromycyna należy do grupy glikozydów i jest makrolidem, antybiotyki makrolidowe działają podobnie jak penicylina i są uważane za dobrze tolerowane. Z tego powodu stanowią doskonałą alternatywę w przypadku alergii na penicylinę. Makrolidy są również często stosowane w pediatrii.

Rozwój roksytromycyny miał miejsce w latach 80. XX wieku przez niemiecką firmę farmaceutyczną Hoechst AG. Substancja czynna została uznana za dalszy rozwój makrolidowego antybiotyku erytromycyny. Ze względu na zmiany chemiczne roksytromycyna wykazuje mniej interakcji i działa szerzej na bakterie niż inne antybiotyki. Makrolid pojawił się na rynku w 1987 roku. Po wygaśnięciu ochrony patentowej wprowadzono różne leki generyczne.

Roksytromycynę można kupić w aptece, ale na receptę.

Farmakologiczny wpływ na organizm i narządy

Podobnie jak komórki ludzi i zwierząt, komórki bakterii są również wyposażone w materiał genetyczny. To DNA działa jako wzór dla białek, które wykonują wiele ważnych czynności w komórce. Roksytromycyna ma właściwości hamujące działanie rybosomów. Są to kompleksy komórkowe, w których DNA ulega translacji na białka. Ten proces powstrzymuje wzrost i namnażanie się bakterii.

Istnieją duże różnice między rybosomami bakterii i ludzi. Ma to tę zaletę, że roksytromycyna może precyzyjnie wyłączyć bakterie. Ponadto antybiotyk makrolidowy ma stosunkowo niewiele skutków ubocznych.

Jeśli pacjent przyjął roksytromycynę, dwie trzecie substancji czynnej przechodzi przez jelita do krwi. Po dwóch godzinach następuje maksymalny poziom antybiotyku w organizmie. Skóra, płuca i drogi moczowe są szczególnie wrażliwe na roksytromycynę. Ponadto lek może gromadzić się w komórkach odpornościowych. Te docierają do miejsca infekcji bakteryjnej przez krwioobieg.

Zastosowanie medyczne i zastosowanie w leczeniu i zapobieganiu

Roksytromycynę podaje się przeciwko różnym infekcjom bakteryjnym, a także chorobom, za które odpowiedzialne są paciorkowce. Są to przede wszystkim choroby dróg oddechowych lub okolicy ucha, nosa i gardła, takie jak zapalenie migdałków, zapalenie gardła, przeziębienia związane z wydzieliną, krztusiec, ostre lub przewlekłe zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc.

Roksytromycynę można również podawać w celu leczenia zapalenia pęcherza moczowego lub pochwy, jeśli są one spowodowane przez rodzaje bakterii, takie jak mykoplazma lub chlamydia. Antybiotyk makrolidowy jest również odpowiedni do leczenia stanów zapalnych tkanek miękkich lub infekcji skóry. Obejmują one za. Ból róży, liszajec zakaźny, zapalenie mieszków włosowych lub wysypka ropna.

Roksytromycyna jest przyjmowana w postaci tabletek. Dawkowanie i czas trwania leczenia zależą od rodzaju i nasilenia choroby. Ważną rolę odgrywa również wrażliwość zarazka. Zwykle stosowana dawka to 150 miligramów roksytromycyny dwa razy dziennie. Pacjent przyjmuje to co 12 godzin przed posiłkami, tak aby całkowita dzienna dawka wynosiła 300 miligramów. Mniejszą ilość podaje się dzieciom ważącym poniżej 40 kilogramów oraz pacjentom z chorobami wątroby.

Przyjmowanie roksytromycyny jest ograniczone czasowo i zwykle trwa od 5 do 14 dni. Zabieg należy całkowicie zakończyć. Dotyczy to również sytuacji, gdy objawy ustąpią, gdyż w przeciwnym razie choroba grozi nawrotem.

Zagrożenia i skutki uboczne

Niepożądane skutki uboczne stosowania roksytromycyny występują u 1 do 10 na 100 pacjentów. Należą do nich bóle głowy, zawroty głowy, nudności, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, a także obrzęk i zaczerwienienie skóry. Jedna na 100 osób ma również swędzącą wysypkę, reakcje nadwrażliwości lub zwiększenie liczby białych krwinek (białych krwinek).

Ponieważ roksytromycyna zabija również bakterie z pozytywnym skutkiem, istnieje sporadyczne ryzyko nadkażenia drożdżakami. Dzieje się tak głównie na błonie śluzowej jamy ustnej lub pochwy. Niszcząc bakterie, grzyb łatwiej się rozprzestrzenia.

Inne rzadkie działania niepożądane obejmują obrzęk stawów, języka lub krtani, gorączkę, pokrzywkę, osłabienie, problemy z oddychaniem, szum w uszach, niedrożność dróg żółciowych, żółtaczkę, zaburzenia zapachu, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, skurcze lub zespół Stevensa-Johnsona w okolicy Możliwy. W najgorszym przypadku istnieje ryzyko zagrażającego życiu wstrząsu anafilaktycznego.

W ogóle nie wolno stosować roksytromycyny, jeśli pacjent jest nadwrażliwy na substancję czynną lub inne antybiotyki makrolidowe. Produkt nie nadaje się również dla dzieci o wadze poniżej 40 kilogramów.

Ponadto należy uważać, aby roksytromycyna nie była przyjmowana razem z dihydroergotaminą lub ergotaminą. Stwarza to ryzyko poważnego zwężenia naczyń krwionośnych. Ponadto, jednoczesne podawanie makrolidu z astemizolem, pimozydem, terfenadyną i cyzaprydem grozi zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca.

Roxithromycin jest również uważana za nieodpowiednią dla osób z niskim poziomem magnezu lub potasu we krwi. Grozi im również arytmia serca.

W przypadku zaburzeń czynności wątroby konieczne jest dokładne rozważenie ryzyka i korzyści wynikających ze stosowania roksytromycyny. To samo dotyczy stosowania makrolidu podczas ciąży i karmienia piersią. Na tych etapach nie można było udowodnić nieszkodliwości środka. Ponadto roksytromycyna może przenikać do mleka matki, dzięki czemu antybiotyk przekazywany jest dziecku.